Frans Polynesië: Genootschapseilanden: Tahiti, Taina

Donderdag, 12 april ‘18

Even een kort berichtje:

Na twee weken Tahiti, hebben we net het anker weer uitgegraven en zijn we terug onderweg naar de Tuamotus Archipel. Een trip van twee dagen, twee nachten, indien de wind ons gunstig is!

Ondertussen hebben we vooral véél geklust en proberen foto’s van een half jaar te uploaden op de ‘Tumblr’ link. 

Klik op de foto's bij 'Tumblr' om ze in ware grootte te zien

http://zensationsailing.tumblr.com/

Vanaf november, Tikehau tot ergens februari, Gambier, is het gelukt,... vervolg zal voor juni zijn, als we weer van de ‘betere & snellere’ (lees 3G, i.p.v. EDGE) internet gebruik kunnen maken.

Mijn smartphone is gecrashed, ben hierdoor heel wat berichten, chats, foto’s, filmpjes, e.d. kwijt. Indien je me wat gestuurd hebt en geen reactie hebt gekregen, gelieve me hiervoor te verontschuldigen en opnieuw te verzenden.

Zo, véél foto-kijkplezier en tot de volgende schrijfsels.

Frans Polynesië: Trip: Australeilanden: Tubuai - Genootschapseilanden: Tahiti

Dinsdag, 27 maart, 16u - vrijdag 30 maart ‘18, 4u (UTC -10u = -12u tijdsverschil met BE(=UTC +2u)!) 

Totaal trip:

Resultaten na 60u:

Afgelegde afstand: 340NM

Gemiddelde snelheid: 5,4 kn

Gemiddelde knopen wind: 12 kn

Net als de grote navigator Hiro (lees ‘legende’ vorige blog) , die zijn eigen pirogue ‘Hoihoio’, van archipel naar archipel en van eiland naar eiland vaarde en overal een aandenken achterliet (=bouwde een ‘Marae) en iets meenam (steen van een ‘marae’) meenam, om weer op  een volgend eiland als aandenken achter te laten, doen wij dat ook voor een stukje. Alleen bouwen wij geen heilige sites en nemen we daar een steen van mee. Neen, we nemen eens een schelpje mee van’t strand of etenswaren die we krijgen en laten als dank hier & daar een ‘papieren Zensation’-bootje achter dat we aan lieve, vrijgevige mensen geven. Een beetje anders... 

Maar we zijn weer onderweg. Met Tubuai verlaten we ook de Australs Archipel en navigeren naar de Genootschapseiland, namelijk Tahiti, de ‘big’ Capital van Frans Polynesië.

Onze uitlaattube, is zoals beloofd, gearriveerd, dus onze planning klopt perfect.

Om 16u verlaten we de pas van Tubuai en werpen we een laatste blik op de zandmotu ‘Motu One’. 

Binnen enkele dagen is het volle maan en ze staat al klaar voor de zon verdwijnt. Hierdoor verlopen de komende drie nachten met extra veel maanlicht. De tocht verloopt rustig. In tussen tijd proberen we nog een vis te vangen. De eerste morgen hebben we al vroeg beet, maar zijn die ook meteen weer kwijt... twee geelvintonijnen zwemmen achter de boot aan! Wanneer de lijn wordt ingehaald zien we dat een stuk van de haak afgebroken is en de kunstinktvis helemaal uit elkaar hangt 🦑! De rest van de trip blijft de nieuwe flubber onaangeroerd ☹️.

De laatste mijlen, in de luwte van de contouren van Tahiti Iti, valt de wind weg.

Vrijdagmorgen om 4u, naderen we de pas aan Taravao. Het is nog donker, maar morgen is het volle maan, dus ook nu is ze al lekker vol en een grote lichtbron 🌕. We kennen de pas en het navigatiesysteem van Navionics is hier correct. Normaal proberen we te vermijden om in het donker ergens toe te komen, maar er is ruimte genoeg, we kennen het hier en dus wagen we het erop. De zee is een spiegel, aan het rif & pas is het water rustig. Even later valt het anker en kunnen we nog even een uiltje vangen voor de zon opkomt.

Dit was een fijne trip en we hebben de wind bij ons kunnen houden 🌬.

Frans Polynesië: Australeilanden: Tubuai

Vrijdag, 23 - dinsdag, 27 maart ‘18, 14u (UTC -10u = -12u tijdsverschil met BE(=UTC +2u (=zomeruur))!) 

Tubuai is een eiland dat tot de Austral-eilanden in Frans-Polynesië behoort. Het eivormige vulkanische eiland is klein en is omringd door een rif dat bescherming biedt voor de soms woeste inbeukende oceaangolven. Enkele motu’s zijn gevormd op de koraalring. De lagoon tussen het rif en het eiland ligt bezaaid met koraalbommen/-patatten! Tubuai omvat ongeveer 45 km² en er wonen zo’n 2.300 mensen. Er ligt een 26km lange weg rond het eiland die langs de hoofdstad ‘Mataura’  gaat en ‘Mahu & Taahuaia’, de andere twee dorpen van het eiland. Het hoogste punt is Mont Taita, deze slapende vulkaan is 422m hoog. Toch is het eiland rondom rond aan de kustlijn vrij vlak en rijzen pas in het midden enkele vulkaantoppen de lucht in. 

Deze vruchtbare vulkanische vlakten worden productief gebruik voor de agricultuur. Dit is de belangrijkste activiteit op het eiland. Tubuai is de grootste aardappelproducent voor Tahiti. De boeren kweken ook taro, wortelen, komkommer en witte kool. De laatste jaren wordt er een extra een inspanning gedaan om ook paprika’s, groene bonen, tomaten en aubergines te winnen. Het bevoorradingschip ‘Tuhaa-Pae’, dat twee maal per maand komt, vervoert de gewassen naar Tahiti. Vis, zoals: tonijn, Mahi Mahi,  zwaardvis & wahoo worden veelvuldig gevangen buiten het rif en eveneens uitgevoerd. 

De eerste bewoners op Tubuai vestigden zich waarschijnlijk rond het jaar 900 na Christus. Er wordt verondersteld dat zij afkomstig waren van de Genootschapseilanden. Tubuai werd in Augustus 1777 ontdekt door de ontdekkingsreiziger James Cook. Hij durfde hier echter niet aan land te gaan. Niet alleen vanwege het rif dat het eiland omgaf maar ook door de agressief ogende bewoners.

In september 1789 probeerden de muiters van de Bounty zich te vestigen op Tubuai (zie meer*). Dit mislukte echter doordat de bevolking doorlopend in de aanval ging. Wel bouwden zij een klein fort met de naam ‘Fort George’.

In 1843 werd Tubuai een Franse kolonie en in 1903 werd het samen met de rest van de Austral-eilanden samengevoegd met Frans-Polynesië.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog bestond de angst dat de Franse eilanden in de Stille oceaan door de Japanners bezet zouden worden. De Japanners zijn echter nooit tot aan Frans-Polynesië gekomen.

We liggen voor de kade van het hoofddorp ‘Mautara’. Dit is de metropool van de Australeilanden. Hier worden alle beslissingen genomen over de vijf eilanden van de Austral Archipel.

Het is vrijdagnamiddag, einde van de werkweek en de kade heeft zoals steeds een aantrekkingskracht en is verzamelplaats voor velen. Hengels en vislijnen worden uitgezwierd & opgerold, muziek klinkt uit de autoradioboxen en stemmen weerkaatsen over het wateroppervlak. De avond valt en de kade stroomt leeg. We blijven op Zensation achter in het kabbelende water. Het water stroomt hier en deze is sterker dan de wind, waardoor onze dame zich laat leiden door de choppy golfslag! 

Na een wiebelende bewogen nachtrust, zetten we met plezier voet aan wal en strekken onze benen. Het dorp ligt nog 0,7NM (=1,26 km) van het dok verwijdert. Een stevige wandeling dus onder de broeierige zon. 

We passeren mooie huizen met verzorgde tuinen, maar ook enkele verlaten geruïneerde huizen, die beschadigd zijn door een storm in 2010. Kraampjes & foodtrucks /roulottes staan op verschillende plaatsen langs de weg en de lagoonkant, maar allen zijn ze gesloten. Het is ook nog maar 8u ‘s morgens... en... weekend. Overal treffen we leuke picknickplaatsen met zicht op de lagoon, voorzien van betonnen banken & tafels aan.

Een vrolijke Fransman heet ons welkom op het kantoor van de Gendarmerie. Deze ambtenaren krijgen meermaals de kans om drie maanden te werken op één van de Franse eilanden. Zo heeft hij al heel wat gezien van de wereld, van Frankrijk tot de Caraïben, Île Réunion, Nouvelle Caledonië en nu hier. Mooie gelegenheid 👮🏻. Ook hier zijn we weer de enige zeilboot en krijgen ze maximum tien boten per jaar op bezoek. Maar een ‘gouden boek’ om iets tastbaars in achter te laten hebben ze niet en hebben ze ook nog nooit van gehoord... maar vonden het een leuk idee dat ze gaan voorleggen aan de burgemeester.

Er zijn enkele familiepensionnetjes, maar momenteel zijn er geen andere toeristen op het eiland. 

In het dorp vinden we twee magasins, de ene met enkele uitstalkasten voor & achter de toonbank, de ander met winkelrekken en meer keuze waar je uitgebreid kan rondlopen en tussen snuffelen, beide uitgebaat door Chinezen! Hier kunnen we weer met de bankkaarten betalen 💳 en bij het postkantoor is er een geldautomaat. Het gemeentehuis wordt voor een deel gerenoveerd en aangebouwd, waardoor het artisanale gedeelte tijdelijk onbeschikbaar is... jammer. De WiFi-codes (0,80 €/u) zijn op. Gelukkig vinden we bij pension ‘Wipa’, uitgebaat door de hartelijke Wilson & zijn familie, WiFi. Heel langzaam en zwak, maar gratis en de omgeving is mooi. Bij een drankje vernemen we dat Wilson ook excursies (eiland- & lagoontoer) aanbiedt en fietsen ter beschikking heeft. Één van hun honden wandelt met ons mee terug richting het dorp. Wat we ook doen of zeggen, of niet doen of zeggen, hij blijft aan ons benen plakken 🐾🐾 en trippelt zelfs mee de supermarkt binnen. Gelukkig kent er een klant hem en neemt hem naast z’n fiets mee terug naar het pension. 

Weer aan boord wordt de flopperstopper opgedoken en aan de spinnakerboom in het water gehangen. Meteen bewegen onze dame haar heupen langzamer op de deining. 

Zondagmorgen zijn we reeds vroeg op pad. De mensen die we tegenkomen zijn mooi aangekleed, voor de misdienst. Iets over 7u zijn we bij de magasin om onze bestelling op te halen: gebraden kip (enkel op zon- & woensdag beschikbaar), baguette & croissants. Daar zijn we sinds gisteren al op verlekkerd 😋. Het is van november (Tahiti) geleden dat we nog gebraden kip konden kopen en een croissant is ook alweer van eind januari geleden. Maar... onze goesting zal nog even moeten wachten, want we staan voor een  gesloten deur. Oei, zijn we te vroeg? Neen, te laat... de winkel is blijkbaar maar van 4u tot 7u open! Aarch 😩! Een halfuur te laat, dat had de jonge dame ons gisteren niet gezegd... En dan dachten we dat we al vroeg waren. Het leefritme is hier toch anders dan we gewoon zijn en ook al staat the Captain al op bij’t krieken van de dag (6u à 6u30) en gaan we samen met de kippen op stok (21u= cruisersmidnight)... 

Nou, het is héél jammer van ons gemist kippetje en alle kraampjes dicht, niemand die wat voor de kerkdienst verkoopt, of misschien moesten we daar ook vroeger voor opstaan! Teleurgesteld wandelen we terug naar huis, en wordt het dagmenu herbekeken 🍽.

Tegen de middag komt de zon door het wolkendek en zetten we koers naar de  motu’s. Heel wat oprijzende koraalzuilen liggen op onze route. Twee paar ogen staren in het rond, op zoek naar een weg in het gigantische koraaldoolhof... we lijken wél omsingeld 😱. De aanwezigheid van zo véél grote koraalplateaus en uitgeschoten paddestoelen maken het ons niet gemakkelijk! Je ziet donkerdere vlekken in het helblauwe water, maar je kan niet inschatten hoe diep of hoog ze zich bevinden. Op slakkentempo tasten we voorzichtig de lagoon af. Een gedetailleerde kaart is er niet... is ook onmogelijk of onbegonnen werk met dit koraalveld! Uiteindelijk vinden we een plekje aan ‘Motu Motihia’. Het eiland met palmbomen en witte zandstrand is weer een plaatje 🏝. Zensation ligt hier rustig te dobberen achter haar anker. De wind en deining komen van dezelfde kant, dus dit beloofd een goede nachtrust 💤.

Om ons heen blijven we ons verwonderen over de indrukwekkende koraalformaties. Ongelooflijk hoe er plots vanop 10m diepte een pilaar als een paddestoel vanop de bodem tot aan het wateroppervlak uit de grond schiet! De kleuren zijn intens en hebben alle kleuren van het kleurenpalet. Tussen de motu’s zoeken de locals naar de speciale mooi gegolfde oesterschelpen ‘Benitier’ en eten het vruchtvlees zoals van de oesters die wij kennen. Ook op het eiland Raivavae zagen we hier bergen lege schelpen van de oester ‘benitier’ liggen... Dit willen we ook wél eens proeven.

Na een fijne nachtrust en het genieten van een heerlijk rustige ochtend op deze mooie locatie, wachten we op de zon om ons te begeleiden tijdens onze terugtocht. Met behulp van enkele zonnestralen en de track op de plotter van de vorige dag, navigeren we terug. Ik sta weer op de punt en the Captain aan het roer. Ook al hebben we onze track, toch blijft het intensief navigeren, want we hebben serieus geslalomd om een ankerplekje te zoeken aan drie verschillende motu’s. We willen proberen een rechtstreekse weg naar het dorp.

Na twee uur en slechts 5mijl, liggen we weer in de buurt van de kade. 

Het is hier nog steeds een beetje rommelig, dus de flopperstopper gaat het water in om onze dame proberen te stabiliseren. 

Dinsdag, voor 7u zijn we in de winkel, in de hoop nog stokbrood te kunnen kopen en eventueel wat ander lekkers. Oef...er is nog genoeg... 

Aan het gemeentehuis kiezen we een schaduwrijke picknicktafel uit en nemen ons ontbijt met zicht op het koraalrif met wit schuimende rollende golven. 

Daarna gaan we langs de kant staan met de duim in de lucht. De eerste auto stopt... véél toeristische trekpleisters zijn hier niet, maar toch willen we graag het fort ‘George’ met eigen ogen zien en misschien nog een marae of twee of drie of vier... En met plezier neemt de vriendelijk chauffeur ons mee. 

Maar een fort zien we niet, het enige dat we zien is een gedenkteken. Jammer. Op de vraag of we het eiland al rondgereden zijn en daar dan nu tijd & zin voor hebben, zeggen we geen NEEN! Onze chauffeur, die zelf oorspronkelijk van Tahiti is (=Tahitiaan), ontpopt zich tot gids en verteld ons alles over het eiland, de boeren & de gewassen. Hij last fotostops in en bezoeken een taro-plantage. Er lopen verscheidene rivieren door het eiland en elk hebben ze een mooi klinkende, maar moeilijk uitsprekende Polynesische naam dat op een mooi bordje prijkt. Deze kabbelende riviertjes zijn de perfecte bronnen voor de irrigatie van de landbouwvelden. 

De heilige sites, marae’s, hebben een hoofdrol in de legende van de ‘Australeilanden’. Zie voor meer info **. Bij het zien van de overblijfselen van enkele van de vier ‘Marae’s’ die het eiland rijk is, zijn we teleurgesteld als we slechts enkele resterende stenen zien. We zijn meer onder de indruk van onze gastheer zijn weelderige plantage met palm-, citroen-, pompelmoesbomen & litchistruiken, die hij met grote trots aan ons toont. Speciaal voor ons kapt hij een kokosnoot, één van zijn eerste oogst. Zijn jonge palmbomen zijn 8j gelden aan gepland en dragen voor de eerste keer vruchten. Het verse kokoswater smaakt heerlijk 

Voor vele groenten- & fruitsoorten komen we te laat of te vroeg, zoals je het bekijken wil, steeds krijgen we te horen: ‘Dit is niet het seizoen voor...’ Toch worden we na onze interessante eilandtoer door ons spontaan aangenaam gezelschap en behendige chauffeur nog overweldigt door pompelmoezen, citroenen, kokosnoten & bananen uit eigen tuin 🍋🍌😋. Hannen, elk in een hok, laten flink van zich horen! Zijn broer heeft ze speciaal voor ‘hanengevechten’. Nou, wisten niet dat deze op Frans Polynesië georganiseerd werden. Ooit zagen we het in de Dominicaanse Repuliek. Met weer een hele hoop indrukken en interessante informatie nemen we afscheid van onze sympathieke chauffeur/gids.

In de namiddag maken we nog een wandeling naar de lodge voor een nieuw weerbericht. Op onze weg zijn enkele kraampjes open waar we paksoi, prei, aubergines & een zuurzak kopen, allen eigen kweek. De verkoopsters verontschuldigen zich voor de beperkte aanbieding, maar wij zijn héél blij dat we eindelijk nog eens paksoi (Hao, januari), prei & zuurzak (beide: Tahiti, november) vinden. Yeah 😋.

Bij het bekijken van de nieuwe weerbeelden, wijzigen plots onze plannen: een windstilte is op komst en als we nog een dag of langer wachten haalt die ons in en moeten we 340NM motoren naar Tahiti of hier nog een week, tien dagen of misschien nog langer wachten... Ok, dan gaan we nu!!!

Nog snel ons afmelden bij de gendarmerie. Inpakken, anker op en weg!

Spijtig, hadden voorzien om hier nog enkele dagen te blijven, maar ja... zonder wind kunnen we alleen maar luisteren naar het gebrom van de motor en de dieseltank leegstoken 🤔.

Meer info:

*De Muiterij van de ‘Bounty’ 

https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Muiterij_op_de_Bounty

** Marae: heilige site

Lengende:

Hiro, de grote navigator, die zijn eigen pirogue ‘Hoihoio’ eigenhandig met hout bouwde in Raiatea (Genootschapseilanden), vaarde van daar zuid naar Raivavae (Australeilanden). Daar bouwde hij een heilige site: ‘Marae Temahara’. Van daar vaarde hij met een steen van de eerder gebouwde marae naar Tubuai, waar hij de site ‘Marae Tonhae’ bouwde. Zo garden hij nog naar andere Australeilanden en andere eilanden van de vijf Frans Polynesische Archipels, overal liet hij een spoor (steen of Marae) achter. Maar op zijn geboorte-eiland, Raiatea, hebben ze hem nooit meer gezien...

Frans Polynesië: Australeilanden: Raivavae - Tubuai

Donderdag, 22 maart, 13u tot vrijdag, 23 maart ‘18, 14u (UTC -10u = -11u tijdsverschil met BE(=UTC +1u)!) 

Totaal trip:

Resultaten na 25:

Afgelegde afstand: 105NM

Gemiddelde snelheid: 4,2 kn

Gemiddelde knopen wind: 8kn

Om 13u zeilen we de pas buiten van Raivavae. De zand motu, rechts van ons steekt af in het zonlicht, met naast zich dreigende brekende golven. 

Wolkenformaties vormen zich boven het eiland en de lagoon. Sommige wolken hebben een groene schijn! Zou dit een reflectie zijn van de smaragdgroene lagoon?

De oceaan is rustig, alsook de wind, met een snelheid tussen de 2,5 tot 3,5 knoop gaat onze dame langzaam voorruit. De vislijn hangt uit.

Het gebergte van Raivavae nog zichtbaar achter ons wanneer de zon ondergaat. 

Het is een rustige nacht en even krijgen we gezelschap van een klein maansikkeltje, daarna fonkelen de sterren aan de heldere hemel.

De contouren van Tubuai liggen al voor ons bij zonsopgang. Nog 40 mijl te varen en toch zien we reeds het eiland.

Meteen zetten we de spinnaker en gaan we een stukje sneller. De wind krimpt en al reachend met de Spi gaan we harder. De mijlen tikken snel af nu.

Er vormen zich grote dreigende bloemkolen om ons heen. Een squall kunnen we nu wel missen met de spinnaker op en bergen hem snel weg. De wolken drijven uit elkaar... vals alarm. De laatste zes mijl zeilen we onder gewoon tuig verder.

Ook hier zien we reeds van ver een zandmotu afsteken, motu ‘One’. Toch raar, geen boom of struik te zien op de zandmotu.

De ‘Te Ara Moana’ pas en vaargeul zijn goed bebakend en we varen langs de boeien de lagoon in. Navionics wijkt ook hier weer af en is het Open CPN die ons begeleidt. 

Donkere dreigende wolken komen aanzetten. Nog snel zoeken we, met de laatste zonnestralen in de rug, een zandspot tussen de koraalbommen, in de buurt van de betonnen kaai en droppen het anker op 6m diepte. Visboeien hangen we aan de ankerketting, één op 9m en één op 18m, in het totaal leggen we 25m ketting uit, inclusief de haak (= ontlast de ankerwinch). 

Meteen haalt een squall ons in die volledig de zon inpalmt en haar water op ons loslaat!

Tijd voor een regendouche met de ‘Tahiti’ douchegel 🚿😜

Met een aperitiefje zakken we even later onderuit, evalueren de trip en bekijken onze nieuwe verblijfplaats. 

Het was een aangenaam rustig zeiltochtje. We hebben er iets langer over gedaan dan geplant omdat de windkracht minder was dan voorspelt. Misschien hadden we toch beter gisterennamiddag reeds spinnaker gezet, maar ja het is altijd een keuze en een gok.

We zijn hier veilig geraakt, ruim voor ‘t donker werd en dat is het belangrijkste. 

Frans Polynesië: Australeilanden: Raivavae: deel 3: Motu ‘Vaiamanu’(=Piscine) & ‘Rairua’

Maandag, 12 - donderdag, 22 maart ‘18 (UTC -10u = -11u tijdsverschil met BE(=UTC +1u)!) 

We nemen afscheid van de pensionuitbaters en het Tahitiaans koppel en slalommen even later met Zensation tussen de bommies, zoekend naar een ankerplekje. Dobberend voor Motu ‘Vaiamanu’(=Piscine) bekijken we het langgerekte eiland met haar wit zandstrand. Met ons Sensation-tje gaan we op verkenning en vinden aan de achterkant van het eiland het ‘natuurlijke’ zwembad. De zon zakt reeds en de kleuren veranderen door het avondrood.

De volgende ochtend dinghieën we reeds vroeg naar het zwembad. Het is laag water en pas nu zien we hoe groot het ‘natuurlijke’ zwembad wél is! Onze monden vallen open...

Over enkele zandstroken kunnen we van motu 🏝 naar motu 🏝 wandelen en het zwembad van alle kanten bewonderen. Er is een kinderbadje, een groot bad, een jacuzzi zonder brubbels jammergenoeg, nog een 250m bad, nog een speelparadijs voor de peuters, nog een bad in een bad, een palmboomeiland, enz... Een waar ‘natuurlijk’ zwemparadijs, helemaal voor ons alleen en... GRATIS! Het rozige zand onder onze blote voeten 👣👣 ligt vol met schelpjes 🐚, dode zeeëgels en zeekomkommers. In de verte zien we het koraalrif en de wit schuimende koppen van de inbeukende oceaan. We trappen beide in een dode zeeëgel die verborgen ligt onder het zand, enkele stekels worden uit onze voetzolen geplukt... 

Het water komt langzaam op en we proberen met de bijboot door het zwembad te varen... wat is het groot! En zo, zo, zo,...moooooooooooi 😍. Het water kleurt van appelblauwzeegroen, naar turquoise, naar licht blauw, naar... Het is zo adembenemend prachtig, dat we er geen woorden voor hebben en er helemaal stil van worden... We knijpen in elkaars armen, is dit echt?! Wat boffen we toch dat we deze natuurlijke pracht mogen aanschouwen, we zijn gelukzakken en dankbaar dat we hier mogen zijn! 

Enkele kleine visjes schieten onder ons door, maar er is geen haai te bespeuren.

‘s Avonds liggen we op het voordek te turen naar de sterrenhemel ✨ & vallende sterren. Hand in hand mijmeren we na over deze bijzonder prachtige plek en wensen we... 💫

Woensdagmiddag varen we terug naar het hoofddorp ‘Rairua’. Morgen of overmorgen kondigt zich een weervenster aan om naar Tubuai te varen. Het ene weerbericht spreekt het andere tegen en dus hopen we morgen dat ze het eens raken en een duidelijker beeld geven. 

Donderdagmorgen, wat wordt het? Vandaag of morgen vertrekken? Precies beter morgen of... toch beter vandaag... Tegen 11u hakt the Capatain de knoop door: we gaan!

Oeps, nog snel langs de gendarmerie om ons af te melden en het ‘gouden boek’ in te vullen. Niemand aanwezig... een stem door de parlofoon neemt contact op met de ambtenaren, maar er daagt niemand op. Dan maar naar het gemeentehuis op een A4-papier onze collage, papieren bootje, visitekaartje opplakken en schrijfsels noteren. Een gendarme komt het in ontvangst nemen om in het ‘gouden’ boek te plakken. Zo laten we toch iets tastbaars achter, een leuk idee, op dit alweer pure eiland waar slechts tussen de tien & twintig boten per jaar komen. Met nog enkele stempelafdrukken van Raivavae als aandenken voor ons plakboek, nemen we afscheid. 

Er worden ons nog door enkele mensen bananen aangeboden, maar we nemen liever een papaya & pompelmoes mee als afwisseling voor ons fruitmenu 😜

Hiermee verlaten we het, tot nu toe, mooiste eiland van de Zuid Pacific. Of het mooier is dan Bora Bora, zoals men schrijft, dat zullen we pas binnen enkele maanden kunnen beoordelen, nadat we  Bora Bora met eigen ogen hebben gezien.

De mensen zijn hier vriendelijk, maar verlegen en teruggetrokken. De contacten waren hier anders...

Frans Polynesië: Australeilanden: Raivavae: deel 2: ‘Vaiuru’ & ‘Pointe Heiava’

Maandag, 12 - donderdag, 22 maart ‘18 (UTC -10u = -11u tijdsverschil met BE(=UTC +1u)!) 

De lagoon rond het eiland kan helemaal rondgevaren worden, maar door gebrek aan beboeiing is een goede eyeball-navigatie noodzakelijk om een veilige vaarroute te zoeken tussen een mijnveld van de talrijk aanwezige koraalbommen & -plateaus. 

Een aankomende squall en de zon die bedekt wordt door wolken, ontnemen ons het zicht! We zoeken even een ankerplaats om de bui uit te zitten. Nog geen uur later is de zon er weer en navigeren we verder. Toch gek om zo dicht langs de ‘airstrip’te varen. We kunnen ons voorstellen dat het uitzicht tijdens de landing & het opstijgen spectaculair moet zijn met de blauwe kleurschakeringen van de nabij gelegen ‘Motu piscine’. Een fantastische unieke aankomst, lijkt ons. 

Aan het dorp ‘Vaiuru’, tegenover de meest bezochte en knapste motu ‘Vaiamanu’, of beter gekend als ‘Motu Piscine’ (=zwembad), vinden we in het appelblauwzeegroene water een plekje tussen de vele koraalbommen. Het is intensief zo navigeren, ik op punt, the Captain aan’t roer langzaam varend met één oog op de laptop (Open CPN) en mijn aanwijzingen volgen. 

De intense kleuren zijn reeds van ver te zien. De motu is populair en je kan een uitstap bij een pension boeken om je door één van de vele vissers te laten afzetten op één van de onbewoonde eilandjes (=motu’s), er te picknicken en om je 's avonds weer op te komen halen, of een toer te maken door de lagoon.

‘s Avonds slaat het weer om... bliksem & donder zorgen voor klank- & lichtspel. Het onweert de hele nacht. Soms is de bliksem héél dicht bij. Alle elektronische apparaten zitten in de oven en we duimen dat de bliksem ons NIET raakt ⚡️⚡️⚡️

De wind trekt aan en komt van achter de hoek gedraaid, de ligplaats wordt een acceleratiezones met valwinden die het gebergte afrollen. Het wordt een onrustige nacht, onze dame trekt aan de ankerketting en we horen de wind huilen tussen het gebulder van de donder.

De volgende ochtend, tijdens het ontbijt, zien we in de verte opstievend water onze richting uit komen. Snel wordt de ontbijttafel afgeruimd en zetten we ons schrap, de motor gaat aan en de versnelling wordt in z’n vooruit gezet om de ankerketting te ontlasten. De plotse windvlaag tikt 45knopen(9 Beaufort) aan. Er volgen er nog en de windmeter gaat over de 45knopen! Het afdekzeiltje, dat over de  bimini & buiskap gespannen is, flappert om onze oren, elastieke rekken schieten los... Sensation-tje hangt naast het gangboord aan de spinnakerval, ze vliegt bijna onderste boven en trekt een scepter van de zeereling krom 😱.  We worden bijna van’t dek geblazen. Meteen hijsen we, tussen enkele windvlagen door, de dinghy aan dek en snoeren haar vast. Het afdekzeil wordt eraf gehaald. De windvlagen blijven komen. Een uitstap naar het natuurlijke zwembad zal even moeten wachten. Ondertussen bevinden we ons toch al in een wildwaterbad van Center Parcs! 

Tussen de wind- & regenvlagen door wordt de scepter gedemonteerd. De reling gaat eraf en the Captain probeert de scepter weer te rechten. 

Binnen wordt er kokoscake & broodjes gebakken en smullen we van het lekkers tijdens onze ‘cinemanamiddag’ 📽🎞. 

Na weer een ‘windy night’, proberen we de volgende morgen er weg te komen. Vanaf de eerste opklaring en zonnestralen, die ons voldoende licht geeft om te navigeren, varen we, met behulp van onze vorige track, twee mijl terug naar ‘Pointe Heiava’ voorbij luchthaven. Hier waait het ook wél, maar véél minder dan aan de andere kant. Geen acceleratiezones en minder valwinden, we hebben de juiste keuze gemaakt. Maar... het wordt een regenachtige dag. Dus zitten we nog even gegijzeld op ons dobberend huisje. In de late namiddag klaart het op. Op de landingsbaan zien we de lampen aan gaan en een vliegtuigje komt wiebelend tegen de wind ingevlogen. 

Onze nachtrust wordt ingehaald, we slapen door zonder de geluiden van een huilende wind of wilde rukken aan de ankerketting.

De volgende ochtend is het gestopt met regenen en wagen we het erop om naar de kant te dinghieën. Bij ‘Pension Linda’ mogen we gebruik maken van het internet terwijl we er wat drinken & lunchen. Ze laten ons zien hoe ze de gekookte taro (=aardappelsoort met zwarte schil) pellen en plat stampen tot ‘poi poi’ (=soort puree van gekookte taro met citroensap, wordt koud genuttigd als een dessert met een banaan). Met veel plezier poseren ze voor de camera en geven uiteg.

Enige tijd later wordt ons een weelderig buffet als lunch voorgeschoteld, de tafel staat vol met  allerlei typische lokale specialiteiten: taro, poi poi van taro, rijst, poisson cru en witte tonijn met lekkere gewokte groenten (groene paprika ( lijkt eeuwen gelden!), bananen + -cake & -pannekoeken. WoW waar moeten we dat allemaal steken! We proeven van alles een beetje en de rest wordt in de koelkast voor ons bewaard om mee te nemen aan boord... daar kunnen we nog enkele dagen van eten 😋

We huren fietsen bij hen (1000 CFP/fiets voor een halve dag) en verkennen zo het eiland. Het is even wennen met de remmen, het zijn torpedo’s! The Captain zijn fietszadel staat los en hij moet meerdere keren MacGyver spelen, alsook voor zijn fietsketting die zo nu & dan van het tandwiel ⛓⚙️ valt. Mijn fiets mankeert niks en ik geniet van de fietstocht & de omgeving. Aan de ene kant hebben we een indrukwekkend gebergte, aan de andere kant de smaragdgroene lagoon met motu’s en de branding van de Pacific Oceaan die op het rif dondert. 

Al snel hebben we wind op kop en denken we eraan om niet verder dan het eerste dorp, ‘Vaiuru’ te fietsen, waar we enkele dagen voor anker lagen. Daar zien we nog steeds witte koppen op het water en horen & voelen we de valwinden, blij dat we verhuist zijn! 

De weg is niet overal even goed, ze gaat over van asfalt, in beton en zelfs koraal. Overal zien we mooie woningen met rijkelijk aangeplante verzorgde tuinen, hier & daar enkele vervallen huizen en ruïnes. Het is stilletjes op straat, het is zaterdag. In de week is het al rustig, maar in het weekend lijkt iedereen verdwenen...

Er zijn verschillende archeologische opgravingen te bezichtigen op het eland. 

Van een marea (=religieuze site) onderweg, gelegen tegenover de luchthaven, blijft, uitgezonderd van een groot bord en enkele stenen, niks van over. De tweede vinden we niet en de derde ligt boven in de bergen. In de lagoon zien we een varken op haar gat van haar ‘Spa’-moment genieten. Ik sluip dichterbij voor een foto, maar het ‘pootje badende’ varken schrikt op en schiet op de loop. Ver kan ze niet met haar poot die met een touw vasthangt aan een boom 🐖. Zo zien we nog vele varkentjes langs de lagoon vasthangen. 

Tussen de dorpen ‘Rairua’ & ‘Mahanatoa’, tegenover de magasin Louise, bevindt zich de enige Tiki van het eiland in een privé-tuin. 

Voor we het weten zijn we weer bij af en hebben we de 23km weg rond Raivavae gefietst. Het was een fijne fietstocht met enkele klims & afdalingen, maar geen Mont Ventu ⛰ uitdagingen. 

Na de fietstocht maken we kennis met gasten in ‘t pension, een koppel uit Tahiti. De man maakt kunstaas: inktvissen, zoals diegene die we gebruiken, als hobby. Wanneer we weer in Tahiti zijn, spreken we af voor nieuwe aasjes. Toch toeval en fijn om net de juiste mensen te ontmoeten, hé. 

We nemen onze lunchrestanten mee en krijgen extra pannekoeken, papaya & pompelmoes kado. Op ons privé-terras genieten we van de mooie omgeving & de stilte om ons heen. 

‘s Avonds land er een klein vliegtuigje en even later een militaire helikopter. De helikopter is van Tahiti naar Rapa gevlogen, daar land ie op het voetbalveld, wegens gebrek aan vliegveld, dit is voor het repatriëren van patiënten met noodgevallen! De patiënt wordt van hieruit meteen met het vliegtuigje overgebracht naar Tahiti. De helikoptercrew verblijft in Pension Linda voor de nacht en vliegen de volgende ochtend terug naar Tahiti. Dit had onze gastvrouw reeds verteld. 

Door de regen van de afgelopen dagen, is het ons afgeraden om het steile wandelpad te nemen over het gebergte. Dan maar wat klussen op zondag. De dieselfilters moeten vervangen worden, ook het filterhuis van de groffilter en waterafscheider moeten gereinigd worden, blijkbaar hebben toch ergens met water vervuilde diesel getankt, en daar is the Captain wél even zoet mee. De dag is voorbij voor we het weten. 

Op maandagochtend wandelen we naar de magasin in het dorp ‘Vaiuru’. Deze heeft ook een klein tankstation ⛽️ voor benzine & diesel (enige plek op het eiland). Het is verder dan we dachten en na onze aankopen liften we terug met onze diepvriesproducten. Een vriendelijke man, afkomstig uit Nieuw-Caledonië, zet ons voor het ponton van Pension Linda af en geeft ons enkele tips over zijn land.  

Nadat we de boodschappen hebben opgeborgen, keren we weer naar het pension. Er wordt net door een visser een geelvintonijn geleverd, een gelijkaardig mooi exemplaar als onze laatste vangst. 

In’t pension bekijken we de nieuwe weerbeelden onder enkele happen van een casse-croutte kip (belegd broodje (baguette) meestal met frietjes, maar we bestellen één zonder frietjes, daar is het nog wat te vroeg voor 😜), als ontbijt. 

De wind is gedraaid en het weer is goed om terug te keren naar motu ‘Piscine’.

Frans Polynesië: Australeilanden: Raivavae: deel 1: ‘Rairua’

Maandag, 12 - donderdag, 22 maart ‘18 (UTC -10u = -11u tijdsverschil met BE(=UTC +1u)!) 

Raivavae (Frans: île Raivavae, voormalig ‘Vavitu’) is een eiland dat tot de Tubuai-eilanden van de Australeilanden in Frans-Polynesië behoort.

Het is een klein eiland. Het omvat ongeveer 16 km² en er wonen minder dan 1.000 mensen. De hoofdplaats heet ‘Rairua’ en de andere drie dorpen zijn: ‘Mahanatoa, Anatonu & Vaiuru’. Ontdekkingsreizigers die door de Stille Oceaan trokken, noemden het piepkleine eilandje het mooiste eiland van de Grote Oceaan. De met varens bedekte heuvels van Mont Hiro pronken, het hoogste punt van de dode vulkaan is 437 meter hoog en ze kijkt uit over een smaragdgroene lagune. Het rif dat de lagune beschermt tegen de branding van de oceaan, is versierd met kleine eilandjes (=motu’s). Met haar natuurlijke schoonheid lijkt ‘Raivavae’ op ‘Bora Bora’(Genootschapseilanden) van dertig jaar geleden. Hier is echter nergens een resort te bekennen. Geen dure hotels en geen chique restaurants. Er zijn enkele kleine familiale pensions, maar het toerisme stelt tot nog toe weinig voor. Raivavae ligt een stuk afgelegener en wat tot 2002 enkel bereikbaar per boot. Sindsdien beschikt het eiland over een vliegveldje dat gebouwd is op een koraalplateau en een korte landingsbaan heeft. Drie keer per week is er een vlucht vanuit Tahiti en één maal per week vanaf de andere Tubuai-eilanden.

Het eiland kent een strenge protestantse traditie, waarvan in elk dorp een kerk staat. Alsook, in mindere maten, nog enkele andere godsdiensten en kerken. 

De eerste bewoners vestigden zich hier rond het jaar 900 na Christus. Waarschijnlijk waren zij afkomstig van de Genootschapseilanden. Raivavae werd in 1775 ontdekt door de Spaanse ontdekkingsreiziger Tomás Gayangos. Hij noemde het eiland ‘Santa Rosa’. In 1880 werd het een Frans protectoraat.

In 1903 werd Raivavea, samen met de rest van de Austral-eilanden samengevoegd met Frans-Polynesië.

Ooit had Raivavae meer dan 3000 inwoners; een afgelegen eiland met nauwelijks contacten elders in Polynesië. Tot in 1826 vanaf Tubuai, het meest nabij gelegen Australeiland (100 mijl meer westelijk gelegen), in enkele golven, besmettelijke ziektes Raivavae bereikten. Besmettelijke, "westerse" ziektes die doorgaans in het kielzog van de westerse schepen en missionarissen meekwamen naar de eilanden van de Pacific en bevolkingen decimeerden. Zo ook hier op Raivavae, na enkele jaren was het inwonertal terug gelopen tot 120 overlevenden. 

Het eiland was, tot enkele jaren terug, de grootste koffieproducent van Frans-Polynesië. Volgens recente informatie besteden de bewoners hier nog weinig tijd & energie aan. Toch is er nog agricultuur en wordt er de aardappelachtige ‘taro’ en vis uitgevoerd naar Tahiti. Sommige leven van hun eigen fruit- & groententeelt en visvangst. Maar ook hier wordt minder en minder belang aan gehecht, het is makkelijker om producten te kopen die het vrachtschip tweemaal per maand meebrengt.

In Raivavae wonen fanatieke kanoërs, die jaarlijks deelnemen aan de bekende ‘Hawaiki Nui Va'a’ wedstrijd (vinden plaats in okt/nov tussen de Genootschapseilanden). Hiervoor trainen ze het ganse jaar door. Nu en dan peddelen enkele va’a’s (=Polynesische outrigger kano is een hele slanke kano, die aan de zijkant een drijver heeft om de balans in het bootje te bewaren. Je hebt ze in alle soorten en maten, van hele kleine één persoons, tot enorme tien persoons kano's) voorbij. Zowat elk gezin bezit hier minstens één va’a, we zien ze verspreid aan de lagoon kant liggen. Vele va’a’s hier zijn van die mooie authentieke houten i.p.v. van de meer gestroomlijnde met kunsthars gebouwde, enkele locals zien we druk bezig om een nieuwe uit een boomstam te creëeren.

We zijn net door de smalle pas gevaren met behulp van Open CPN, omdat ook hier weer de Navionics-kaart afweek! 

Onze dame dobbert voor het hoofddorp ‘Rairua’. Een grote betonnen steiger is voorzien met dikke grote stootwillen voor het afmeren van het bevooradingsschip. Daarachter staat een magazijn met er achter een grote witte tent. Is er een feest? Dit blijkt inderdaad een feesttent voor huwelijks-, dorpsfeesten, e.d.

Vanaf ons dobberend huisje zien we niemand aan land, het is stilletjes, nu & dan rijdt er een wagen, het geluid van een fluitje en botsende bal in de verte verraad een volleybalwedstrijd. 

De volgende ochtend maken we ons ‘Sensation’-tje klaar en dinghieën we naar het ponton. We bewonderen het prachtige gebouw van het gemeentehuis en de  trouwzaal. Een local nodigt ons uit om er te trouwen 😉. 

Bij de gendarmerie melden we ons aan en krijgen we meteen bananen aangeboden. Deze wijzen we vriendelijk af, aangezien ze bijna uit onze oren👂🏽🍌 komen. Toch staat de vriendelijke agent erop dat we elk een proeven, om het verschil met de Rapa-bananen/-soort te vergelijken. Volgens ons zijn het 

meer de Chiquita die we van in bij ons kennen, maar dat zeggen we maar niet. Ondertussen proberen we bananen onder de zonnebank te leggen om te drogen zodat we ze langer kunnen bewaren en als een gezond snoepje/snack/tussendoortje te kunnen nuttigen. (* zie meer info)

Het ‘gouden boek’ (=gastenboek van de jachties die hier landen) ligt reeds klaar om straks, als we hier weer doorvaren, een woordje e.d. in te schrijven. Bij het doorbladeren komen we enkele bevriende en bekende boten tegen, alsook de pirogue die we in Papeete, Tahiti mochten aanschouwen met onze sympathieke lift, namelijk de kapitein Titaua. Bij het laten zien van onze foto’s met hem op de pirogue met ons, wordt er enthousiast gereageerd. Titaua, de kapitein is oorspronkelijk van Raivavae en natuurlijk kent iedereen hem! (Zie blog november ‘17).

In één van de kleine magasins bekijken we de aanwezige producten. Verse voeding is er niet te vinden, binnen enkele dagen komt het bevooradingsschip. Gelukkig hebben we nog allerlei lekkers aan boord waarvan het culinaire niveau  op Zensation even hoger ligt met eend, langoesten, dorade en geelvintonijn op het menu 😜.

Bij het postkantoor bevindt er zich een bankautomaat. Dat is goed, want betalen met een bankkaart kan hier nergens... 

Opvallend zijn de gespannen touwen over daken, dit zagen we reeds in Rapa, ter bescherming voor hevige wind. Tja, als je dak er maar blijft opzitten, hé 🤔

De meeste huizen zijn mooi en voorzien van een mooie aangeplante verzorgde tuin.

We zijn de enige zeilboot & zeilers aanwezig en dat nieuws gaat snel. Iedereen zwaait en zegt dag. Een dame stopt met haar wagen en laat ons weten dat er naast het gemeentehuis een ‘artisanaal’ winkeltje is.

Eerst willen we internet om de weerbeelden te checken. In het toeristisch bureau, alias snack, alias internetcafé, kunnen we bij een consumptie ‘gratis’ (anders is het 500CFP/p.p./dag (ongeveer €4) gebruik maken van de internet. Consumeren doen we sowieso altijd... je gaat toch niet zomaar ergens zitten en niks verbruiken! Een tafel gevuld met laptops & printers worden gebruikt door enkele locals.

Er loopt een betonnen weg van 1km over het gebergte naar de andere kant van het eiland. In de namiddag bewandelen we de weg. Het is verrassend hoe de natuur na de eerste tuinen vol bananen en papaya geleidelijk veranderd. De verwilderde bananen staan de hele weg langs de kant. De weg gaat omhoog, we klimmen tegen de heuvels op en transpireren ons een ongeluk, de warmte en vooral de zeer vochtige atmosfeer maken het een zwaar karwei. Jammergenoeg ontneemt de dichte begroeiing ons het zicht op de andere kant van het eiland, de lagoon en het rif. We dalen weer af en zien de azuurblauwe lagune, donkere kleuren van het koraal, de witschuimende branding op het rif en enkele motu’s. Een perfect plaatje 😍. Links van ons zien we in de verte de landingsbaan liggen. Voor ons liggen bergen grote lege oesterschelpen in de lagoon. Bananen hangen op houten stokken in de lagoon. Hey, dat is gek, waarom hangen ze de bananenkammen hier? Dit is om de vruchten te beschermen tegen ongedierten! Slim bekeken. 

We gaan langs de gewone weg rond het eiland terug richting het hoofddorp ‘Rairua’. Bij het volleybalveld is er veel beweging. Een wedstrijd tussen twee damesploegen zorgt voor veel toeschouwers. We supporteren mee en zijn verbaasd over hun prestaties, ondanks hun zware gezette gestalte. Slank is hier alles behalve in de mode 😜. En de volleybalbroekjes zijn iets langer dan we gewoon zijn, maar de spelregels zijn hetzelfde!

De volgende morgen wachten we langs de weg op de bakker. Deze zou dagelijks een eilandtoer maken met een witte wagen en tussen 7u & 7u30 aan het gemeentehuis passeren. De meeste huizen hebben een lange smalle brievenbus, waarin de bakker de baguetten kan instoppen, lekker handig 👍🏽. Dit zagen we reeds op Mo’orea (Genootschapseilanden). We staan op wacht, het is zeven uur. Een dik halfuur later, na veel gezwaai & heel wat ‘Ia ora na’ (=goede dag) geroep naar voorbij rijdende mensen, hebben we nog geen bakker gezien. Waren we net te laat? Was het het witte autootje dat we vanop Zensation door de straat zagen rijden? Even navragen bij de buren, maar die ook niet weten of de bakker nu al wél of niet gepasseerd is. We geven het op... Jammer dat wij zo geen brievenbus hebben... maar, gelukkig nog wél pannekoekenbeslag 🥞. 

Na het ontbijt brengen we een bezoekje aan het artisanale winkeltje. In Rapa stonden we dagelijks voor een gesloten deur wegens de staking en konden we de creaties enkel aanschouwen vanachter het glas. We bewonderen de mooie hoeden & handtassen vervaardigd uit pandanusbladeren, schelpenkralen, parelsnoeren en nog zoveel meer. Ik wordt de eigenares van een groene halsketting met parelmoeren schelpen bloemen 😍.

Bij het internetcafé worden nieuwe weerbeelden gedownload & bekeken. Met de voorspelde noordenwind zou de ankerplaats hier wél eens choppy kunnen worden. We besluiten naar een andere plek te varen om meer beschutting te zoeken.

* Bananen drogen: op een rooster met vliegengaas leggen bovenop een zwarte schaal (zorg dat er lucht kan onder circuleren) en in de zon zetten enkele dagen (‘s avonds binnen zetten voor de vochtigheid). Daarna luchtvrij in kleine pakketjes in huishoudfolie wikkelen en bewaren in een luchtdicht potje.