Frans Polynesië, Gambier Archipel, Île Mangareva, Rikitea

Vrijdag, 2 -> zaterdag, 10 juni '17

Bij aankomst hebben we via VHF kanaal 16 contact met Bella Ciao. Reinhilde & Frits zijn hier gisteren na de middag toegekomen, twintig uur voor ons (en ze zijn tien uur vroeger vertrokken in Ecuador). Ze liggen in een baai aan een ander eilandje en komen onze kant uit. We liggen geankerd voor het grootste eiland, Île Mangareva en de hoofdstad,  Rikitea, met zes andere boten, waarvan twee reeds lange tijd verlaten, volgens onze visuele observatie.

Al snel zitten Reinhilde & Frits bij ons aan boord. Onder het genot van ons eerste slokjes alcohol vertellen we elkaar het relaas en ervaring van de oversteek.

De buren komen ons welkom heten en op de hoogte brengen over het reilen & zeilen hier. We boffen, het is 'pizza-avond'. Makkelijk & lekker 🍕 Na 23 dagen nog eens uit eten gaan. En zo maken we meteen kennis met het handje vol cruisers. De uitbaters hebben geen alcoholvergunning, maar dat is geen probleem, je mag je eigen drank meebrengen en nuttigen. 

Onze eerste stappen aan land gaan wonderbaarlijk goed, géén zeebenen of landziekte te bespeuren, zelfs niet na de alcohol of is dat net het medicijn 😉

Onze kaarsjes zijn echter vroeg uit en we slapen als een roos. Er is geen zuchtje wind en Zensation ligt als een huis, we horen of voelen niks! Toch weer wat anders na de hazenslaapjes op een stampend schip met inbeukende golven en een huilende wind, effe wennen.

De volgende ochtend wordt ons Dinghietje opgelapt, alvorens ze opgetuigd en te water gelaten wordt. De fit van vorig jaar is er weer, met epoxy-lijm is het zo opgelost en kunnen we aan wal. Het is een drukte van jewelste, de bevoorradingsboot (met huishoudgerief & bouwmaterialen) uit Papeete, Tahiti is toegekomen en alle bewoners komen hun goederen ophalen. Open trucks rijden af en aan volgeladen met meubilair, vaten diesel, houten planken, enz... Paletten geladen met zakken vol oesterschelpen staan klaar om te verschepen. Deze worden uitgevoerd en/of verwerkt in Tahiti & China. Daar maken ze juwelen van de parelmoer van de binnenkant van de schelp.

Inklaren gebeurt normaal gezien in Tahiti, maar dat is nog ongeveer 800 mijl van hier. En dus mogen we bij de 'Gendaremrie' ons aanmelden. Daar worden we geholpen door een vriendelijke Franse agent 👮en krijgen we een papier mee dat we moeten verzenden naar Tahiti. Zo vernemen immigratie & douane van onze aanwezigheid. De quarantaine (gele) vlag moeten we in het wand laten wapperen tot we ergens douane aan boord krijgen. 

Een ATM/bankautomaat of bank is hier niet en de post is t.e.m. maandag gesloten wegens de feestdagen (Pinksteren). 

Gelukkig kunnen we vanaf 20.000 CFP-frank met de betaalkaart betalen bij JoJo's, het is het enige internetcafé, annex bar, annex restaurant, annex kruidenierswinkeltje. Zo kunnen we toch wat drinken en ontbijt/lunch nemen tijdens de eerste WiFi momenten.

In één van de andere winkeltjes kunnen we enkele dollars & euro's wisselen voor de plaatselijke munt CFP-frank (*zie hier onder). De winkeltjes hebben een brede toonbank, daarachter staat de verkoper/-ster. Je kan vragen of aanwijzen wat je wil en nemen het voor je. Eventjes door de winkel lopen is er dus niet bij. Goed voor de portemonnee, slecht voor de verkoopcijfers & de economie. Waar geen verleiding is... Wél raar en vooral voor mij, ik die zo graag alle schappen afspeur 🕵🏼‍♀️ Bij JoJo's is het wél toegestaan, maar alcohol staat achter de toog! De prijzen zijn hier aanzienlijk hoger, bvb.: wijn x4 in vergelijking met Panama. De prijzen staan vermeld op rode of witte stickers, rood = gesubsidieerde artikelen, bvb.: rijst. Hier waren we voor gewaarschuwd, waardoor we goed hebben ingeslagen in Zuid- & Midden-Amerika.

Het enige goedkope op het eiland is een baguette 🥖 van 70 CFP-frank = 0,50€ en wél 85cm lang, hij past niet in onze 'speciale' baguette-zak! Er is wél één probleem... de bakker is slechts twee keer per dag open, twee baksels: één om 5u 's morgens en één om 14u in de namiddag. En, wie eerst komt, eerst maalt, geen reserveringen! Zo kan het zijn dat je om 5u30 'van een kale kermis thuiskomt!'  

Na het eerst FaceTime contact, wordt de tondeuse en het scheermes boven gehaald en ruilt mijn schipbreukeling zijn baard in voor een babyface... ik heb mijn man terug 😍

Meteen kunnen we ons onderdompelen in het leven hier. Het zijn verkiezingen (ze lijken ons te achtervolgen of zoeken we ze op?!). Bij de 'Marie', het gemeentehuis is het aanschuiven om een stem uit te brengen. Tot na de verkiezingen wordt er géén alcohol geschonken en is er een verkoopverbod voor de winkeliers! (Dit was in de BVI's ook de regel). 

Maar dat belet de feestvreugden en festiviteiten niet. Het is schoolfeest & opendeurdag en zo maken we kennis met de bevolking, waarvan de vrouwen & jonge dames zich extra kleurrijk hebben uitgedost met bloemen, bloemstukken of bloemenkransen in hun lange donkere haren . We bezoeken het werkhuis waar de graveringen van de oesterschelpen gebeuren. Prachtige tekeningen/afbeeldingen worden met fijne boortjes op de buitenkant van de schelp ingekerfd. Creaties met parels liggen ten toon en zijn te koop. De geplande show 's avonds valt jammergenoeg in het water. Onze watertank is daar niet rauwig om en gelukkig is het de volgende dag weer droog en kunnen we alsnog genieten van een prachtige heupwiegende dansmarathon van de Polynesische 'tamure'. O-N-G-E-L-O-O-F-L-I-J-K!

Iedereen is vriendelijk en hartelijk. De voorbij rijdende chauffeurs steken hun hand op of claxonneren, op straat zegt iedereen goedendag of maakt een praatje met je.

De weinige toeristen en cruisers die hier komen worden opgenomen in hun maatschappij, dat geeft een warm en fijn gevoel. En wat socializen en de juiste contacten leggen is goed voor onze proviand. Verse groenten & fruit zijn hier amper aanwezig in de winkels. Ook al hebben ze vruchtbare vulkanische grond, slechts enkelen tuinieren en telen voor eigen gebruik. Het punt is goed kijken in de tuinen en als je wat ziet vragen of ze het willen verkopen of ruilen. 

Toch heeft het bevoorradingschip een gigantische berg witte kool geleverd aan JoJo's. Alle locals komen er enkele kopen. De berg slinkt zienderogen en ik kies er even de grootste uit. Maar, die gaat de weegschaal op en veranderd in 'GOUD': 1100 CFP!  Uien, aardappelen, appelsienen en witte radijzen, de reuze soort (lekker en scherp van smaak), dat is hun beperkte aanbod en deze prijzen vallen mee. We zullen zuinig moeten omspringen met het vers dat we nog hebben, daarna schakelen we over op het eten van blikvoer!

Een bijzonder figuur is de Duitser Fritz, hij is hier 43jaar geleden toegekomen en werkte op Morea i.v.m. de kernproeven. Hij verloor hier zijn hart en creëerde een mooie grote familie. Hij woont sober en kijkt heel de dag TV of beluisterd Duitse slaghers, onder het genot van enkele biertjes. Hij verdient graag een centje bij en zet graag zijn wasmachine voor de cruisers in gang voor 1.000CFP-frank per trommel van 8kg. Een unieke wasserij zeg maar 😉

Energie, we komen bijna dagelijks energie tekort. We bevinden ons op het zuidelijk halfrond, waar de zon noord-om draait. En... het is nu winter. De zon staat daarom laag en het aantal zonuren is op deze breedte in dit jaargetijde beperkt. Ook de bewolkte, grijze en regenachtige dagen beletten de zon om onze zonnepanelen honderd procent te laten werken, waardoor de batterijen niet volledig opladen. Dus dan maar een uurtje motor draaien... 

Het is ook frisjes, tussen de 21 à 25°C. Het aquamarijn-blauwe water lonkt, maar... de zon is vaak afwezig en wanneer de regen ons overgiet bibberen we uit ons vel 😱. Af en toe een kledingstuk met lange mouwen of pijpen geeft warmte. En het donsdeken... de verleiding is groot om deze boven te toveren. Nog even aanzien met een fleecedeken, binnen enkele weken vertoeven we in warmere oorden, dichter bij de evenaar. 

Het tempo ligt laag, we acclimatiseren. En dan... dan is het zo ver!

Mijn Lovertje heeft er alles aan gedaan om de streefdatum te halen, elke schoot, elke lijn die extra werd getrimd was speciaal 'voor jou' (zei hij steeds), om mijn verjaardag op deze bestemming te kunnen vieren. Zelfs met onze dame haar overgewicht, haar zware buik en elk vrij plekje dat volgestouwd is met drank & voedsel, vaart ze nog snel ⛵️

Zo, na al die inspanning van the Captain & our lady, heb ik dan maar bedacht dat ik dit jaar mijn verjaardag 11u langer ga vieren. Start, maandag, 5 juni '17 om 13u = dinsdag, 6 juni '17 00u = 'mijn' verjaardag!

De buren komen reeds mee proosten 🥂 met hapjes. De buurvrouw, Reinhilde, verrast me met ballonnenkroon en bloemenkrans met een tros bananen. De volgende dag heeft ze een zelfgebakken verjaardagstaart 🎂 inclusief kaarsjes. 's Avonds houden we een heel diner met zelfgemaakte empanadas (=voorgerecht), gebakken patatjes met look & Provençaalse kruiden, een gemengde sla (van goude witte kool 😜) en de buren zorgen voor de ster van het diner, het hoofdingrediënt: confi de canard!

Nou, wat een feestmaal en wat een geslaagde verjaardag 😋🎉

De dagen vliegen weer voorbij en na verscheidene pogingen lukt het ons eindelijk om het postkantoor op een open moment te treffen en na bijna een week de brief naar de autoriteiten in Tahiti te posten!

We verkennen het eiland en maken een wandeling door het te doorkruisen langs een bospad met dennenbomen & -appels, loofbomen, zwammen, enz. Wandelen we op een tropisch eiland of in de Ardennen? Aan de andere kant treffen we enkele huisjes met grote tuinen. Hebben ze hier groenten  of fruit? Pompelmoes- , broodvrucht- en bananenbomen steken onze ogen uit, maar de meeste vruchten zijn nog niet rijp... winter remember... Bij enkele huizen proberen we iemand op te sporen, maar er is niemand. De mannen lopen voorop en worden geroepen door een man. Het is een parelboer en hij heeft net een prachtig huis gebouwd, dat omgeven is door pompelmoesbomen. We krijgen er elk twee mee, zomaar voor niks!  

Langs de weg groeien courgetteplanten, maar ook hier is het niet het seizoen voor, dus geen vruchten. Wél vinden we een boom met een vrucht die op een appelsien lijkt, maar deze is zuur, een soort citrusvrucht. Met een zak vol citrusvruchten krijgen we lift achter in de laadbak van een pick-up en staan we even later weer in het dorp.

En zo is het alweer vrijdagavond = pizza-avond. Een perfect excuus om een sundowner te houden met het cruisersgroepje en te trakteren met popcorn 🍿 De pizzazaak is echter gesloten en wordt dineren bij JoJo's een geslaagd alternatief. 

*De CFP-frank is de munteenheid van de Franse overzeese gebiedsdelen Frans-Polynesië, Nieuw-Caledonië en Wallis en Futuna. De frank wordt niet onderverdeeld; de 1-frank munt is de kleinste eenheid. Zoals vastgelegd in het decreet van 26 december 1945 stond CFP voor franc des colonies françaises du Pacifique. Later evolueerde de betekenis naar Communauté financière du Pacifique en daarna Change Franc Pacifique, hoewel de wettekst van 1945 nooit aangepast werd. De volgende munten worden gebruikt: 1, 2, 5, 10, 20, 50 en 100 frank. Het papiergeld is beschikbaar in 500, 1.000, 5.000 en 10.000 frank. (1 EUR = 119,332 CFP-frank(vast) of 100CFP-frank =0,80 €))

Frans Polynesië, Gambier Archipel, Île Mangareva, Rikitea

Vrijdag, 2 juni '17 

We zijn er! Na 23 dagen op zee, zijn we gearriveerd in Frans Polynesië, Gambier Archipel, Île Mangareva, Rikitea. 

Het was geen 'luxe-cruise' zoals onze Atlantische oversteek! Neen, we hadden ups & downs met: véél wind & squalls, een warrige zee die als een klotsbak het leven aan boord met momenten héél oncomfortabel maakte, een oceaandeining die gans de tocht dwars inkwam en voor vele natte momenten aan boord zorgde. Maar ja, al bij al was het een goede oversteek en is de euforie groot nu, waardoor we de slechte momenten alweer snel vergeten zijn 😉 Je stelt je hersenen in op een oversteek van 4 à 6 weken en dan ben je er plots op 23 dagen! We're so HAPPY!

En zo zijn we in een nieuw werelddeel/continent terecht gekomen, genaamd: Oceanië of Pacific!

Frans-Polynesië is de eerste eilandengroep die we hier bezoeken. Het behoort samen met Hawaï & Paaseiland tot Polynesië. Frans Polynesië is een Frans overzees gebiedsdeel gelegen in de tropen, midden in de Stille Zuidzee en telt 118 eilanden: 35 hoge eilanden en 83 atollen, de eilanden hebben samen een totale landoppervlakte van 4.000km2 die verspreid liggen over 2.500.000km2. Het gebied is groter dan heel Europa! De hoge eilanden zijn van vulkanische oorsprong, zijn weelderig begroeid met witte zandstranden en azuurblauwe lagunes, die omringd zijn door koraalriffen en kleine koraaleilandjes (motu's). Frans-Polynesië bestaat uit vijf eilandengroepen, nml.:

Society/Genootschaps Eilanden (Windward Eilanden en Leeward Eilanden)

Austral Eilanden (Rurutu en Tubuai)

Tuamotu Eilanden (Rangiroa en Manihi)

Marquesas/Markies Eilanden/Markiezen (Nuku Hiva en Hiva Oa)

Gambier Eilanden

De hoofdstad is Papeete en ligt in Tahiti.

Het klimaat op de eilanden varieert van subtropisch tot tropisch op basis van de grootte van de eilanden en de ligging. De warmte en de extreem hoge luchtvochtigheid hebben samen met de vruchtbare vulkanische bodem gezorgd voor dichte regenwouden. Er worden twee jaargetijden onderscheiden, nml.: de hete jaargetijde: van november tot maart en de koelere jaargetijde: van april tot oktober.

Alhoewel Europese ontdekkingsreizigers al ruim 250 jaar door de Pacific voeren, werden de eilanden van Frans-Polynesië pas in 1767 door de Engelse kapitein Wallis ontdekt.

Wanneer en hoe de eerste bewoners op de eilanden arriveerden is niet precies bekend. Men vermoed dat de Polynesiërs vanuit Azië via de meer westelijk gelegen eilanden in de Pacific, zoals Fiji en Tonga, naar Frans-Polynesië zijn getrokken. 2.000 jaar geleden vestigden zij zich allereerst op de Marquesas-/Markies-eilanden, van waaruit zij zich later ook op de andere eilanden van Frans-Polynesië vestigden. De Polynesiërs trokken in hun enorme zeil-catamarans, die wel 80 mensen konden herbergen, verder naar Hawaii, Nieuw Zeeland en het Paaseiland. Op de eilanden ontstonden koninkrijken en religies, waar de vele tempels (marae) en beelden (tiki's) nog stille getuigen van zijn.

Frans-Polynesië heeft 282.703(in 2015) inwoners. De bevolking bestaat voor 70% uit Polynesiërs, 12% uit Europeanen (vnl. Fransen), 10% uit halfbloed Polynesisch/Europees, 5% uit Chinesen en 3% uit halfbloed Polynesisch/Chinees. vanaf 1946 zijn alle Polynesiërs officiële Franse staatsburgers. De hoofdtaal is Frans, maar elk eilandengroep heeft zijn eigen Polynesische taal of dialect. Bvb.: de Tahitianen verstaan de Mangareven niet. Het onderwijs wordt volgens de Franse normen gegeven en in het Frans. 

Franse missionarissen introduceerden het katholicisme. Wat nog sterk gepraktiseerd wordt.

Hoewel tatoeëren in die tijd door missionarissen werd verboden, weet de kunst - drager van de culturele identiteit van de Maohi's - in het geheim toch te overleven. Daar waar in het Westen uiteenlopende kleuren worden gebruikt, geven de Polynesische tatoëerders de voorkeur aan zwart. De tatoeages hebben geometrische en vaak symbolische motieven die verwijzen naar de rijke fauna en flora op de eilanden en ze worden door zowel mannen als vrouwen gedragen als lichaamsversiering. Daar waar tatoeages bij ons vaak als iets intiems en privé worden beschouwd, worden ze in Polynesië gezet om ook echt door iedereen gezien te worden.

Net zoals de tatoeage is de Tahitiaanse dans, die door de missionarissen als te erotisch werd beschouwd, gedwongen een clandestien bestaan te leiden tot het begin van de 20ste eeuw. De "tamure" is een parendans die in dancings wordt opgevoerd, terwijl de "ori Tahiti" een groepsdans is met afwisselend trage en snelle bewegingen op het ritme van drums, begeleid door liederen, gitaren en ukeleles. De Tahitiaanse dansen vallen op door hun kracht en charme, hun symbolische bewegingen en hun prachtige aankleding (kostuums, bloemenkronen). Het zijn geen spektakels die enkel voor toeristen worden opgevoerd, maar eerder een volkse traditie waarmee de Polynesiërs uiting geven aan hun sociale verbondenheid.

De meeste Polynesiërs zijn fors gebouwd, wat een betekenis van 'rijkdom' weergeeft. De vrouwen gaan vaak gekleed in kleurrijke sarongs/pareo's en dragen een bloem in hun lange zwarte donkere haren. Bij mannen zie je vaak gebleekte of gekleurde haarpunten.

Wij bevinden ons nu op de Gambier Eilanden die bestaan uit tot 400 meter hoge heuvels.  

Dit is het meest afgelegen archipel van Frans Polynesië. Het dichtstbijzijnde continent is Zuid-Amerika, op meer dan 8.000 kilometer afstand. Het ligt ten zuidoosten van Tahiti op ruim 1.600 km. Er komen vrijwel geen bezoekers in dit gedeelte van de wereld. Vanaf Tahiti is het vier uur vliegen (1x/week). Verder van de bewoonde wereld kan je bijna niet komen.

In totaal bedraagt het landoppervlak van het Gambier Archipel, dat omringd is door een ruitvormig buitenrif, tesamen 31 km². Er wonen zo'n 1.200 mensen, waarvan twee derde op het hoofd-eiland Mangareva. De andere bewoonde eilanden van de groep zijn: Akamaru, Aukena en Taravai. 

De eerste westerlingen die de Gambier eilanden betraden waren missionarissen. In de 18e eeuw was deze eilandengroep ooit het beginpunt van het katholicisme. De zalig verklaarde Franse pater Louis-Jacques Laval, was de eerste leider van de nog steeds uit 95% bestaande katholieke gemeenschap. Volgens de geschiedenis zou hij de locals (meer dan 2.000 toen!) een onleefbare code opgelegd hebben, waardoor hij de oorspronkelijke cultuur verwoestte. Hij gebruikte ze als slaven voor het bouwen van kerken & kloosters. Velen zochten hun toevlucht in Tahiti of stierven aan een ziekte die de Europeanen meebrachten. De eiland-bewoners zijn nog steeds toegewijde christenen en Laval wordt nog steeds opgehemeld! De geschiedenis & memoires over hem worden tentoongesteld. Er staan nog veel stenen gebouwen die rond die periode gebouwd zijn, zoals: kerken, pastorieën, kloosters, broodovens, enz. Op de mooiste plekjes van de eilanden steekt er dan ook steevast een wit kerkje uit de groene bossen.

Ten tijde van de Nucleaire tests op Moruroa, een atol 400 km verderop, diende Mangareva als logistiek steunpunt. 

De mensen leven hier van de 'parelvisserij'. Elke grote parelkwekerij heeft een vestiging op het eiland. In de lagunes bevindt zich een ideale omstandigheid waar parels kunnen groeien. Deze teelt is de belangrijke bron van inkomsten.

Mangareva is het grootste eiland en we liggen hier voor de hoofdstad Rikitea. De twee kerktorens van de cathedraal zijn reeds van ver een blikvanger.

Onze eerste indruk is positief: het is hier mooi & groen is en de mensen zijn vriendelijk. We gaan hier even vertoeven en enkele eilanden verkennen. 

Oversteek South Pacific: Ecuador, Bahía de Caráquez -> Frans Polynesië, Gambier: dag 23: AANKOMST!

Dag 23: Donderdag, 1 -> vrijdag, 2  juni '17 _ 13.00 LT(local time= UTC -9)

Aankomst!!!

Resultaten na 20u:

Afgelegde afstand: 127 NM

Gemiddelde snelheid: 6,35 kn

Knopen wind: 15 kn

Positie: 23°06'S 134°58'W

Koers: -

Afstand tot bestemming: 0 NM

Eindtotaal oversteek Ecuador -> Frans Polynesië, Gambier Archipel:

Afgelegde afstand: 3564 NM

Aantal uren gevaren: 552u

Gemiddelde snelheid: 6,45 kn

Aantal uren gemotord: 13u + 1,5u bij het binnenvaren van het archipel

Het gevoel & de gewaarwording van de golven en de wind is veel gemoedelijker en trager in het daglicht, dan in het donker. Is het omdat je het visueel kan waarnemen en je er mentaal beter op kan voorbereiden? De dagen hier bestaan nu eenmaal uit 12u licht en 12u donker en daar kunnen we niet onderuit. Het is helder weer vanavond en door de aanwezigheid van de maan & sterren is de zichtbaarheid verbazingwekkend goed.

En zo gaan we onze laatste donkere uren en nachtwachten in.

Het weer en de wind zijn ons goedgezind. Zensation glijdt over de afgevlakte golven. In onze cocon zien we de liggende halve maan het water fel verlichten, wanneer ze ondergaat wordt het heiig en is de horizon moeilijk te onderscheiden. Bijna zijn we er. Op de kaart en de plotter komt onze positie steeds dichter bij het eiland. Zensation blijft vliegen met een snelheid tussen de 6 à 8 knopen, het lijkt wél of ze er ergens moet zijn ;-)

Hoe zal het straks zijn om weer land te ruiken en vaste grond onder onze voeten te voelen?

En hoe is het lichamelijk & fysiek met ons gesteld? Zouden we hier ook 1kg minder wegen zoals op de evenaar (wetenschappelijke test in Ecuador bij 'Mitad del Mundo') of meer of minder? Qua eten & drinken zijn we zeker niks te kort gekomen. We hebben nog steeds vers fruit & groenten en een gevulde vriezer! Nog meer dan 200L water in de watertank en ongeveer 300L Diesel. We waren voorzien om tussen de 4 à 6 weken hier voor nodig te hebben. Deze oversteek is dan ook véél vlotter verlopen dan we hadden durven dromen, dankzij de goede wind en de uitstekende begeleiding van onze walkapitein Guy. Waarvoor onze oprechte dank!

Straks kunnen we waarschijnlijk weer gebruik maken van WiFi. Berichtjes & mails maken en versturen kunnen dan weer met de hedendaagse technologie. Intikken van berichtjes met behulp van het 'woordenboek', selecteren, kopiëren, knippen, plakken en geen steno meer om zoveel mogelijk in een beperkt aantal karakters te willen zeggen. Mijn chemobrain kan haar gaten weer opvullen met behulp van Google, Wikipedia, Pinterest, enz... Heum, missen we iets?! Ja, het zal weer leuk zijn om ff te kunnen Whatsapp-en, FaceTimen of Skypen. De afgelopen 23 dagen hebben we wél contact gehad via mail of sms en deed elk berichtje deugd, maar het blijft toch een beetje beperkt, wegens de hoge sattelietkosten. Bedankt om jullie lief en leed met ons te blijven delen tijdens de afgelopen twee jaar & de oversteek en ons te steunen & te motiveren. Onbeschrijflijk wat het voor ons betekend om via deze weg betrokken te worden bij elkaars leven en zo verbonden te zijn met elkaar, ook al zijn we mijlen van elkaar verwijderd. Vriendschap & liefde is onbetaalbaar en overbrugt alle opstakels! We love & miss U all xxx

"Land in zicht!" Aan de heiige horizon zien we heuvels opdoemen. Yeh, we zijn er bijna. Dat vieren we met een feest-pannenkoeken-ontbijt. Njammie ;-)

De rifingang naar het archipel is bebakend en ligt recht in de wind. Zeilen gaan toe en op motor varen we de laatste 9 mijl in turquoise bauw water naar Rikitea, de hoofdstad van Île Mangareva. Het eiland ziet groen en is dichtbegroeid met naaldbomen en andere gewassen. Huizen, villa's en een kerk met twee opvallende witte torens vullen het beeld. Rondom ons zijn parelkwekerijen en liggen visnetten.

Het anker wordt klaar gemaakt en ik zet me op de punt. Met mijn nieuwe Polaroid bril op mijn neus zou ik de riffen beter kunnen onderscheiden. Best wel een aanpassing zo'n bril. Toen ik hem de eerste keer op had en een foto nam met mijn camera, dacht ik dat die stuk was! Ook het kijken naar het scherm van de plotter is niet evident, afhankelijk vanuit welke hoek of hoe je je hoofd houdt, zie je iets of zie je slechts een zwart scherm. Héél bizar!

Ankeren, het gaat helemaal mis! Eerst varen we bijna op een rif en dan blokeert het anker, de ketting is helemaal verroest. Het ligt dan ook al bijna 8 weken ongebruikt in de ankerbak. Er komt een knoop in de ketting en ze blokkeert. Even een stukje weer ophalen en verder droppen. En dan is er weer een knoop! Weer een stukje ophalen en dan... blijft ie oprollen (zoals in Aruba)! STOP! Geert zet meteen de contactschakelaar af. Het relais van de ankerwinch blijft weer hangen. Met de hand worden de laatste meters bijgegeven. We liggen gevaarlijk dicht bij het rif achter ons! Nou, dat is geen goede aankomst. Meteen demonteert the Captain het relais en maakt de contactpunten schoon met een fijn schuurpapiertje, extra vaseline eraan en weer monteren. Hij doet het weer! Anker op en even een stukje verder naar voor varen om te herankeren, met een veiligere afstand an het rif.

We zijn er! Oef... het is gelukt. De ontlading is groot en we zijn trots op onze prestatie!

Daar toosten we op terwijl ons 'Vertrekkerslied', van het 'Uitzwaaicomité', uit de boxen galmt. Such a good song! ;-)

Opmerking:

Dit zal voorlopig de laatste blog zijn die m.b.v. onze IT-man Gunter gepost wordt. Merci Gunter voor alweer de goede zorgen x.

De iridium-satteliettelefoon gaat uit. Vanaf morgen hopen we nu en dan ergens internet te kunnen scoren en via de gewone E-mailadressen en Whatsapp te kunnen communiceren. 

Oversteek South Pacific: Ecuador, Bahía de Caráquez -> Frans Polynesië, Gambier: dag 22

Dag 22: Woensdag, 31 mei -> donderdag, 1 juni '17 _ 17.00 LT(local time= UTC -9)

Resultaten na 24u:

Afgelegde afstand: 183 NM

Gemiddelde snelheid: 7,62 kn

Knopen wind: 22 kn

Positie: 21°59'S 133°17'W

Koers: 240°

Afstand tot bestemming: 127 NM

Meteen worden we overvallen door squalls, de ene na de andere kondigt zich aan! De kajuitdeur & -luik gaan erin en toe, de regen en opspattende golven maken alles nat!!! Wind is er méér dan genoeg, tijdens een squall zijn er uitschieters van 30 tot 35kn! Is het door die lekkere Vlaamse kost dat de wind zo hevig is? De zeilen zijn tot het minimum gereefd en nog sjezen we met 8 knopen en meer door het water. De wind huilt, de zwellende golven met hun wit schuimende koppen brengen Zensation uit haar ritme en geven haar rake klappen. We zijn weer een speelbal tussen een paar poezenpoten. Mijlen, mijlen en mijlen, ze vliegen onder ons voorbij.

Ingeduffeld in zeilpak proberen we ons droog te houden. Tijdens mijn wacht kruip ik in mijn hoekje voor de kajuitingang, hier ben ik beschermd tegen de brekende golven. De nacht kleurt 50 tinten grijs. Tja, dat is zo eens iets anders, hé ;-) Wolken, lucht, water, alles om ons heen ziet grijs, enkel de schuimende golftoppen en glinsteren in het water lichten op door algen.

De dag brengt ons weer droogte en wat zon. Zensation surft de ene na de andere golf af, waardoor de snelheid blijft stijgen tot soms 10knopen en meer. "Surfing, surfing, windsurfing,..." Het dagtotaal blijft stijgen en we klokken uiteindelijk af aan een record van 183 NM!

Niet te geloven... hierdoor zijn de gisteren verloren mijlen ingehaald en komt onze bestemming wél héél dicht bij. Nog maar '127' zeemijl te gaan! Als de wind blijft meewerken en alles meezit liggen we morgenavond voor anker achter het rif van 'Île Mangareva, Gambier'. Duimen dat de komende 24u vlot verlopen, de bubbels liggen alvast koud :-)

Oversteek South Pacific: Ecuador, Bahía de Caráquez -> Frans Polynesië, Gambier: dag 21

Dag 21: Dinsdag, 30 -> woensdag, 31 mei '17 _ 17.00 LT(local time= UTC -9)

Resultaten na 24u:

Afgelegde afstand: 152 NM

Gemiddelde snelheid: 6,3 kn

Knopen wind: vanaf 00u20: 10 tot 16 kn

Positie: 20°42'S 130°19'W

Koers: 244°

Afstand tot bestemming: 309 NM

De stemming aan boord zit onder het vriespunt :-( De wind die ons tegenwerkt, of liever die er niet is en niet meewerkt is de schuldige.

Met comfortfood, alias 'steak friet' (gebakken patatjes uit de pan in frietvorm = alternatief voor de 'echte', aangezien zeilend de frietketel te gevaarlijk is!) probeer ik de sfeer te verbeteren en nodig de wind uit om een hapje mee te eten. Maar, het mag niet zijn... Aan 5 knopen tuffen we al brommend verder.

Pas na bijna 12u te hebben gedraaid, kan de motor uitgezet worden. We zeilen weer...toppie! Aan de wind met een knik in de schoot stuift Zensation meteen door tegen 7 knopen en zo leven we weer onder een hoek van 60°.

Golven worden ook weer groter en wilder, zoutdouches ontwijken is opnieuw onze uitdaging. Na een aantal uren kunnen we onze koers ruimen naar halve wind. Onze dame blijft onverhinderd doorgaan! De vooruitzichten worden weer rooskleurig en de mijlen tikken verder af...

We varen 'Engeland' binnen. Ja, hier in de Grote Oceaan ligt een gebied met de naam 'United Kingdom', met een desolaat eiland 'Pitcairn', dat ook enkel per boot bereikbaar is. Het wordt bewoond door afstammelingen (slechts 47 inwoners) van de overgebleven bemanning die de muiterij pleegden op het bekende schip the 'Bounty', die ze voor het eiland tot zinken brachten. Dit eiland was ook één van onze stopplaatsen, maar de ankerplaats is te onrustig, waardoor je beter bij één van de inwoners aan land gaat logeren. Na het bekijken van de reisreportages van '3 op reis' & 'Reizen Tom Waes' en het rare 'in de doofpot' gestoken verhaal van een grootschalige verkrachtingszaak, hebben we er een vreemd gevoel bij en niet zo veel te zoeken. Maar wél een gekke gedachte om zo even Engeland binnen te varen en een aantal mijlen verder 'Frankrijk'. Zo lijken we helemaal niet ver weg van Europa ;-)

Om de wind te belonen staat er stoofvlees te pruttelen op het vuur, de biergeur brengt hem hopelijk niet van de wijs. Hi, hi, hi,...

Oversteek South Pacific: Ecuador, Bahía de Caráquez -> Frans Polynesië, Gambier: dag 20

Dag 20: Maandag, 29 -> dinsdag, 30 mei '17 _ 17.00 LT(local time= UTC -9)

Resultaten na 25u:

Afgelegde afstand: 124 NM

Gemiddelde snelheid: 4,96 kn

Knopen wind: van 12 naar 5 naar 2 kn!

Positie: 19°43'S 127°51'W

Koers: 230°

Afstand tot bestemming: 462 NM

De zon haar werkdagje zit er alweer op, ze neemt afscheid met een prachtige zonsondergang. De kleuren om ons heen veranderen, de lucht wordt licht rozig-blauw en het water krijgt een diepblauw-paarse tint. Nog even en het is donker.

Tijdens mijn wacht shift te wind meer en meer, zeilen klapperen en voortdurend moet er worden bijgestuurd. Hier en daar zijn er wolken/sqaulls naast ons, hier zit meestal wind in die de snelheid even opdrijven. Voor ik te kooi ga, beslissen we om een andere zeilvoering te proberen. Het dek- & navigatielichten gaan aan, reddingsvesten & leeflines aan en dan beginnen we eraan: het melkmeisje afbreken, voor- & grootzeil aan SB zetten. Na een dik half uur is de klus geklaard. Met de koers op ruime wind hopen we sneller te gaan en meer mijlen te maken.

The Captain offert zijn rust op voor mijn ingekorte rust (zeilvoering veranderen) en neemt genoegen met hazenslaapjes in de kuip tijdens zijn verlengde wacht. Extra luxe en rust voor mij. Wat een schatje x.

Bij het eerste daglicht wordt meteen de spinnaker gezet. Hopende zo voldoende mijlen te maken om de windstilte voor te blijven. In de rechterhoek zien we een winkelhaak in de spinnaker, de hoek is gelukkig voorzien van vier lagen van het dunne lichte parachute-stof. Een stuk spinnakertape wordt eroverheen geplakt als oplapmiddel, zo kan ie weer een tijdje dienst doen.

Alweer draaien we de klok een uurtje terug: van 12u naar 11u = UTC -9 = -11u tijdsverschil met BE.

Zensation klieft soepel door het water met een snelheid tussen de 6 à 7knopen. Joepie! Hey, wat gebeurt er nu?! Een wind shift, hé naar waar? Noordoost, dat is niet voorspeld! En dan... géén wind meer...

Motor aan dan maar. De andere shift zal zo wél komen... Na een uur nog steeds hetzelfde, na twee uur ook. Nou, als we echt verder moeten op motor moet de schroef proper gemaakt worden, want of we nu 1200 toeren of meer of minder draaien, we gaan even snel, euh...traag. Dit wil zeggen: het water in! Hier zo in die Grote Oceaan met 4000m diepte?! Door 'bij te liggen' liggen we stil en dobberen we.

Palmen, snorkel en duikbril op en daar gaat the Captain... het water in. Grote dikke pokken hebben aanslag gemaakt op de schroef, een mosselbank is er niks tegen! Het onderwaterschip zelf ziet er goed en pokkenvrij uit, enkel op de waterlijn groeien dezelfde schelpjes als die we na de Atlantische Oceaan-oversteek aantroffen. Géén vis, walvis, dolfijn of haai te zien in het heldere blauwe blauwe blauwe water. Met een plamuurmes worden de pokken op de schroef te lijf gegaan, maar het is niet makkelijk al snorkelend. Dan maar de duikfles bovenhalen. Oeps, die is al leeg! Terug snorkel op dan. Geert houdt zich vast aan een touw en duikt telkens onder de boot. Zensation gaat soms wild te keer door de golven die onder haar door kabbelen, op & neer plonst ze op het wateroppervlak en klotst met haar spiegel (kont) bruut op de massa. Daar onder zit ergens Geert, als die de boot maar niet op zijn hoofd krijgt! Na enkele keren naar adem te komen snakken is hij er weer. Pfff, klaar. Zijn linkerhand staat vol kleine sneetjes van zich vast & tegen te houden en de scherpe pokken te raken. Effe ontsmetten.

Zo, de motor & schroef draaien weer soepel. Job well done! Laat de wind maar komen. AUB, please, pretty please!

Oversteek South Pacific: Ecuador, Bahía de Caráquez -> Frans Polynesië, Gambier: dag 19

Dag 19: Zondag, 28 -> maandag, 29 mei '17 _ 17.00 LT(local time= UTC -8)

Resultaten na 24u:

Afgelegde afstand: 144 NM

Gemiddelde snelheid: 6 kn

Knopen wind: van 19 naar 10 kn!

Positie: 18°45'S 125°55'W

Koers: 265°

Afstand tot bestemming: 586 NM

In de loop van de nacht zakt de wind verder in. De vooruitzichten zijn niet rooskleurig qua wind. Er bevindt zich een windloze zone voor Gambier, die verder uitbreidt en zich verder naar ons toe verplaatst de komende week. We willen die zone voor zijn...

Proberen alles. Maar wat kunnen we doen? Wind toveren? Waar is dat knopje om te bedienen? "No way!", roept moeder Natuur ons toe. "Ik en ik alleen bepaal het weer!" Drommels nog aan toe...we zullen moeten 'roeien met de riemen die we hebben' en er proberen alles uit te halen en het beste hopen. Wél jammer, na al die vlotte zeemijlen en de bestemming die zo dichtbij leek...Wat is een dagje meer of minder op zee na al die tijd?!

Extra tijd, om het blauw water om ons heen te bewonderen. Ongelooflijk dat het zo blauw en helder is op dit grote wateroppervlak en met dieptes van 4000m!

Zensation wiegt met haar heupen langzaam heen & weer over het rustige water en gekalmeerde golven. Het maakt het leven aan boord aangenamer en geeft meer comfort. Dat is positief ;-)