Zondag, 28 februari '16
Een drukke dag en spannende dag ligt voor ons. Alles wordt in gereedheid gebracht voor de komst van de Heineken-Regatta-Crew! Dus wordt er heel wat extra aan boord gesleurd om hen te kunnen ontvangen met vooral een lokaal biertje en rum ;-)
Anker op en aanleggen in de Island Water World Marina. Dan nog: wassen, kajuiten leegmaken, poetsen, waxen,...
Zensation ligt er spik & span bij. En plots horen we bekende stemmen op de steiger...the Captain zijn ogen blinken van blijdschap bij het weerzien van zijn vrienden!!! Hier heeft hij lang naar uitgekeken! Art, Eric, Kurt, Tim & Uwe zijn ook door het dolle heen!
De komende dagen wordt ik omringd met een harem van zes mannen. Ben ik als vrouw safe of safe dan?! ;-)
Als verrassing hebben ze petjes laten maken met de opdruk: 'Zensation Sailing Team'! Super tof!
Na een uitgebreide apo en verfrissend zwemmetje, trekken we met z'n allen naar Lagoonies, maar daar staan we voor een gesloten deur, ook al is er geen deur ;-)
Dan trekken we maar verder op zoek naar een diner-plek. Na het eten zijn de kaarsjes van de mannen uit...ze hebben reeds een lange dag en reis achter de rug.
woensdag 2 maart 2016
St. Maarten, Simpson Bay 5(Caraïben)
Zaterdag, 27 februari '16
In de hitte wagen we ons om de tocht naar het 'Flamingo Beach Resort' te maken. Vanaf het clubhuis is het een kwartier stappen met een stevige klim, dat gaan de dames en ik wél fit houden. Het resort ziet er dik OK uit! Vanaf hier kunnen we Simpson Bay zien en gaan we Zensation en de andere boten uit en in de lagoon zien varen.
Langs de andere kant van de brug wandelen we langs het strand naar de Beach Bar 'Karakter', die naast de landings-en startbaan ligt van de luchthaven. Het lawaai van de vliegtuigen nemen we er graag bij, wanneer we ze van dichtbij zien voorbij komen.
Weer an boord, wagen we ons er toch maar aan om het voorzeil weer op te tuigen. Dit gaat veel beter en zonder vaart te maken, dan het aftuigen van eerder deze week. Oef, we blijven rustig achter ons anker liggen...
Tegen 18u tuffen we naar de buren, Dominique & Ton van SY True Blue, een sympathiek Vlaams-Nederlands koppel met hun flodderende honden Bobo & Sailor. Ze zijn hier zeven jaar geleden toegekomen en liggen hier nog steeds verzeild ;-) Ondertussen hebben ze een AirB&B en nog een boot die ze charteren. Ze blijven hier dus nog even plakken, alvorens ze hun wereldreis vervolgen.
Ook Dirk, de Nederlander die we enkele dagen geleden een sleepje gaven met zijn dinghy is van de partij...het is een kleine wereld!
Curryworsten speciale van Mora en andere lekkere hapjes verschijnen op tafel en verdwijnen in onze mond...heerlijk. Het is alweer een gezellige boel. En St. Maarten heeft ondertussen geen geheimen meer voor ons...we hebben 'DE' gidsen van het eiland gevonden!
St. Maarten, Simpson Bay 4(Caraïben)
Vrijdag, 26 februari '16
Opruimen & chillen, af en toe een pauze nemen en doseren is belangrijk.
Dinghieën in de lagoon blijft indrukwekkend tussen de mega-jachten, boten op een botenlift zien hangen net boven het water en uitgestald voor leuke huisjes en de resorts. De vliegtuigen die steeds boven ons komen en net geen mast van vijf zalingen hoog raken!
Het weer is hier niet altijd even zonnig en droog voor de tijd van het jaar. We zien regelmatig dat wolkenformaties zich voren boven de groene bergtoppen, tegen de blauwe lucht en af en toe vallen er wat regendruppels uit...
Op vrijdag is het 'DE' avond in bar 'Lagoonies' met een life band en het weekend dat begint...we kennen ondertussen al wél wat mensen en ze zijn allemaal even leuk en hebben allen interessante verhalen en tips. Al snel hoor je bij de cruisersfamilie :-)
Alle mensen zijn vriendelijk, zwart, bruin, blank,...huidskleur is van geen tel.
Opruimen & chillen, af en toe een pauze nemen en doseren is belangrijk.
Dinghieën in de lagoon blijft indrukwekkend tussen de mega-jachten, boten op een botenlift zien hangen net boven het water en uitgestald voor leuke huisjes en de resorts. De vliegtuigen die steeds boven ons komen en net geen mast van vijf zalingen hoog raken!
Het weer is hier niet altijd even zonnig en droog voor de tijd van het jaar. We zien regelmatig dat wolkenformaties zich voren boven de groene bergtoppen, tegen de blauwe lucht en af en toe vallen er wat regendruppels uit...
Op vrijdag is het 'DE' avond in bar 'Lagoonies' met een life band en het weekend dat begint...we kennen ondertussen al wél wat mensen en ze zijn allemaal even leuk en hebben allen interessante verhalen en tips. Al snel hoor je bij de cruisersfamilie :-)
Alle mensen zijn vriendelijk, zwart, bruin, blank,...huidskleur is van geen tel.
zaterdag 27 februari 2016
St.Maarten, Simpson Bay 3(Caraïben)
Donderdag, 25 februari '16
Om zeven uur liggen we reeds aan de steiger. Het waait nog steeds hard en het optuigen van het voorzeil doen we straks wel even tijdens het opmeten.
Drie mannen komen aan boord en meten met meters de oppervlakten, breedtes, hoogtes van mast en heel onze dame, positie van de motor, hoeveel water en diesel, enz... De extra drank & proviand, gereedschap en Tupperware wordt niet gewogen of genoteerd...jammer :-( De mannen zijn wél een dikke twee uur zoet hiermee. Eén van hen is een sympathieke Nederlander, die het hele gebeuren leidt en noteert. En dan komt de afrekening...ik ga jullie het bedrag besparen $$$ (elke hobby en sport heeft z'n prijs, hé, als the Captain en z'n crew zich maar amuseren!) Gelukkig hoeven we voor de ligplaats niets te betalen, sponsoring in de vorm van de aankoop van een polo van de club (t.v.v. kinderen 'sail for kids') stellen ze al zeer op prijs. Dat doen we dan met véél plezier.
Een bezoek aan de twee grootste supermarkten is véél belovend en duidelijk op de Europese en vooral de Amerikaanse toeristen/bewoners gericht...we gaan hier niks te kort komen.
Tegen Happy Hour trakteren we ons bij de Simpson Bay Yacht Club op bitterballen, curryworsten speciale en natuurlijk frietjes! Yammie...:-)
Om zeven uur liggen we reeds aan de steiger. Het waait nog steeds hard en het optuigen van het voorzeil doen we straks wel even tijdens het opmeten.
Drie mannen komen aan boord en meten met meters de oppervlakten, breedtes, hoogtes van mast en heel onze dame, positie van de motor, hoeveel water en diesel, enz... De extra drank & proviand, gereedschap en Tupperware wordt niet gewogen of genoteerd...jammer :-( De mannen zijn wél een dikke twee uur zoet hiermee. Eén van hen is een sympathieke Nederlander, die het hele gebeuren leidt en noteert. En dan komt de afrekening...ik ga jullie het bedrag besparen $$$ (elke hobby en sport heeft z'n prijs, hé, als the Captain en z'n crew zich maar amuseren!) Gelukkig hoeven we voor de ligplaats niets te betalen, sponsoring in de vorm van de aankoop van een polo van de club (t.v.v. kinderen 'sail for kids') stellen ze al zeer op prijs. Dat doen we dan met véél plezier.
Een bezoek aan de twee grootste supermarkten is véél belovend en duidelijk op de Europese en vooral de Amerikaanse toeristen/bewoners gericht...we gaan hier niks te kort komen.
Tegen Happy Hour trakteren we ons bij de Simpson Bay Yacht Club op bitterballen, curryworsten speciale en natuurlijk frietjes! Yammie...:-)
St. Maarten, Simpson Bay 2(Caraïben)
Woensdag, 24 februari '16
Iets over acht staan we al in het havenkantoor en...joepie, we hebben plaats en het is nog betaalbaar ook! Weg zorgen i.v.m. dinghy en anker. Nu even ons bij de andere havens van de wachtlijst laten halen.
Next problem: de meting van Zensation, om haar handicap te berekenen voor de wedstrijd. In België en Nederland vaarde ze in de reeks 'ongemeten', maar dat kan hier niet, wanneer je met SPI vaart...dus...
Al weken wordt hier druk over en weer voor gemaild met verschillende mensen (opmeters) en daarom moesten we hier ook ruim voor de regatta zijn. Pas gisteren kregen we een concrete datum en uur. Maar dan...de plaats? Moeten aan een steiger liggen en waar zij ons verwachten, weet de havenmeester van niets, heeft dit nog NOOIT meegemaakt in al die jaren, dat ze daar in de haven komen opmeten en...hij heeft géén ligplaats voor ons. Hij belt zelf met de opmeter en...hij kan ons een plek geven voor enkele uren, aan $25/u! Excuse me?! Mogen het aan $40/2u (liggeld 1 overnachting daar kost voor ons schip $80) hebben en als de meting langer duurt, zal er opnieuw over de prijs gesproken worden! Ik begin er zowaar van te duizelen... Hallo! Wij zijn géén Rockefeller die hier met een yacht van veertig meter ligt inclusief personeel!!!
Normaal gebeuren de metingen aan de club bij het Heineken-hoofdkwartier. We gaan daar bij de sympathieke Nederlandse dames ons probleem voorleggen. De havenmeester is er niet en de boot van het Nederlandse 'Brunel'-team van de Volvo Ocean Race, komt daar ook liggen morgen ofzo ( is nog even een ander wedstrijdje aan het varen), maar ondertussen mogen wij morgenvroeg al even het plekje opwarmen! Joepie!
Andere plek weer gaan annuleren en mailen naar de opmeter waar hij ons wél kan treffen, morgenvroeg om 7u30!
Pfff...wat een dag...tijd om na te chillen in de kuip...
Wind, wind, wind, hopelijk gaat die even liggen want het oude voorzeil moet er weer af en het ander erop voor de meting en wedstrijd. Even wachten...
En dan vliegen we erin, letterlijk en figuurlijk! Het voorzeil wordt afgerold en de schoot vastgemaakt op de lier, met de bedoeling om het zeil dan binnenboord te kunnen houden en trekken terwijl we het naar beneden halen. Maar de wind slaat in het zeil en we varen recht op de boot voor ons af. Schoot snel van de lier halen en Zensation keert naar de andere kant en een deel van het zeil valt in't water. Samen zwoegen we om het weer aan boord te hijsen...pfff...dat scheelde niet zo véél! Volgens the Captain was alles onder controle en was er géén gevaar en was er nog een bootlengte overschot/tussen... Helemaal buiten adem en met een hart dat tegen tweehonderd per uur klopt, bekom ik in de kuip. Zeilen op anker...het is weer eens wat anders ;-)
En wat hebben we geleerd vandaag?!
Het optuigen van het andere zeil stellen we uit tot morgenvroeg, als we vast aan een steiger liggen!
Iets over acht staan we al in het havenkantoor en...joepie, we hebben plaats en het is nog betaalbaar ook! Weg zorgen i.v.m. dinghy en anker. Nu even ons bij de andere havens van de wachtlijst laten halen.
Next problem: de meting van Zensation, om haar handicap te berekenen voor de wedstrijd. In België en Nederland vaarde ze in de reeks 'ongemeten', maar dat kan hier niet, wanneer je met SPI vaart...dus...
Al weken wordt hier druk over en weer voor gemaild met verschillende mensen (opmeters) en daarom moesten we hier ook ruim voor de regatta zijn. Pas gisteren kregen we een concrete datum en uur. Maar dan...de plaats? Moeten aan een steiger liggen en waar zij ons verwachten, weet de havenmeester van niets, heeft dit nog NOOIT meegemaakt in al die jaren, dat ze daar in de haven komen opmeten en...hij heeft géén ligplaats voor ons. Hij belt zelf met de opmeter en...hij kan ons een plek geven voor enkele uren, aan $25/u! Excuse me?! Mogen het aan $40/2u (liggeld 1 overnachting daar kost voor ons schip $80) hebben en als de meting langer duurt, zal er opnieuw over de prijs gesproken worden! Ik begin er zowaar van te duizelen... Hallo! Wij zijn géén Rockefeller die hier met een yacht van veertig meter ligt inclusief personeel!!!
Normaal gebeuren de metingen aan de club bij het Heineken-hoofdkwartier. We gaan daar bij de sympathieke Nederlandse dames ons probleem voorleggen. De havenmeester is er niet en de boot van het Nederlandse 'Brunel'-team van de Volvo Ocean Race, komt daar ook liggen morgen ofzo ( is nog even een ander wedstrijdje aan het varen), maar ondertussen mogen wij morgenvroeg al even het plekje opwarmen! Joepie!
Andere plek weer gaan annuleren en mailen naar de opmeter waar hij ons wél kan treffen, morgenvroeg om 7u30!
Pfff...wat een dag...tijd om na te chillen in de kuip...
Wind, wind, wind, hopelijk gaat die even liggen want het oude voorzeil moet er weer af en het ander erop voor de meting en wedstrijd. Even wachten...
En dan vliegen we erin, letterlijk en figuurlijk! Het voorzeil wordt afgerold en de schoot vastgemaakt op de lier, met de bedoeling om het zeil dan binnenboord te kunnen houden en trekken terwijl we het naar beneden halen. Maar de wind slaat in het zeil en we varen recht op de boot voor ons af. Schoot snel van de lier halen en Zensation keert naar de andere kant en een deel van het zeil valt in't water. Samen zwoegen we om het weer aan boord te hijsen...pfff...dat scheelde niet zo véél! Volgens the Captain was alles onder controle en was er géén gevaar en was er nog een bootlengte overschot/tussen... Helemaal buiten adem en met een hart dat tegen tweehonderd per uur klopt, bekom ik in de kuip. Zeilen op anker...het is weer eens wat anders ;-)
En wat hebben we geleerd vandaag?!
Het optuigen van het andere zeil stellen we uit tot morgenvroeg, als we vast aan een steiger liggen!
vrijdag 26 februari 2016
St. Maarten, Simpson Bay(Caraïben)
Dinsdag, 23 februari '16
Al vroeg dinghieën we de brug onderdoor, de lagoon in en starten onze havenkantoor bezoeken van de verschillende havens die daar aanwezig zijn, op zoek naar een ligplaats voor tijdens de regatta. Want the Captain zou graag, omwille van gewicht en last ons Dinghietje en anker (regelement zegt: géén anker op de boeg) inclusief ankerketting ergens veilig droppen. En dit ergens in de lagoon droppen en vastmaken, vertrouwt hij niet en ik ga er niet de hele dag op zitten dobberen en bewaken... Maar er is direct geen andere optie, bij de ene na de andere haven vangen we bot en komen op een wachtlijst van enkele pagina's lang!
In de beruchte en cruisers-treffende-geliefde bar 'Lagoon' drinken we iets en houden ondertussen een oog op het havenkantoor, waar de havenmeester elk moment kan toekomen. Na een uur is hij nog niet opgedoken, dan maar mailen en langs de havenwinkel, want er hangt nog géén gastenvlag in het wand. Deze keer gaan we ze kopen, omdat ze een prachtig kasteel heeft en we hier wél even vertoeven en ze lang mag wapperen onder de zaling.
In de 'Island Water World'-winkel worden we overdonderd door het uitgebreide aanbod aan bootbenodigdheden...je denkt aan iets en je ziet het! Als je het hier niet vindt... Eric (Fransman) helpt ons met ons lijstje en geeft ook véél tips i.v.m. de regatta en St.Maarten zelf. Hij brengt ons ook naar 'hun' havenkantoor, NOG een haven waar we niet van wisten. Morgenvroeg om iets over acht uur, moeten we maar even terug komen, want de verantwoordelijke is er niet, maar...ze zijn geneigd om 'ja' te zeggen... Is dit ons waterkansje? Durven we dromen? Duimen maar! Eric stelt ons ook nog voor aan zijn Nederlandse collega, René, die ook een lange zeilreis heeft gemaakt en met zijn vrouw hier op hun boot woont. Hij heeft een prachtige power point over de Pacific en hij zet het morgen wél even op een memorystick van ons. Geweldig!
Rijk aan informatie en tips en een goed gevulde boodschappentas in de hand en met wat centjes armer wandelen we naar een grote doe-het-zelf- en huishoudzaak 'ACE'. Hier vinden we de rest van ons lijstje en nog andere spullen.
We maken een beetje kennis met de omgeving en zien ook hier weer een groot verschil tussen de lagen van de bevolking. In een straat zijn zeker wel vijf buurtwinkeltjes, het zijn bijna letterlijk buren van elkaar ;-) De aangelegde wegen zijn niet dat en een voetpad, wat is dat? Diepe goten zijn de enige vluchtstrook naast de weg. Ze zijn op plaatsen modderig, nat en glad en... zwiep...daar ga ik...boenk patat...op mijn gat! Ooooh, auwtsj, mijn bips. Mijn linker 'gatskaak' doet verschrikkelijk pijn en dat is een zwakke plek voor mijn slechte rug :-( Ik zit helemaal onder de modder. Met een natte shortrok zit ik even later, na een opfris beurtje aan de wastafel, te bekomen in de Lagoon bar. Het is er gezellig vertoeven en
ver vandaan, in de KLYC in Antwerpen ( ook een gezellig clubhuis) is het Heineken-crew vergadering en wij kunnen deelnemen m.b.v. FaceTime. Geweldig!
Om alvast in de lagoon te liggen voor de meting van ons schip (meer info volgt hier nog over), neemt onze dame afscheid van haar buren de pelikanen en de baai. Wanneer we door de brugopening varen, staan er tientallen mensen op het terras van de yachtclub te kijken, foto's te nemen en te zwaaien. We voelen ons even celebreties ;-) Als het nu al zo'n spektakel is (wij hebben daar ook al naar de in - en uitvarende boten staan kijken en foto's genomen van de 'giganten'), dat beloofd dan voor de dagelijkse invaart na elke wedstrijddag van de Heinekenregatta. Een jury geeft punten op de crew a.d.h.v. origineelste kleding/costuums, act en reactie van het publiek...we zijn benieuwd wat de Zensation-crew in petto heeft :-)
In de lagoon ligt ons meisje veel rustiger achter haar anker te dobberen, maar we missen wél het heldere water, het zand, zeeschildpadden en pelikanen.
Tijdens een regenbui zien we een volledige regenboog verschijnen en even later is de brug, tussen het Nederlandse en het Franse deel in de lagoon, verlicht en geeft het de hele tijd een afwisselende regenboog-kleurende lichtshow.
Met een kalender, pilots en kaarten van het Caraïebisch gebied, proberen we een voorlopige planning te maken voor de komende maanden hier...gaan we alles gezien krijgen op die tijd?
Zie blog: 'route'
Al vroeg dinghieën we de brug onderdoor, de lagoon in en starten onze havenkantoor bezoeken van de verschillende havens die daar aanwezig zijn, op zoek naar een ligplaats voor tijdens de regatta. Want the Captain zou graag, omwille van gewicht en last ons Dinghietje en anker (regelement zegt: géén anker op de boeg) inclusief ankerketting ergens veilig droppen. En dit ergens in de lagoon droppen en vastmaken, vertrouwt hij niet en ik ga er niet de hele dag op zitten dobberen en bewaken... Maar er is direct geen andere optie, bij de ene na de andere haven vangen we bot en komen op een wachtlijst van enkele pagina's lang!
In de beruchte en cruisers-treffende-geliefde bar 'Lagoon' drinken we iets en houden ondertussen een oog op het havenkantoor, waar de havenmeester elk moment kan toekomen. Na een uur is hij nog niet opgedoken, dan maar mailen en langs de havenwinkel, want er hangt nog géén gastenvlag in het wand. Deze keer gaan we ze kopen, omdat ze een prachtig kasteel heeft en we hier wél even vertoeven en ze lang mag wapperen onder de zaling.
In de 'Island Water World'-winkel worden we overdonderd door het uitgebreide aanbod aan bootbenodigdheden...je denkt aan iets en je ziet het! Als je het hier niet vindt... Eric (Fransman) helpt ons met ons lijstje en geeft ook véél tips i.v.m. de regatta en St.Maarten zelf. Hij brengt ons ook naar 'hun' havenkantoor, NOG een haven waar we niet van wisten. Morgenvroeg om iets over acht uur, moeten we maar even terug komen, want de verantwoordelijke is er niet, maar...ze zijn geneigd om 'ja' te zeggen... Is dit ons waterkansje? Durven we dromen? Duimen maar! Eric stelt ons ook nog voor aan zijn Nederlandse collega, René, die ook een lange zeilreis heeft gemaakt en met zijn vrouw hier op hun boot woont. Hij heeft een prachtige power point over de Pacific en hij zet het morgen wél even op een memorystick van ons. Geweldig!
Rijk aan informatie en tips en een goed gevulde boodschappentas in de hand en met wat centjes armer wandelen we naar een grote doe-het-zelf- en huishoudzaak 'ACE'. Hier vinden we de rest van ons lijstje en nog andere spullen.
We maken een beetje kennis met de omgeving en zien ook hier weer een groot verschil tussen de lagen van de bevolking. In een straat zijn zeker wel vijf buurtwinkeltjes, het zijn bijna letterlijk buren van elkaar ;-) De aangelegde wegen zijn niet dat en een voetpad, wat is dat? Diepe goten zijn de enige vluchtstrook naast de weg. Ze zijn op plaatsen modderig, nat en glad en... zwiep...daar ga ik...boenk patat...op mijn gat! Ooooh, auwtsj, mijn bips. Mijn linker 'gatskaak' doet verschrikkelijk pijn en dat is een zwakke plek voor mijn slechte rug :-( Ik zit helemaal onder de modder. Met een natte shortrok zit ik even later, na een opfris beurtje aan de wastafel, te bekomen in de Lagoon bar. Het is er gezellig vertoeven en
ver vandaan, in de KLYC in Antwerpen ( ook een gezellig clubhuis) is het Heineken-crew vergadering en wij kunnen deelnemen m.b.v. FaceTime. Geweldig!
Om alvast in de lagoon te liggen voor de meting van ons schip (meer info volgt hier nog over), neemt onze dame afscheid van haar buren de pelikanen en de baai. Wanneer we door de brugopening varen, staan er tientallen mensen op het terras van de yachtclub te kijken, foto's te nemen en te zwaaien. We voelen ons even celebreties ;-) Als het nu al zo'n spektakel is (wij hebben daar ook al naar de in - en uitvarende boten staan kijken en foto's genomen van de 'giganten'), dat beloofd dan voor de dagelijkse invaart na elke wedstrijddag van de Heinekenregatta. Een jury geeft punten op de crew a.d.h.v. origineelste kleding/costuums, act en reactie van het publiek...we zijn benieuwd wat de Zensation-crew in petto heeft :-)
In de lagoon ligt ons meisje veel rustiger achter haar anker te dobberen, maar we missen wél het heldere water, het zand, zeeschildpadden en pelikanen.
Tijdens een regenbui zien we een volledige regenboog verschijnen en even later is de brug, tussen het Nederlandse en het Franse deel in de lagoon, verlicht en geeft het de hele tijd een afwisselende regenboog-kleurende lichtshow.
Met een kalender, pilots en kaarten van het Caraïebisch gebied, proberen we een voorlopige planning te maken voor de komende maanden hier...gaan we alles gezien krijgen op die tijd?
Zie blog: 'route'
woensdag 24 februari 2016
St. Barthelemy, Île Fourchue - St. Maarten, Simpson Bay (Caraïben)
Maandag, 22 februari '16
Het lijkt hier wél een spookbaai, alle boten in een andere richting achter hun anker of meerboei...raar, meestal draait iedereen met haar neus in de wind, de ene al wat sneller of langzamer dan de andere. Deining neemt hier de overhand of zijn het de golven die inslaan op de rotsen van en in de baai? We rollen met z'n allen in een verschillend ritme van links naar rechts.
Noch het rollen, noch onze barracuda hebben ons uit onze slaap gehouden! Barracuda? Ja, hoe groter de vis, hoe groter de kans op 'ciguatera' (=koraalziekte, zie link: https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Ciguatera ), een ziekte die je krijgt bij het eten van vissen die koraal eten en aangezien een barracuda kleinere koraalvissen eet...maar het is pas een gevaar als ze groter zijn dan 80cm of 2,5 kg. Straks eten we de rest van de lekkere vis op ;-)
Voor vertrek komt er even een schildpad zijn kopje boven steken. Slechts twaalf mijl zijn we verwijderd van St. Maarten, we zien het eiland vanop Île Fourchue liggen. Crew van een andere boot roept ons bij vertrek toe: 'Your line!' Lijn? We hebben toch géén lijnen/touwen gebruikt? Het is onze puts (emmer) die nog langszij hangt, om het schommelen te minderen... Die waren we even vergeten binnen te halen.
Een zacht briesje voert ons en we kruisen af voorbij Philipsburg, met de afgemeerde cruiseboten, naar Simpson Bay. In het turquoise water gooien we het anker. Op het droogdok zitten verschillende pelikanen te kijken en ook hier zien we weer een nieuwsgierige schildpad even boven water komen piepen. Het Prinses Juliana vliegveld is hier vlakbij en jumbo's en andere vliegtuigen stijgen en landen hier schrijlings boven ons meisje haar mast.
Bij de douane krijgen we 'eindelijk', na meer dan negen maanden reizen, onze eerste stempel in onze reispaspoort gedrukt :-) Hoeveel gaan er nog volgen? Ook de bootdocumenten worden voor het eerst, na de Canarische, in de Caraïben gecheckt. Zijn we nu officieel hier? Het blijft nog steeds onrealistisch. Ook toen we gisteren voorbij Gustavia, St. Barth/Barthélemy, en enkele uren geleden langs Philipsburg, St. Maarten vaarden, plaatsen waar we reeds afmeerden met een cruiseboot. Waren we toen daar? En zijn we nu echt zelf op eigen kiel hier?! Het lijkt nog steeds niet helemaal door te dringen...
Sint Maarten of St. Martin is een eiland van twee landen, de Nederlandse kant, waar wij liggen, is de voertaal Engels, ook al wordt er nog enkele uren Nederlands onderwezen en is het betaalmiddel US $. De Franse kant is Franstalig en heeft de € als valuta.
In de yachtclub, bevinden we ons in het hoofdkwartier van de Heineken-regatta. Leuk dat we hier toch door een serveerster in het Nederlands bediend worden. Het is hier enorm ver-Amerikaanst (is dit een werkwoord?!) en dat is aan de prijzen te zien! Enige tijd na een heerlijke lunch en wat internetten, begint 'Happy Hour' en verschijnt er een snackkaart. Hierop zien we bitterballen en frikandel, curryworst voor de Vlamingen, speciale opstaan! Onze buikjes zitten vol, maar daar komen we zeker nog eens voor terug ;-)
Met ons Dinghietje varen we door de grote lagoon met verschillende havens, huizen en resorts er rond. Aan een groene boei ligt een dinghy met motorpech. We geven een sleepje aan de Nederlander. Zo kunnen we ook eens iemand helpen.
De gemiddelde grootte van yachten is hier immens en velen voeren een Engelse of Amerikaanse vlag. Met onze dame voelen we ons plots klein, oud en lelijk, ook al vinden we haar fantastisch en beeldschoon en is the Captain haar dagelijks weer stukje voor stukje aan het opblinken. Ja, hij verzorgt haar met véél liefde en zorg en haar huidje heeft ook extra crémekes nodig om haar te beschermen tegen de krachtige UV-stralen. Hier liggen spik-splinter nieuwe, ultra moderne, gestroomlijnde 'bakken' te blinken!!! Daar kunnen we niet tegen op!
Maar...we zijn hier toch ook maar. Niet?!
Het lijkt hier wél een spookbaai, alle boten in een andere richting achter hun anker of meerboei...raar, meestal draait iedereen met haar neus in de wind, de ene al wat sneller of langzamer dan de andere. Deining neemt hier de overhand of zijn het de golven die inslaan op de rotsen van en in de baai? We rollen met z'n allen in een verschillend ritme van links naar rechts.
Noch het rollen, noch onze barracuda hebben ons uit onze slaap gehouden! Barracuda? Ja, hoe groter de vis, hoe groter de kans op 'ciguatera' (=koraalziekte, zie link: https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Ciguatera ), een ziekte die je krijgt bij het eten van vissen die koraal eten en aangezien een barracuda kleinere koraalvissen eet...maar het is pas een gevaar als ze groter zijn dan 80cm of 2,5 kg. Straks eten we de rest van de lekkere vis op ;-)
Voor vertrek komt er even een schildpad zijn kopje boven steken. Slechts twaalf mijl zijn we verwijderd van St. Maarten, we zien het eiland vanop Île Fourchue liggen. Crew van een andere boot roept ons bij vertrek toe: 'Your line!' Lijn? We hebben toch géén lijnen/touwen gebruikt? Het is onze puts (emmer) die nog langszij hangt, om het schommelen te minderen... Die waren we even vergeten binnen te halen.
Een zacht briesje voert ons en we kruisen af voorbij Philipsburg, met de afgemeerde cruiseboten, naar Simpson Bay. In het turquoise water gooien we het anker. Op het droogdok zitten verschillende pelikanen te kijken en ook hier zien we weer een nieuwsgierige schildpad even boven water komen piepen. Het Prinses Juliana vliegveld is hier vlakbij en jumbo's en andere vliegtuigen stijgen en landen hier schrijlings boven ons meisje haar mast.
Bij de douane krijgen we 'eindelijk', na meer dan negen maanden reizen, onze eerste stempel in onze reispaspoort gedrukt :-) Hoeveel gaan er nog volgen? Ook de bootdocumenten worden voor het eerst, na de Canarische, in de Caraïben gecheckt. Zijn we nu officieel hier? Het blijft nog steeds onrealistisch. Ook toen we gisteren voorbij Gustavia, St. Barth/Barthélemy, en enkele uren geleden langs Philipsburg, St. Maarten vaarden, plaatsen waar we reeds afmeerden met een cruiseboot. Waren we toen daar? En zijn we nu echt zelf op eigen kiel hier?! Het lijkt nog steeds niet helemaal door te dringen...
Sint Maarten of St. Martin is een eiland van twee landen, de Nederlandse kant, waar wij liggen, is de voertaal Engels, ook al wordt er nog enkele uren Nederlands onderwezen en is het betaalmiddel US $. De Franse kant is Franstalig en heeft de € als valuta.
In de yachtclub, bevinden we ons in het hoofdkwartier van de Heineken-regatta. Leuk dat we hier toch door een serveerster in het Nederlands bediend worden. Het is hier enorm ver-Amerikaanst (is dit een werkwoord?!) en dat is aan de prijzen te zien! Enige tijd na een heerlijke lunch en wat internetten, begint 'Happy Hour' en verschijnt er een snackkaart. Hierop zien we bitterballen en frikandel, curryworst voor de Vlamingen, speciale opstaan! Onze buikjes zitten vol, maar daar komen we zeker nog eens voor terug ;-)
Met ons Dinghietje varen we door de grote lagoon met verschillende havens, huizen en resorts er rond. Aan een groene boei ligt een dinghy met motorpech. We geven een sleepje aan de Nederlander. Zo kunnen we ook eens iemand helpen.
De gemiddelde grootte van yachten is hier immens en velen voeren een Engelse of Amerikaanse vlag. Met onze dame voelen we ons plots klein, oud en lelijk, ook al vinden we haar fantastisch en beeldschoon en is the Captain haar dagelijks weer stukje voor stukje aan het opblinken. Ja, hij verzorgt haar met véél liefde en zorg en haar huidje heeft ook extra crémekes nodig om haar te beschermen tegen de krachtige UV-stralen. Hier liggen spik-splinter nieuwe, ultra moderne, gestroomlijnde 'bakken' te blinken!!! Daar kunnen we niet tegen op!
Maar...we zijn hier toch ook maar. Niet?!