Maandag, 20 juni '16
Vanaf 4u start 'J'Ouvert', in het midden van de nacht beginnen de festiviteiten met luide muziek die uit de boxen komt vanop een rijdende wagen, die heen en weer rijdt langs de hoofdstraat. De feestvierders dansen er achteraan en besmeuren elkaar met verf...
Iets voor acht uur arriveren we aan het dinghydok en zijn er al enkele feestvierders de verf van hun lichamen aan het afwassen in het water...we zijn net te laat...twee uur vroeger dan gepland zijn de festiviteiten gestopt...iedereen is dronken en/of moe. Jammer, we hadden ze nog graag in actie gezien!
Dan maar naar 'Maria's', die later dan anders open gaat.
Daar treffen we onze Zuid-Afrikaanse buren en tateren er vrolijk op los met het sympathieke koppel.
De stad is even tot rust gekomen en de straten zijn leeg
In de middag snorkelen we en gaan op 'lobster'-jacht. Twee kreeften zitten in ons net, maar springen er even snel uit...de volgende pogingen mislukken. Jammer! We laten het dan maar zo, nog geduld hebben tot 1 september en dan kan de jacht legaal doorgaan ;-)
Ondertussen horen we reeds de klanken van de 'Street Jam' onder water, de festiviteiten zijn alweer begonnen.
Aan wal zijn we benieuwd naar de afsluiter van de Carnaval-vierdaagse, maar de echte start van de parade laat op zich wachten en meer dan twee uur na aanvangstijd, zijn ze nog niet begonnen...pani pwoblem, this is the Caraïb! Slechts enkele mensen dansen achter de uiteindelijk rijdende bonkende mini-truck met muziekboxen. De meeste zijn gehuld in t-shirts in verschillende kleuren en opschriften en staan al ritmisch bewegend naast de weg te wachten om aan te sluiten bij de stoet. Het blijft onduidelijk wat ze gaan doen en wanneer?!
We kunnen niet blijven voor het verdere verloop van de parade, want we worden verwacht voor een borrel aan boord SY Uproar bij Lisa & Russ en hun hond Sophie, met Jo & Greg. Een gezellige Amerikaanse avond volgt. Op de achtergrond horen we de opzwepende Caraïbische Carnaval-tonen nog enkele uren doorgaan...
woensdag 22 juni 2016
dinsdag 21 juni 2016
SVG, Bequia, Admiralty Bay 3(Caraïben)
Zondag, 19 juni '16
Volgens the Captain is de muziek tot in de vroege uurtjes blijven doorgaan...niks van gehoord of gemerkt.
De 'breadman' daarentegen komt al heel vroeg aangeroeid en roept: Hello, here is the breadman'. Ik wordt uit bed gehaald om hem te woord te staan. Een baguette of croissants is de keuze. Hij heeft een zachte baguette...we willen een harde...zoals de Franse stijl. Oké, de eerste waar de verkoper in knijpt lijkt zacht, de tweede hard. De baguettes zitten verpakt in een broodzak en hij overhandigt de harde in ruil voor 10EC$.
De tafel wordt gedekt en bij het uithalen van de baguette uit de broodzak verschijnt er een harde zwart geblakerde de verrassing aan de onderkant van het zogenaamde Franse stokbrood! Smakelijk ;-)
Elke dag leren we bij...ik kom niet meer uit bed voor de broodbezorger!
Een klein cruiseschip ligt in de baai en met de sloops worden de passagiers in de stad afgezet.
De lucht is grijs, maar blauwe opklaringen verschijnen boven land. Rugzak en zwemgerief gaan mee. Op het programma van SY Serenade & Zensation staat: wandeling naar de 'Turtle Sanctuary' aan de oostkust.
Nog voor we aan het dinghydok zijn krijgen we gezelschap van een bui. Dan maar eerst even schuilen bij 'Maria's' en een koffietje/smoothie om de beentjes in te smeren ;-)
De tocht verloopt langs de hoofdweg en bevat slechts één klim. Huizen in allerlei groottes en bouwstijlen, van degelijk sterke stenen tot armzalige houten of uit golfplaten of dergelijke zijn aanwezig. Ook enkele hotels/ resorts/restaurants passeren we, waaronder de 'Sugar Reef' waar het interieur veel natuurelementen van de zee bevat zoals: tafels met schelpen, lusters van drijfhout en schelpen, enz...
Ook hier aan de oostkust slaat de oceaan wild op de kustlijn en zien we schuimende golven.
Net voor we het 'zeeschildpadden opvangcentrum' bereiken, aan Park Beach stopt er een wagen met de eigenaar...hij reed net weg...gelukkig komt Brother 'King' met ons mee naar het centrum en geeft ons uitleg over hun werk hier. Ze proberen de dieren zoveel mogelijk overlevingskans te geven door ze hier op te laten groeien en pas na enige tijd, als ze groot en sterk genoeg zijn om voor zichzelf te zorgen in de oceaan. Ook zeeschildpadden die enkele gebreken hebben, krijgen hier een thuis, omdat ze in de grote plas niet zouden overleven. Zo zijn er ook oudere dieren van 14 & 18j. en ze kunnen tot tweehonderd jaar worden! De grotere zeeschildpadden mogen we strelen op hun rug/schild, waar ze ook zenuwen hebben. Ze houden hier duidelijk van, want slaan vrolijk met hun poten in het rond en spetteren ons nat. Fantastisch!
Het is knap wat ze hier proberen te bereiken en doen voor deze dieren. We betalen dan ook met plezier de toegangsprijs die volledig aan dit project wordt besteed.
Wat een interessante uitstap en ervaring.
Op de weg terug houden we halt bij 'Firefly', resort/restaurant/plantatie, voor een lunchstop. Op zondag serveren ze een lunch-curry-menu. Vandaag is het hier vaderdag, en onze mannen worden gefeliciteerd ;-)
Ook hier kleden de natuurelementen van het eiland het interieur en is het even een raadseltje welk prentje/tekening van een fruitsoort, op de deur van de toiletten, bij welk geslacht hoort...hi, hi, hi,...
Het eten is super lekker! Een zwemmetje in hun zwembad laten we voor wat het is, zwemkledij en handdoeken blijven in de rugzak, het weer wil nog steeds niet meewerken.
Met een goed gevulde buik proberen we energie te vinden om weer in het dorp te geraken. Aangekomen, verplicht de regen ons weer om nog een afsluitertje te nuttigen!
Daarna zijn onze kaarsjes uit en laten we de miss-verkiezingen 's avonds aan ons voorbij gaan.
Volgens the Captain is de muziek tot in de vroege uurtjes blijven doorgaan...niks van gehoord of gemerkt.
De 'breadman' daarentegen komt al heel vroeg aangeroeid en roept: Hello, here is the breadman'. Ik wordt uit bed gehaald om hem te woord te staan. Een baguette of croissants is de keuze. Hij heeft een zachte baguette...we willen een harde...zoals de Franse stijl. Oké, de eerste waar de verkoper in knijpt lijkt zacht, de tweede hard. De baguettes zitten verpakt in een broodzak en hij overhandigt de harde in ruil voor 10EC$.
De tafel wordt gedekt en bij het uithalen van de baguette uit de broodzak verschijnt er een harde zwart geblakerde de verrassing aan de onderkant van het zogenaamde Franse stokbrood! Smakelijk ;-)
Elke dag leren we bij...ik kom niet meer uit bed voor de broodbezorger!
Een klein cruiseschip ligt in de baai en met de sloops worden de passagiers in de stad afgezet.
De lucht is grijs, maar blauwe opklaringen verschijnen boven land. Rugzak en zwemgerief gaan mee. Op het programma van SY Serenade & Zensation staat: wandeling naar de 'Turtle Sanctuary' aan de oostkust.
Nog voor we aan het dinghydok zijn krijgen we gezelschap van een bui. Dan maar eerst even schuilen bij 'Maria's' en een koffietje/smoothie om de beentjes in te smeren ;-)
De tocht verloopt langs de hoofdweg en bevat slechts één klim. Huizen in allerlei groottes en bouwstijlen, van degelijk sterke stenen tot armzalige houten of uit golfplaten of dergelijke zijn aanwezig. Ook enkele hotels/ resorts/restaurants passeren we, waaronder de 'Sugar Reef' waar het interieur veel natuurelementen van de zee bevat zoals: tafels met schelpen, lusters van drijfhout en schelpen, enz...
Ook hier aan de oostkust slaat de oceaan wild op de kustlijn en zien we schuimende golven.
Net voor we het 'zeeschildpadden opvangcentrum' bereiken, aan Park Beach stopt er een wagen met de eigenaar...hij reed net weg...gelukkig komt Brother 'King' met ons mee naar het centrum en geeft ons uitleg over hun werk hier. Ze proberen de dieren zoveel mogelijk overlevingskans te geven door ze hier op te laten groeien en pas na enige tijd, als ze groot en sterk genoeg zijn om voor zichzelf te zorgen in de oceaan. Ook zeeschildpadden die enkele gebreken hebben, krijgen hier een thuis, omdat ze in de grote plas niet zouden overleven. Zo zijn er ook oudere dieren van 14 & 18j. en ze kunnen tot tweehonderd jaar worden! De grotere zeeschildpadden mogen we strelen op hun rug/schild, waar ze ook zenuwen hebben. Ze houden hier duidelijk van, want slaan vrolijk met hun poten in het rond en spetteren ons nat. Fantastisch!
Het is knap wat ze hier proberen te bereiken en doen voor deze dieren. We betalen dan ook met plezier de toegangsprijs die volledig aan dit project wordt besteed.
Wat een interessante uitstap en ervaring.
Op de weg terug houden we halt bij 'Firefly', resort/restaurant/plantatie, voor een lunchstop. Op zondag serveren ze een lunch-curry-menu. Vandaag is het hier vaderdag, en onze mannen worden gefeliciteerd ;-)
Ook hier kleden de natuurelementen van het eiland het interieur en is het even een raadseltje welk prentje/tekening van een fruitsoort, op de deur van de toiletten, bij welk geslacht hoort...hi, hi, hi,...
Het eten is super lekker! Een zwemmetje in hun zwembad laten we voor wat het is, zwemkledij en handdoeken blijven in de rugzak, het weer wil nog steeds niet meewerken.
Met een goed gevulde buik proberen we energie te vinden om weer in het dorp te geraken. Aangekomen, verplicht de regen ons weer om nog een afsluitertje te nuttigen!
Daarna zijn onze kaarsjes uit en laten we de miss-verkiezingen 's avonds aan ons voorbij gaan.
SVG, Bequia, Admiralty Bay 2(Caraïben)
Zaterdag, 18 juni '16
Tja, nu gaan we al van 's morgens vroeg naar de bar! En dat alles om het Belgisch elftal te zien spelen. Aangezien het hier zes uur vroeger is, dan in Frankrijk, zitten we al voor 9u voor de flatscreen van 'Maria's'. Tijdens het ontbijt supporteren we, of toch zeker the Captain. Ik maak ondertussen gebruik van de goede, snelle WiFi en probeer de foto's te uploaden op Tumblr, wat uitstekend lukt en waardoor ik eindelijk weer bij ben met de blog.
België wint met 3-0 van Ierland en dat alles is vastgelegd op de gevoelige lens. En zo is iedereen gelukkig ;-)
Het water lonkt en de rest van de dag brengen we al snorkelend door aan Elizabeth Point. Het koraal is hier minder kleurrijk, maar een mijnenveld van witte zeeëgels, duizenden vissen, twee slangen en een murene en tientallen kreeften trekken onze aandacht. The Captain probeert een lekkernijtje te vangen, maar ze kruipen steeds verder onder de rotsen...maar hij geeft niet zo makkelijk op en blijft proberen. De vele zwarte zeeëgels met hun giftige stekels, vermoeilijken de vangst.
Geen kreeft voor diner, dan maar witloof met hesp in bechamel-/kaassaus met purée ;-)
In de verre verte horen we de bonkende typische Caraïbische Carnavalmuziek...
Tja, nu gaan we al van 's morgens vroeg naar de bar! En dat alles om het Belgisch elftal te zien spelen. Aangezien het hier zes uur vroeger is, dan in Frankrijk, zitten we al voor 9u voor de flatscreen van 'Maria's'. Tijdens het ontbijt supporteren we, of toch zeker the Captain. Ik maak ondertussen gebruik van de goede, snelle WiFi en probeer de foto's te uploaden op Tumblr, wat uitstekend lukt en waardoor ik eindelijk weer bij ben met de blog.
België wint met 3-0 van Ierland en dat alles is vastgelegd op de gevoelige lens. En zo is iedereen gelukkig ;-)
Het water lonkt en de rest van de dag brengen we al snorkelend door aan Elizabeth Point. Het koraal is hier minder kleurrijk, maar een mijnenveld van witte zeeëgels, duizenden vissen, twee slangen en een murene en tientallen kreeften trekken onze aandacht. The Captain probeert een lekkernijtje te vangen, maar ze kruipen steeds verder onder de rotsen...maar hij geeft niet zo makkelijk op en blijft proberen. De vele zwarte zeeëgels met hun giftige stekels, vermoeilijken de vangst.
Geen kreeft voor diner, dan maar witloof met hesp in bechamel-/kaassaus met purée ;-)
In de verre verte horen we de bonkende typische Caraïbische Carnavalmuziek...
SVG, Bequia, Admiralty Bay(Caraïben)
Vrijdag, 17 juni '16
In de reisgids lezen we dat de Grenadinen slechts weggelegd zijn voor de 'superrijken'! Slik...eu...dan maar snel het anker op?! Verderop staat geschreven dat de goedkoopste manier om deze eilanden groep te bezoeken per boot is. Oef... Boot: check. Het zou hier een waar paradijs zijn voor rond te varen met een charterboot. Het is nu laagseizoen en er zijn weinig charters te bespeuren. In de baai liggen ongeveer een vijftig tal jachten met heel de dag beweging van enkele die gaan en/of komen.
Vele van onze cruisers-vrienden hebben over deze eilanden verteld en hen enkele maanden geleden reeds bezocht, toen het een beetje drukker was en er zeker 150 boten aanwezig waren hier in Admiralty Bay!
Een verblijf in een hotel, resort of villa op één van de eilanden, zou hier al snel een minimum van 500US$/nacht kosten en een geliefde plek zijn voor de Jetset. Straks liggen we misschien op één van de stranden naast Oprah Winfrey ;-)
Dus hier zijn we dan, in Bequia(Bekwee uitgesproken). De Caribs gaven het deze naam dat betekend: 'wolkeneiland'. Het grootste eiland is slechts 7km2 groot en telt ongeveer 5000 bewoners en is vooral bekend door de vroegere activiteiten van bootbouwers en walvisjagers.
Zelfs nu tref je nog vele bootbouwers, maar enkel nog van modelbootjes. Het is toegestaan om vier walvissen per jaar te vangen tijdens de organiseerde walvisjacht in februari-maart, met harpoenen/speren, maar de laatste jaren vangen ze geen of slechts één. Aan de zuidkust hebben ze nu een walvisstation op een eilandje, waaruit ze de dieren goed kunnen spotten en observeren.
Aan de duikclub landen we aan de dinghysteiger en is het slechts een korte wandeling langs het smalle weggetje, langs het water en enkele bars/hotels/restaurants naar het centrum van de hoofdstad Port Elizabeth. Amandelbomen staan tussen de baai en de weg en bij de centrale amandelboom heeft alles plaats. Er rondom verzamelen de locals zich en hier kan je een bus of taxi nemen en alle informatie bekomen in het Toeristisch Informatie kantoor. De groenten & fruitmarkt is een beetje verder, net voorbij de ferry-dok. Langs de weg proberen locals enkele souvenirs of lekkers te verkopen. Leuke winkeltjes en horecazaken zijn om ter kleinst en kleurrijkst...de mode loopt nog wat achter, maar de kunstenaars maken prachtige dingen en we bewonderen: schilderijen, beelden, vlechtwerken, juwelen en vooral de houten modelbouw bootjes.
Het blijft leuk om te zien wat de locals hier in de Caraïben met hun haren doen en wat voor prachtige creaties ze tonen met hun kapsels vol extensions, al dan niet met een toegevoegd blauw, rood, geel, paars, of ander kleurtje. Overal zijn er haarproducten-winkels en hangen extensions in allerlei lengtes en kleuren. De invloed van reggae zien we aan diegene met dreadlocks, rastafari en ruiken we door de geur en rook van de 'pret-sigaret'(wiet/marihuana).
Een steile klim langs de slechte betonnen baan, brengt ons tot aan de restanten van het Fort Hamilton, of beter de slechts enkele kanonnen die hier met hun schietgat gericht zijn op de zee. Het panoramisch zicht op de Admirality Bay en het stadje is weer eentje uit de boekskes!
Een lunch in bar 'Maria's', ondertussen reeds onze stamkroeg ;-) wordt op de plaatselijk handgemaakte placemats geplaats...al dan niet met mieren...maar liever mieren op de placemats, dan in ons bord: no problem ;-)
Echt waar het is toeval, we zoeken het niet op, maar het is weer zover...voor de derde keer gaan we 'Carnaval' beleven dit jaar! Vanavond begint het vier-daagse feest.
Met Jo & Greg slenteren we 's avonds door de stad. De locals feesten op straat met torenhoge muziekboxen waar loeiharde opzwepende klanken uitbonken en hebben koelboxen en standjes met drank en hapjes. De sfeer zit er goed in. Ze laten de openingsparty van Carnaval op 'Lower Bay' in de 'Reef' aan hen voorbij gaan en vermaken zich uitstekend.
In Coco's bar geeft een zanger/pianist, Andy Cruickshank een fantastisch optreden. Wat een stem heeft die man en hij brengt het ene na het andere goe nummertje. Greg, die zelf een muzikant is, kan zijn kriebels niet bedwingen en vervoegd zich bij en samen zingen ze een prachtig en toepasselijk nummer van Christopher Cross: 'Sailing'.
De jongere op straat gaan nog enkele uren door en ook de party-klanken bereiken onze kajuit. 'Let's Party!'
In de reisgids lezen we dat de Grenadinen slechts weggelegd zijn voor de 'superrijken'! Slik...eu...dan maar snel het anker op?! Verderop staat geschreven dat de goedkoopste manier om deze eilanden groep te bezoeken per boot is. Oef... Boot: check. Het zou hier een waar paradijs zijn voor rond te varen met een charterboot. Het is nu laagseizoen en er zijn weinig charters te bespeuren. In de baai liggen ongeveer een vijftig tal jachten met heel de dag beweging van enkele die gaan en/of komen.
Vele van onze cruisers-vrienden hebben over deze eilanden verteld en hen enkele maanden geleden reeds bezocht, toen het een beetje drukker was en er zeker 150 boten aanwezig waren hier in Admiralty Bay!
Een verblijf in een hotel, resort of villa op één van de eilanden, zou hier al snel een minimum van 500US$/nacht kosten en een geliefde plek zijn voor de Jetset. Straks liggen we misschien op één van de stranden naast Oprah Winfrey ;-)
Dus hier zijn we dan, in Bequia(Bekwee uitgesproken). De Caribs gaven het deze naam dat betekend: 'wolkeneiland'. Het grootste eiland is slechts 7km2 groot en telt ongeveer 5000 bewoners en is vooral bekend door de vroegere activiteiten van bootbouwers en walvisjagers.
Zelfs nu tref je nog vele bootbouwers, maar enkel nog van modelbootjes. Het is toegestaan om vier walvissen per jaar te vangen tijdens de organiseerde walvisjacht in februari-maart, met harpoenen/speren, maar de laatste jaren vangen ze geen of slechts één. Aan de zuidkust hebben ze nu een walvisstation op een eilandje, waaruit ze de dieren goed kunnen spotten en observeren.
Aan de duikclub landen we aan de dinghysteiger en is het slechts een korte wandeling langs het smalle weggetje, langs het water en enkele bars/hotels/restaurants naar het centrum van de hoofdstad Port Elizabeth. Amandelbomen staan tussen de baai en de weg en bij de centrale amandelboom heeft alles plaats. Er rondom verzamelen de locals zich en hier kan je een bus of taxi nemen en alle informatie bekomen in het Toeristisch Informatie kantoor. De groenten & fruitmarkt is een beetje verder, net voorbij de ferry-dok. Langs de weg proberen locals enkele souvenirs of lekkers te verkopen. Leuke winkeltjes en horecazaken zijn om ter kleinst en kleurrijkst...de mode loopt nog wat achter, maar de kunstenaars maken prachtige dingen en we bewonderen: schilderijen, beelden, vlechtwerken, juwelen en vooral de houten modelbouw bootjes.
Het blijft leuk om te zien wat de locals hier in de Caraïben met hun haren doen en wat voor prachtige creaties ze tonen met hun kapsels vol extensions, al dan niet met een toegevoegd blauw, rood, geel, paars, of ander kleurtje. Overal zijn er haarproducten-winkels en hangen extensions in allerlei lengtes en kleuren. De invloed van reggae zien we aan diegene met dreadlocks, rastafari en ruiken we door de geur en rook van de 'pret-sigaret'(wiet/marihuana).
Een steile klim langs de slechte betonnen baan, brengt ons tot aan de restanten van het Fort Hamilton, of beter de slechts enkele kanonnen die hier met hun schietgat gericht zijn op de zee. Het panoramisch zicht op de Admirality Bay en het stadje is weer eentje uit de boekskes!
Een lunch in bar 'Maria's', ondertussen reeds onze stamkroeg ;-) wordt op de plaatselijk handgemaakte placemats geplaats...al dan niet met mieren...maar liever mieren op de placemats, dan in ons bord: no problem ;-)
Echt waar het is toeval, we zoeken het niet op, maar het is weer zover...voor de derde keer gaan we 'Carnaval' beleven dit jaar! Vanavond begint het vier-daagse feest.
Met Jo & Greg slenteren we 's avonds door de stad. De locals feesten op straat met torenhoge muziekboxen waar loeiharde opzwepende klanken uitbonken en hebben koelboxen en standjes met drank en hapjes. De sfeer zit er goed in. Ze laten de openingsparty van Carnaval op 'Lower Bay' in de 'Reef' aan hen voorbij gaan en vermaken zich uitstekend.
In Coco's bar geeft een zanger/pianist, Andy Cruickshank een fantastisch optreden. Wat een stem heeft die man en hij brengt het ene na het andere goe nummertje. Greg, die zelf een muzikant is, kan zijn kriebels niet bedwingen en vervoegd zich bij en samen zingen ze een prachtig en toepasselijk nummer van Christopher Cross: 'Sailing'.
De jongere op straat gaan nog enkele uren door en ook de party-klanken bereiken onze kajuit. 'Let's Party!'
zaterdag 18 juni 2016
St. Vincent, Blue Lagoon - Bequia, Port Elizabeth(Caraïben)
Donderdag, 16 juni '16
De was wordt verzameld en in de wasserij van het hotel afgegeven, aan een mannelijk personeelslid, en enkele uren later gewassen, gedroogd en opgeplooid weer opgehaald. De man heeft dit uitstekend gedaan en het heeft onszelf weinig moeite of tijd gekost. Ondertussen hebben we een thee en cappuccino gedronken in de bar, waar Geert voetbal kon volgen en ik de blog bijwerken. Drie vliegen in één klap...of waren het er meer? Of zijn het muggen?
Net voor de middag zijn we klaar voor vertrek: dinghy ligt weer afgetuigd op het dek en alles is weggeborgen. Ook al liggen bijna alle meerboeien vol, toch zijn er maar op drie of vier andere boten beweging en is het hier rustig.
Mike komt aan boord en vaart Zensation langs de noordwest kant door de smalle onbeboeide opening tussen het rif. Hij is een goede man en heeft goed voor ons gezorgd. Met een fris pintje stapt hij in zijn dinghy en zwaaien we hem uit en hangen onze vislijn uit met een zelf in elkaar geknutseld aas en met extra visaas-advies van Mike wagen we onze kans op een geelvin tonijn of een ander lekker visje ;-)
Onze bestemming, Bequia zien we goed liggen en het is slechts een acht à negen mijl varen tot de baai. Met de zeilen tussen halve & ruime wind voelt Zensation zich in haar nopjes en na iets meer dan een uur bewonderen we reeds de gezellige kleurrijke sprookjesachtige 'peperkoeken'-huisjes, 'gingerbread' zoals ze genoemd worden, die tegen de heuvels staan. (Verklaring Gingerbread-huisjes: de dakgoten, nokbalken en veranda's zijn versierd met kunstig houtsnijwerk, fretwork genoemd. Er zijn verschillende ontwerpen voor deze lijstversieringen, waarvan de populairste de romantische ribbon- en chainpatronen (strik-/lint- en schakelpatronen) zijn, met veel kantachtige lussen en krullen. Deze huisjes zie je op heel wat Caraïbische eilanden).
Een schildpad knikt enkele keren met z'n kopje naar ons en we merken meteen enkele leuke snorkelplaatsen op in het heldere blauwe water.De baai ligt nog aardig vol met zeilboten en bij 'Princess Point' valt ons anker.
Toevallig merken we enige tijd later SY Serenade op in de baai. Ons Dinghietje wordt vaar klaargemaakt en Jo & Greg dinghieën net voorbij. Even later treffen we elkaar onverwacht weer in dezelfde bar en tateren we bij.
De bar is ook al zeker een optie om zaterdagmorgen dienst te doen als ontbijtplek tijdens het bekijken van de voetbalmatch nummer twee van de Belgen op hun flatscreen!
Bequia ademt 'zeilen' en er is nog gezellig wat cruisers beweging aan land en op het water. Fijn! We voelen ons hier meteen goed...
De was wordt verzameld en in de wasserij van het hotel afgegeven, aan een mannelijk personeelslid, en enkele uren later gewassen, gedroogd en opgeplooid weer opgehaald. De man heeft dit uitstekend gedaan en het heeft onszelf weinig moeite of tijd gekost. Ondertussen hebben we een thee en cappuccino gedronken in de bar, waar Geert voetbal kon volgen en ik de blog bijwerken. Drie vliegen in één klap...of waren het er meer? Of zijn het muggen?
Net voor de middag zijn we klaar voor vertrek: dinghy ligt weer afgetuigd op het dek en alles is weggeborgen. Ook al liggen bijna alle meerboeien vol, toch zijn er maar op drie of vier andere boten beweging en is het hier rustig.
Mike komt aan boord en vaart Zensation langs de noordwest kant door de smalle onbeboeide opening tussen het rif. Hij is een goede man en heeft goed voor ons gezorgd. Met een fris pintje stapt hij in zijn dinghy en zwaaien we hem uit en hangen onze vislijn uit met een zelf in elkaar geknutseld aas en met extra visaas-advies van Mike wagen we onze kans op een geelvin tonijn of een ander lekker visje ;-)
Onze bestemming, Bequia zien we goed liggen en het is slechts een acht à negen mijl varen tot de baai. Met de zeilen tussen halve & ruime wind voelt Zensation zich in haar nopjes en na iets meer dan een uur bewonderen we reeds de gezellige kleurrijke sprookjesachtige 'peperkoeken'-huisjes, 'gingerbread' zoals ze genoemd worden, die tegen de heuvels staan. (Verklaring Gingerbread-huisjes: de dakgoten, nokbalken en veranda's zijn versierd met kunstig houtsnijwerk, fretwork genoemd. Er zijn verschillende ontwerpen voor deze lijstversieringen, waarvan de populairste de romantische ribbon- en chainpatronen (strik-/lint- en schakelpatronen) zijn, met veel kantachtige lussen en krullen. Deze huisjes zie je op heel wat Caraïbische eilanden).
Een schildpad knikt enkele keren met z'n kopje naar ons en we merken meteen enkele leuke snorkelplaatsen op in het heldere blauwe water.De baai ligt nog aardig vol met zeilboten en bij 'Princess Point' valt ons anker.
Toevallig merken we enige tijd later SY Serenade op in de baai. Ons Dinghietje wordt vaar klaargemaakt en Jo & Greg dinghieën net voorbij. Even later treffen we elkaar onverwacht weer in dezelfde bar en tateren we bij.
De bar is ook al zeker een optie om zaterdagmorgen dienst te doen als ontbijtplek tijdens het bekijken van de voetbalmatch nummer twee van de Belgen op hun flatscreen!
Bequia ademt 'zeilen' en er is nog gezellig wat cruisers beweging aan land en op het water. Fijn! We voelen ons hier meteen goed...
donderdag 16 juni 2016
St. Vincent, Blue Lagoon(Caraïben)
Woensdag, 15 juni '16
St. Vincent en de Grenadines horen samen en is een onafhankelijk land dat deel uitmaakt van het Britse Gemenebest en een monarchie is met Koningin Elizabeth II als staatshoofd, net zoals de andere Caraïbische eilanden: St. Lucia, Antigua & Barbuda, Belize, Saint Kitts, Nevis, Grenada, Barbados, Jamaica, de Bahama's. Nou, nou, die dame heeft het niet slecht voor en dan hebben we nog niet de andere landen vermeld, want het zijn er zestien in totaal! Daarom dat ze haar kroon niet wil doorgeven aan haar zoon. Op de EC$-biljetten en -munten prijkt dan ook haar afbeelding.
De Grenadines bestaan uit een aantal kleine eilanden, waarvan er een deel bij St. Vincent horen en een deel ervan bij Grenada. Bequia, Mustique, Mayreau, Canouan, the Tobago Cays, Union Island, Palm Island en Petit St. Vincent zijn de bekendste die bij St. Vincent horen.
Met een kaart in de hand en een stevige klim wandelen we naar de volgende baai, waar we een mooi zicht hebben op de baai en op het privé-eiland Young Island, waarop een resort staat.
Daar stappen we op één van de lokale taxibusjes naar de hoofdstad Kingstown, 2EC$/p.p.p.r. De chauffeur denkt dat hij Shumacher is en scheurt door de bochten. Tijdens de rit krijgen we een mooi zicht op de Grenadines, met het grootste eiland Bequia dat eruit springt.
Aan de markt eindigt de rit. Overal staan marktkramen langs de straat, op een plein en in een overdekte markthal met groenten, fruit en specerijen.
In de straten zijn verscheidene kleding- en schoenwinkels en staan er ook vele marktkraampjes met voornamelijk onderbroeken, boxers en slips. Aan enkele winkels zitten mensen met een megafoon reclame te maken voor de waar die ze aanbieden of galt het door luidsprekers. Nieuwe 'Chinese' autobanden en ook fietsbanden staan voor een winkel uitgestald. Maar wie fietst hier? Er zijn in de verste verte geen fietsers te bekennen...
De oude kathedraal St. Mary's staat tegenover een nieuwe en doet ook dienst als school en op het moment heeft er een dienst plaats.
We zijn op zoek naar een chandlery voor bootbenodigdheden, er zijn veel doe-het-zelf-zaken, maar vinden daar niet het nodige.
Pas als we langs een groot parkeerterrein lopen en door enkele mannen/jongens worden aangesproken met een naamplaats, krijgen we door dat het busorganisators zijn, die passagiers ronselen en het geld ontvangen voor de chauffeur. Dit was op de andere eilanden niet, daar deed de chauffeur alles zelf. En zo komen we enkele uren later in het juiste busje terecht en wachten we aan de foodtrucks en -standjes tot de begeleider het busje vol heeft...propvol zeg maar! Grappig, we zitten als 'haringen in een ton' ;-) Ondertussen worden we getrakteerd op de luide beats van de typisch Caraïbische muziek, die we vanop de Carnavals kennen. Ook hier wordt er volop naar dit evenement, dat volgende maand plaats heeft, toe geleefd. Als we later aan boord de plaatselijke radiozender opzetten, moeten we ook hartelijk lachen om de toepasselijke naam: 'Radio Carnaval!'
Het leven hier is toch anders dan bij ons. Alles wordt voorzien van wielen, zodat ze hun koopwaar overal naar toe kunnen rijden en zo zien we raar in elkaar getimmerde kruiwagens, gigantische koelboxen op wielen, rijdende marktkramen, enz... Iedereen verkoopt ook wél iets, maar het lijkt moderner en georganiseerder dan in St. Lucia.
Wat we reeds gezien hebben van het eiland, vanop het water en op het land, bevalt ons. Het is ook een vulkanisch eiland met vulkanen en -kraters, regenwoud, rivieren, tropische bloemen en bomen en vogels, wandelroutes, zwarte en lichte zandstranden, enz...
St. Vincent en de Grenadines horen samen en is een onafhankelijk land dat deel uitmaakt van het Britse Gemenebest en een monarchie is met Koningin Elizabeth II als staatshoofd, net zoals de andere Caraïbische eilanden: St. Lucia, Antigua & Barbuda, Belize, Saint Kitts, Nevis, Grenada, Barbados, Jamaica, de Bahama's. Nou, nou, die dame heeft het niet slecht voor en dan hebben we nog niet de andere landen vermeld, want het zijn er zestien in totaal! Daarom dat ze haar kroon niet wil doorgeven aan haar zoon. Op de EC$-biljetten en -munten prijkt dan ook haar afbeelding.
De Grenadines bestaan uit een aantal kleine eilanden, waarvan er een deel bij St. Vincent horen en een deel ervan bij Grenada. Bequia, Mustique, Mayreau, Canouan, the Tobago Cays, Union Island, Palm Island en Petit St. Vincent zijn de bekendste die bij St. Vincent horen.
Met een kaart in de hand en een stevige klim wandelen we naar de volgende baai, waar we een mooi zicht hebben op de baai en op het privé-eiland Young Island, waarop een resort staat.
Daar stappen we op één van de lokale taxibusjes naar de hoofdstad Kingstown, 2EC$/p.p.p.r. De chauffeur denkt dat hij Shumacher is en scheurt door de bochten. Tijdens de rit krijgen we een mooi zicht op de Grenadines, met het grootste eiland Bequia dat eruit springt.
Aan de markt eindigt de rit. Overal staan marktkramen langs de straat, op een plein en in een overdekte markthal met groenten, fruit en specerijen.
In de straten zijn verscheidene kleding- en schoenwinkels en staan er ook vele marktkraampjes met voornamelijk onderbroeken, boxers en slips. Aan enkele winkels zitten mensen met een megafoon reclame te maken voor de waar die ze aanbieden of galt het door luidsprekers. Nieuwe 'Chinese' autobanden en ook fietsbanden staan voor een winkel uitgestald. Maar wie fietst hier? Er zijn in de verste verte geen fietsers te bekennen...
De oude kathedraal St. Mary's staat tegenover een nieuwe en doet ook dienst als school en op het moment heeft er een dienst plaats.
We zijn op zoek naar een chandlery voor bootbenodigdheden, er zijn veel doe-het-zelf-zaken, maar vinden daar niet het nodige.
Pas als we langs een groot parkeerterrein lopen en door enkele mannen/jongens worden aangesproken met een naamplaats, krijgen we door dat het busorganisators zijn, die passagiers ronselen en het geld ontvangen voor de chauffeur. Dit was op de andere eilanden niet, daar deed de chauffeur alles zelf. En zo komen we enkele uren later in het juiste busje terecht en wachten we aan de foodtrucks en -standjes tot de begeleider het busje vol heeft...propvol zeg maar! Grappig, we zitten als 'haringen in een ton' ;-) Ondertussen worden we getrakteerd op de luide beats van de typisch Caraïbische muziek, die we vanop de Carnavals kennen. Ook hier wordt er volop naar dit evenement, dat volgende maand plaats heeft, toe geleefd. Als we later aan boord de plaatselijke radiozender opzetten, moeten we ook hartelijk lachen om de toepasselijke naam: 'Radio Carnaval!'
Het leven hier is toch anders dan bij ons. Alles wordt voorzien van wielen, zodat ze hun koopwaar overal naar toe kunnen rijden en zo zien we raar in elkaar getimmerde kruiwagens, gigantische koelboxen op wielen, rijdende marktkramen, enz... Iedereen verkoopt ook wél iets, maar het lijkt moderner en georganiseerder dan in St. Lucia.
Wat we reeds gezien hebben van het eiland, vanop het water en op het land, bevalt ons. Het is ook een vulkanisch eiland met vulkanen en -kraters, regenwoud, rivieren, tropische bloemen en bomen en vogels, wandelroutes, zwarte en lichte zandstranden, enz...
St. Lucia, Marigot Bay - St. Vincent, Blue Lagoon(Caraïben)
Dinsdag, 14 juni '16
Om 5u30 laten we de meerboei los, the Captain en onze dame popelen om weer te zeilen! We pikken ons nomale leven weer op.
Er is te weinig wind en we zetten even de motor bij. Voorbij de puntige vulkaantoppen van de Pitons komen we in een acceleratiezone en kunnen we fijn zeilen met een wind tot 25 knopen. Met een knik in de schoot lopen we 8 knopen en al snel komt St. Vincent in zicht. Een hele school dolfijnen komt achter ons aangezwommen.
We kiezen om langs de oostkant van het eiland te varen omdat daar meer wind is, maar zodra we naast St. Vincent zijn, neemt de wind af en krijgen we meer dan twee knopen stroom tegen. Toch zijn we zoals gepland iets over 15u aan de doorvaart tussen de koraalriffen naar de lagoon. Een rode en een groene boei, geven de doorgang aan aan de zuidwest kant. Op de plotter en Navionics zien we aan de zuidwest kant meer diepte en ook een doorgang zonder boeien. Welke kiezen we? Kunnen we wél of niet door de beboeide ingang met onze 2m diepte(misschien nog dieper door het gewicht van al die proviand en andere spullen aanboord!). Ik probeer tevergeefs om assistentie te vragen aan de haven, maar geen antwoord op 16 of 68... Dan zien we een dinghie die komt aangevaren. Mike leidt ons door het beboeide kanaal en het is volgens hem geen probleem voor onze diepgang en het is net opkomend water. Toch verschijnt er 1m90 op de dieptemeter en voelen we niks!
Oef we zijn er door. Hij helpt ons met de lijnen door de meerboei te steken en onderhandeld dan over de prijs...
Dinghie optuigen en snel naar douane en immigratie. Op de deur staan de openingsuren: van 9AM till 6PM(=9-18u). Toch moeten we extra fee van 35EC$ betalen omdat we na 16u inklaren!!! 'Maar géén probleem, we klaren je nu in!', zegt hij. En het is nog niet eens 17u! Euh...staat er weer op ons voorhoofd: stomme Belg?! We zijn te verslagen om te reageren en te braaf en betalen het bedrag bovenop de tax(70EC$: 35/pers.) Ook de buurvrouw van immigratie rekend ons nog eens 35EC$ aan voor de stempels in onze reispaspoorten! We mogen hiermee tot 13 juli '16 op St. Vincent & the Grenadines verblijven.
Dan maar ons ongeloof wegdrinken in de marinebar alvorens we weer naar huis dinghieën...
Om 5u30 laten we de meerboei los, the Captain en onze dame popelen om weer te zeilen! We pikken ons nomale leven weer op.
Er is te weinig wind en we zetten even de motor bij. Voorbij de puntige vulkaantoppen van de Pitons komen we in een acceleratiezone en kunnen we fijn zeilen met een wind tot 25 knopen. Met een knik in de schoot lopen we 8 knopen en al snel komt St. Vincent in zicht. Een hele school dolfijnen komt achter ons aangezwommen.
We kiezen om langs de oostkant van het eiland te varen omdat daar meer wind is, maar zodra we naast St. Vincent zijn, neemt de wind af en krijgen we meer dan twee knopen stroom tegen. Toch zijn we zoals gepland iets over 15u aan de doorvaart tussen de koraalriffen naar de lagoon. Een rode en een groene boei, geven de doorgang aan aan de zuidwest kant. Op de plotter en Navionics zien we aan de zuidwest kant meer diepte en ook een doorgang zonder boeien. Welke kiezen we? Kunnen we wél of niet door de beboeide ingang met onze 2m diepte(misschien nog dieper door het gewicht van al die proviand en andere spullen aanboord!). Ik probeer tevergeefs om assistentie te vragen aan de haven, maar geen antwoord op 16 of 68... Dan zien we een dinghie die komt aangevaren. Mike leidt ons door het beboeide kanaal en het is volgens hem geen probleem voor onze diepgang en het is net opkomend water. Toch verschijnt er 1m90 op de dieptemeter en voelen we niks!
Oef we zijn er door. Hij helpt ons met de lijnen door de meerboei te steken en onderhandeld dan over de prijs...
Dinghie optuigen en snel naar douane en immigratie. Op de deur staan de openingsuren: van 9AM till 6PM(=9-18u). Toch moeten we extra fee van 35EC$ betalen omdat we na 16u inklaren!!! 'Maar géén probleem, we klaren je nu in!', zegt hij. En het is nog niet eens 17u! Euh...staat er weer op ons voorhoofd: stomme Belg?! We zijn te verslagen om te reageren en te braaf en betalen het bedrag bovenop de tax(70EC$: 35/pers.) Ook de buurvrouw van immigratie rekend ons nog eens 35EC$ aan voor de stempels in onze reispaspoorten! We mogen hiermee tot 13 juli '16 op St. Vincent & the Grenadines verblijven.
Dan maar ons ongeloof wegdrinken in de marinebar alvorens we weer naar huis dinghieën...