dinsdag 11 april 2017
Golf van Panama: Las Perlas, Isla Contadora
Dinsdag, 4 -> donderdag, 6 april '17
Heerlijk ontwaken met het geluid van golven die op het strand denderen. Dolfijnen komen even langsgezwommen, terwijl ik onze avonturen en mijn schrijfsels intik. Meteen zijn we klaarwakker en wordt de glimlach op onze snoet groter en groter.
Onze lichamen en gedachten zijn aan't bekomen van de drukte van de voorbije dagen. Geen lijstjes meer die moeten afgewerkt worden. Alleen het onderwaterschip wil the Captain nog schoonmaken m.b.v. de duikfles die weer gevuld is. Ze ligt in de de bijboot en die verplaatsen we langs de zijkanten aan de romp, terwijl Geert m.b.v. een lange zuurstofslang de pokken van de kiel afsteekt en het groene slijm op de waterlijn schoonveegt. Dit kan alleen bij 'slak/doodtij' omwille van de sterke stroming die hier aanwezig is.
Bij laag water zien we voor het eerst de bodem. Het is zo helder en klaar dat we vissen kunnen zien zwemmen onder de boot. Zou de onderstroom verdwenen zijn, die voor het troebele water zorgde tijdens ons vorige verblijf?
Meteen wordt er een lijntje in het water gehangen vanaf de boot. Maar even later zit het lepeltje vast aan de bodem en zijn we het kwijt! Ach ja,... gelukkig is er gebraden kip ;-)
Dan maar een wandelingetje maken. In het winkeltje wordt Geert verleid door een andere gasfles en zo hebben we even later weer extra gas aan boord waarop de nieuwe aansluiting perfect past en zijn de gaten niet voor niets in de romp geboord!Nu de andere nog leegkrijgen en ergens dumpen.
Het is toch een beetje drukker op het eiland, vooral qua vliegverkeer. Kleine vliegtuigjes die keer na keer opstijgen & landen en waaruit we parachutisten zien springen & landen. De vogels om ons heen willen niet onder doen en houden de ene vliegshow na de andere. Het is toch wél even schrikken als er plots uit het niets een pelikaan naast je het water induikt, wanneer je door het water zoeft met de dinghy.
Met de laatste data probeer ik op Tumblr foto's te downloaden, maar de WiFi is te zwak en zo geraken we weer verder achter met ons foto-album... Wat's New?!
Ondertussen is Bella Ciao gearriveerd. Het weer wordt bekeken en besproken. Wanneer hebben we een ideaal weervenster om naar Ecuador te varen?
Vanaf morgen, donderdag ziet het er ok uit, maar we opteren voor vrijdag.
Donderdagmorgen, nieuwe gribfiles worden gedownload. Vroeger dan verwacht komt de wind die we willen en nodig hebben. Wanneer gaan we? Het kan vanaf nu, maar ook morgen of overmorgen.
Maken we nog een stop op 'Isla San Telmo' om het wrak van een duikboot te bezoeken, gaan we nog even snorkelen, gaan we de plaatsen opzoeken waar de realityshows/televisieseries, zoals het 'Amerikaanse Survivor, Europese Expedition Robinson, Adam zoekt Eva', draaiden? Gaan we de krokodillen op 'Isla San José' een bezoekje brengen?
Eigenlijk zijn we klaar en willen we verder. Bella Ciao ook. Het startsein wordt gegeven om 13u LT.
Nog snel even aardappels en eitjes koken, afwassen, alles zeevast maken/opbergen, spinakker-schoten klaar leggen, bijboot aftuigen, enz...
zaterdag 8 april 2017
Panama, La Playita_Amador
Donderdag, 30 maart -> dinsdag, 4 april '17
Donderdagavond: we zijn tijdig weer in La Playita voor de cruisers 'pizza-avond'. Na twee weken zien we weer enkele bekende gezichten terug. Sommige zijn 'live-aboards' en zullen hier waarschijnlijk de komende weken, maanden en jaren nog rondhangen. Enkelingen wachten op hun doorvaart van het Kanaal naar de Caraïbische zee. Maar de meesten wachten op een goed 'weervenster' om verder de Pacific in te varen naar de Galapagos, Markiezen of zoals wij naar Ecuador.
Het is weer gezellig en verhalen en tips gaan over en weer over de verschillende tafels die samen één lange tafel vormen voor de grote opkomst.
Na twee weken klussen en lummelen tussen de Pareleilanden, trakteren we onszelf op een vers schepijsje als extraatje.
De ankerplek hier, is alles behalve rustig. Vertrekkende pilot- & passagiersboten zorgen dag & nacht voor hekgolven en ook de binnenrollende deining zorgt voor een onstabiel schip en dito bed... We willen zo snel mogelijk terug naar Las Perlas om daar, in rustiger properder water, het ideale weervenster af te wachten.
De vele lijstjes proberen we dan ook in een hoog tempo af te werken, alleen is dat zonder rekening te houden met de 'way of working' hier!
Met dank aan het dagelijkse cruisersnetje (op VHF 72 om 8u) en de bronnen van info van de live-aboards, hebben we adressen/plaatsen voor: een zeilhersteller, een Amerikaanse drukregelaar, gasflessen en duikfles te vullen.
Tijd om er op uit te trekken. Even het juiste kleur van de week in het zakje gekregen armbandjes zoeken, om de dinghydok bijdrage (US$ 53/week(ma->zo)/boot voor 3 armbandjes of vanaf woensdag 6US$/dag) van de Marina La Playita te omzeilen. Zit het juiste kleurtje er niet bij? No problema, even omdraaien en de witte binnenkant kleuren met stift. Vanop een afstand lijkt het goed. Of je deelt de prijs van twee boten/6 armbanden (106US$) met drie andere boten met twee bemanningsleden = zes bemanningsleden. 106US$ gedeeld door drie = net geen 34US$/boot/2 pers. en armbanden. Cruisers kunnen hier heel creatief in zijn, diegene die hier al even verblijven leren ons de tips & tricks.
Maar nu eerst het grootzeil er zien af te krijgen. Wél wind, een beetje wind, geen wind,... Nu! Snel! Oef... gelukt. Opplooien en dan het oude optuigen. Wat een karwei in deze hitte. Temperatuur is 32°C of meer, met een gevoelstemperatuur van min. 42°C en dan die vochtigheid. Het lichaamsvocht drijpt uit onze poriën, zonder enkele inspanning, zal er geen tekening bij maken hoe het tijdens enige inspanning vergaat! De douche draait overuren en de kleerkast wordt geplunderd.
Heel de dag zijn we opzoek naar een zeilmaker (volgens de Amerikanen is er een verschil tussen een zeilmaker en een -hersteller, nou wij dachten dat de eerste de benaming was en de twee taken uitvoerde). Iedereen wil helpen in de omgeving en zaken van de Marina's en zo lopen we heel wat kilometers en zien we verschillende watersportwinkels en ander bootstuff... Maar, 'helaas, pindakaas'. De zeil-'hersteller' is er vandoor en dat geeft argwaan bij the Captain om het zeil uit handen te geven aan eender wie. We kunnen voorlopig wél verder met het oude.
Een nieuw schepnet hebben we ondertussen wél gescoord met een afneembare steel. Gevaarlijk om ook deze te laten verdrinken, maar wél lekker handig om weg te bergen. Misschien krijg ik extra ogen op mijn rug met de nieuwe zonnebrillen met polair-glazen, een 'koopje' aan 50% korting. De riffen zullen we er alvast beter mee kunnen spotten en onderscheiden.
Dag twee verloopt net zo moeizaam, met de voortzetting van de zoektocht naar een spanningsregelaar voor de gasfles. De duikfles is reeds weggebracht en die mogen we maandag weer gevuld ophalen. Doe- het- zelfzaken/fereteria's en een grote knappe vis-/watersportzaak worden opgezocht, allen ver van de Marina's en het water! Nieuw vismateriaal en kunstaas wordt in verschillende kleuren en maten aangeschaft. Pas vele uren later en bij plaats vijf, is het 'bingo'! Joepie, we hebben een Amerikaanse ontspanner/drukregelaar. En maandag is er een 'propane run' (=inzameling van gasflessen die door een taxichauffeur worden weggebracht en gevuld terugkomen).
Vink, vink,... het lijstje wordt korter.
Spullen om te ruilen tegen groenten, fruit en vis, in de Pacific, worden aangekocht in de winkelstraat: alles voor max. 1US$/st. Ze zijn daar volgens voorgangers dol op: juwelen (had ik reeds), make-up: nagellak, oogschaduw, lipstick, zeep; lees- & zonnebrillen, schriften & kleurpotloden, vishaken & -lijnen, slippers,...
Ondertussen is het provianderen weer gestart. Ik hoor jullie luidop denken: 'alweer?' Tja, de angst om honger te lijden en niet te vinden of kunnen klaarmaken en eten waar we zin in hebben, zindert bij alle cruisers. Het is een heus denk- en rekenwerkje. Boodschappenlijstje na boodschappenlijstje worden gemaakt en hermaakt. Vinden we alles wat erop staat? Wat gaan we nog vinden in Ecuador om de lange overtocht naar Frans Polynesië te overbruggen en de vele maanden daar? In de Pacific weten we dat het aanbod beperkt en duur is. Vooral houdbare dingen: bier, wijn, bubbels, bloem, gist, kruiden, houdbare melk, melkpoeder, yoghurt, kaas, broodbeleg, pasta, boter, vlees, kip, enz... Alles is niet lang genoeg houdbaar of kan niet meer bij in de koelkast of het diepvriezertje. En dan zegt de ene dat je 'dit' moet meenemen, de andere dat je 'dat' moet kopen en nog een andere dat je 'zus' zeker dat niet mag vergeten, enz... Zo lijk je nooit klaar te zijn of alles te hebben. Je leert wél nieuwe voedingsmiddelen kennen en experiment met andere ingrediënten. We leren de gedroogde sojabrokjes kennen, die je uitstekend als vleesvervanger van gehakt of kip in pasta- of wokgerechten e.d. kan gebruiken en je eeuwen lang kan bewaren. Niet overal verkrijgbaar, maar in één van de supermarkten hier in Panama wél.
Tja, het vergt wél wat hoor zo provianderen. Aan de ankerplek is geen supermarkt. Met de bus of taxi is het minstens een twintig minuten durende rit naar de eerste grote supermarkt. En dan zien dat je het kan dragen en de bus kan inslepen of met een taxi terug rijden. Ons Dinghietje volladen en hopen dat ie niet zinkt terwijl we naar de boot tuffen.
We tellen voor, deze trip, ongeveer tien dagen verse groenten en fruit, hopende dat we binnen de vijf dagen Las Perlas kunnen verlaten + de vijf dagen varen naar Ecuador meegeteld.
Wat vergeten? In de wagen stappen en even naar een Delhaize of Albert Heijn rijden zit er niet in midden op zee. Een drijvend/varend winkeltje zou een leuke oplossing zijn of een helikopter die even een kist met lekkers dropt.
Dus ja, wat vergeten = pech! Creatief zijn is de kunst met wat eerst rijp is of vervalt.
Tussen alle drukte door hebben we culinaire bijeenkomstjes met de Bella Ciao-crew, de overheerlijke koningsmakreel wordt samen verorberd en na een bezoek van maand zwaaien we hun schoonzus, Janny, uit.
Op maandagavond denken we klaar te zijn: water- & dieseltanks zijn gevuld + extra mee in bussen, uitgeklaard bij douane & immigratie, duikfles opgehaald, gasflessen gevuld en de boot volgestouwd met allerlei lekkers. Bij Mega Depot vinden we de reeds gekende (van SXM) heerlijke bubbels, Mount Gay Rum en Belgische biersoorten waaronder Duvel, alles aan een redelijke prijs.
De gasfles zorgt echter voor 'roet in het eten'. Nadat the Captain gaten in de boot heeft geboord en alles netjes heeft afgewerkt om de mooie grote kunststof gasfles te plaatsen en aan te sluiten, wordt de gevulde fles getest op lekkage m.b.v. een sopje van water met afwasmiddel. Belletjes verschijnen aan de kraan! Na enkele toeren verder erin te draaien is deze dicht, maar komen er belletje bovenaan op de tank. De ontspanner wordt erop gedraaid maar kan niet ver genoeg aangedraaid worden. Dit is levensgevaarlijk en dus onbruikbaar! Al die tijd, moeite en geld voor niks!!! Jammer, maar we willen ons huisje niet 'BOEM!' laten zeggen...
De fut is op! Vier dagen stappen, winkel in & winkel uit, bus op & bus af, stappen, taxi, bus, stappen, taxi, stappen, zoeken, heffen, dragen, wegbergen, inventariseren, denken en nog eens tellen en denken,... niet alleen fysiek maar ook mentaal vreet het aan je. Niet meteen the Captain zijn hobby en dan bevinden de supermarkten zich in een gigantisch winkelcentrum of -straat, waardoor er toch nog wél andere zaken lonken.
Ja, ja, ik winkel graag, maar op een rustig tempo en niet voor 6 maanden of meer, op enkele dagen. Zijn we klaar? Hebben we genoeg mee? Who knows?!
Weg, we willen weg van de verleidingen, de winkels, de bewoonde wereld. Nood aan een rustige slaapplek en rust in ons hoofd. Geen lijstjes, geen klusjes, geen niks...
Een sterrenhemel zonder lichtpolutie en stadsgeluiden.
Dinsdagmorgen worden de buskaarten (chipkaart waar je een bedrag op zet, wordt onder de cruisers aan elkaar doorgegeven bij vertrek (2US$ aankoop) nog uitgedeeld via het netje en dan kunnen we anker op.
Tussen de vele geankerde vrachtschepen zoeken we ons een weg naar het zuiden. De skyline van Panama City vervaagt en even later is het enkel nog Zensation op het water. Drijvend hout en stukken boomstammen zwerven om ons heen en worden door de vogels gebruikt als rustplek en een gratis lift. Na twee uur krijgen we gezelschap van de wind en kan de motor uit. Dit wordt gelijk geapprecieerd door ons dolfijnengezelschap. Enige tijd later komt er een tweede groep. Ze zijn met veel, héél veel en ze komen van alle kanten. We horen ze binnen in de boot, door de romp heen, blazen en met elkaar praten. Heerlijk! En alsof dat nog geen beloning genoeg is, horen en zien we twee walvissen blazen en spuiten. Wauw, wat een traktatie!
De vogels komen meegenieten van dit levendige spektakel en spelen met hen mee.
We zijn gelijk weer helemaal ZEN...
Donderdagavond: we zijn tijdig weer in La Playita voor de cruisers 'pizza-avond'. Na twee weken zien we weer enkele bekende gezichten terug. Sommige zijn 'live-aboards' en zullen hier waarschijnlijk de komende weken, maanden en jaren nog rondhangen. Enkelingen wachten op hun doorvaart van het Kanaal naar de Caraïbische zee. Maar de meesten wachten op een goed 'weervenster' om verder de Pacific in te varen naar de Galapagos, Markiezen of zoals wij naar Ecuador.
Het is weer gezellig en verhalen en tips gaan over en weer over de verschillende tafels die samen één lange tafel vormen voor de grote opkomst.
Na twee weken klussen en lummelen tussen de Pareleilanden, trakteren we onszelf op een vers schepijsje als extraatje.
De ankerplek hier, is alles behalve rustig. Vertrekkende pilot- & passagiersboten zorgen dag & nacht voor hekgolven en ook de binnenrollende deining zorgt voor een onstabiel schip en dito bed... We willen zo snel mogelijk terug naar Las Perlas om daar, in rustiger properder water, het ideale weervenster af te wachten.
De vele lijstjes proberen we dan ook in een hoog tempo af te werken, alleen is dat zonder rekening te houden met de 'way of working' hier!
Met dank aan het dagelijkse cruisersnetje (op VHF 72 om 8u) en de bronnen van info van de live-aboards, hebben we adressen/plaatsen voor: een zeilhersteller, een Amerikaanse drukregelaar, gasflessen en duikfles te vullen.
Tijd om er op uit te trekken. Even het juiste kleur van de week in het zakje gekregen armbandjes zoeken, om de dinghydok bijdrage (US$ 53/week(ma->zo)/boot voor 3 armbandjes of vanaf woensdag 6US$/dag) van de Marina La Playita te omzeilen. Zit het juiste kleurtje er niet bij? No problema, even omdraaien en de witte binnenkant kleuren met stift. Vanop een afstand lijkt het goed. Of je deelt de prijs van twee boten/6 armbanden (106US$) met drie andere boten met twee bemanningsleden = zes bemanningsleden. 106US$ gedeeld door drie = net geen 34US$/boot/2 pers. en armbanden. Cruisers kunnen hier heel creatief in zijn, diegene die hier al even verblijven leren ons de tips & tricks.
Maar nu eerst het grootzeil er zien af te krijgen. Wél wind, een beetje wind, geen wind,... Nu! Snel! Oef... gelukt. Opplooien en dan het oude optuigen. Wat een karwei in deze hitte. Temperatuur is 32°C of meer, met een gevoelstemperatuur van min. 42°C en dan die vochtigheid. Het lichaamsvocht drijpt uit onze poriën, zonder enkele inspanning, zal er geen tekening bij maken hoe het tijdens enige inspanning vergaat! De douche draait overuren en de kleerkast wordt geplunderd.
Heel de dag zijn we opzoek naar een zeilmaker (volgens de Amerikanen is er een verschil tussen een zeilmaker en een -hersteller, nou wij dachten dat de eerste de benaming was en de twee taken uitvoerde). Iedereen wil helpen in de omgeving en zaken van de Marina's en zo lopen we heel wat kilometers en zien we verschillende watersportwinkels en ander bootstuff... Maar, 'helaas, pindakaas'. De zeil-'hersteller' is er vandoor en dat geeft argwaan bij the Captain om het zeil uit handen te geven aan eender wie. We kunnen voorlopig wél verder met het oude.
Een nieuw schepnet hebben we ondertussen wél gescoord met een afneembare steel. Gevaarlijk om ook deze te laten verdrinken, maar wél lekker handig om weg te bergen. Misschien krijg ik extra ogen op mijn rug met de nieuwe zonnebrillen met polair-glazen, een 'koopje' aan 50% korting. De riffen zullen we er alvast beter mee kunnen spotten en onderscheiden.
Dag twee verloopt net zo moeizaam, met de voortzetting van de zoektocht naar een spanningsregelaar voor de gasfles. De duikfles is reeds weggebracht en die mogen we maandag weer gevuld ophalen. Doe- het- zelfzaken/fereteria's en een grote knappe vis-/watersportzaak worden opgezocht, allen ver van de Marina's en het water! Nieuw vismateriaal en kunstaas wordt in verschillende kleuren en maten aangeschaft. Pas vele uren later en bij plaats vijf, is het 'bingo'! Joepie, we hebben een Amerikaanse ontspanner/drukregelaar. En maandag is er een 'propane run' (=inzameling van gasflessen die door een taxichauffeur worden weggebracht en gevuld terugkomen).
Vink, vink,... het lijstje wordt korter.
Spullen om te ruilen tegen groenten, fruit en vis, in de Pacific, worden aangekocht in de winkelstraat: alles voor max. 1US$/st. Ze zijn daar volgens voorgangers dol op: juwelen (had ik reeds), make-up: nagellak, oogschaduw, lipstick, zeep; lees- & zonnebrillen, schriften & kleurpotloden, vishaken & -lijnen, slippers,...
Ondertussen is het provianderen weer gestart. Ik hoor jullie luidop denken: 'alweer?' Tja, de angst om honger te lijden en niet te vinden of kunnen klaarmaken en eten waar we zin in hebben, zindert bij alle cruisers. Het is een heus denk- en rekenwerkje. Boodschappenlijstje na boodschappenlijstje worden gemaakt en hermaakt. Vinden we alles wat erop staat? Wat gaan we nog vinden in Ecuador om de lange overtocht naar Frans Polynesië te overbruggen en de vele maanden daar? In de Pacific weten we dat het aanbod beperkt en duur is. Vooral houdbare dingen: bier, wijn, bubbels, bloem, gist, kruiden, houdbare melk, melkpoeder, yoghurt, kaas, broodbeleg, pasta, boter, vlees, kip, enz... Alles is niet lang genoeg houdbaar of kan niet meer bij in de koelkast of het diepvriezertje. En dan zegt de ene dat je 'dit' moet meenemen, de andere dat je 'dat' moet kopen en nog een andere dat je 'zus' zeker dat niet mag vergeten, enz... Zo lijk je nooit klaar te zijn of alles te hebben. Je leert wél nieuwe voedingsmiddelen kennen en experiment met andere ingrediënten. We leren de gedroogde sojabrokjes kennen, die je uitstekend als vleesvervanger van gehakt of kip in pasta- of wokgerechten e.d. kan gebruiken en je eeuwen lang kan bewaren. Niet overal verkrijgbaar, maar in één van de supermarkten hier in Panama wél.
Tja, het vergt wél wat hoor zo provianderen. Aan de ankerplek is geen supermarkt. Met de bus of taxi is het minstens een twintig minuten durende rit naar de eerste grote supermarkt. En dan zien dat je het kan dragen en de bus kan inslepen of met een taxi terug rijden. Ons Dinghietje volladen en hopen dat ie niet zinkt terwijl we naar de boot tuffen.
We tellen voor, deze trip, ongeveer tien dagen verse groenten en fruit, hopende dat we binnen de vijf dagen Las Perlas kunnen verlaten + de vijf dagen varen naar Ecuador meegeteld.
Wat vergeten? In de wagen stappen en even naar een Delhaize of Albert Heijn rijden zit er niet in midden op zee. Een drijvend/varend winkeltje zou een leuke oplossing zijn of een helikopter die even een kist met lekkers dropt.
Dus ja, wat vergeten = pech! Creatief zijn is de kunst met wat eerst rijp is of vervalt.
Tussen alle drukte door hebben we culinaire bijeenkomstjes met de Bella Ciao-crew, de overheerlijke koningsmakreel wordt samen verorberd en na een bezoek van maand zwaaien we hun schoonzus, Janny, uit.
Op maandagavond denken we klaar te zijn: water- & dieseltanks zijn gevuld + extra mee in bussen, uitgeklaard bij douane & immigratie, duikfles opgehaald, gasflessen gevuld en de boot volgestouwd met allerlei lekkers. Bij Mega Depot vinden we de reeds gekende (van SXM) heerlijke bubbels, Mount Gay Rum en Belgische biersoorten waaronder Duvel, alles aan een redelijke prijs.
De gasfles zorgt echter voor 'roet in het eten'. Nadat the Captain gaten in de boot heeft geboord en alles netjes heeft afgewerkt om de mooie grote kunststof gasfles te plaatsen en aan te sluiten, wordt de gevulde fles getest op lekkage m.b.v. een sopje van water met afwasmiddel. Belletjes verschijnen aan de kraan! Na enkele toeren verder erin te draaien is deze dicht, maar komen er belletje bovenaan op de tank. De ontspanner wordt erop gedraaid maar kan niet ver genoeg aangedraaid worden. Dit is levensgevaarlijk en dus onbruikbaar! Al die tijd, moeite en geld voor niks!!! Jammer, maar we willen ons huisje niet 'BOEM!' laten zeggen...
De fut is op! Vier dagen stappen, winkel in & winkel uit, bus op & bus af, stappen, taxi, bus, stappen, taxi, stappen, zoeken, heffen, dragen, wegbergen, inventariseren, denken en nog eens tellen en denken,... niet alleen fysiek maar ook mentaal vreet het aan je. Niet meteen the Captain zijn hobby en dan bevinden de supermarkten zich in een gigantisch winkelcentrum of -straat, waardoor er toch nog wél andere zaken lonken.
Ja, ja, ik winkel graag, maar op een rustig tempo en niet voor 6 maanden of meer, op enkele dagen. Zijn we klaar? Hebben we genoeg mee? Who knows?!
Weg, we willen weg van de verleidingen, de winkels, de bewoonde wereld. Nood aan een rustige slaapplek en rust in ons hoofd. Geen lijstjes, geen klusjes, geen niks...
Een sterrenhemel zonder lichtpolutie en stadsgeluiden.
Dinsdagmorgen worden de buskaarten (chipkaart waar je een bedrag op zet, wordt onder de cruisers aan elkaar doorgegeven bij vertrek (2US$ aankoop) nog uitgedeeld via het netje en dan kunnen we anker op.
Tussen de vele geankerde vrachtschepen zoeken we ons een weg naar het zuiden. De skyline van Panama City vervaagt en even later is het enkel nog Zensation op het water. Drijvend hout en stukken boomstammen zwerven om ons heen en worden door de vogels gebruikt als rustplek en een gratis lift. Na twee uur krijgen we gezelschap van de wind en kan de motor uit. Dit wordt gelijk geapprecieerd door ons dolfijnengezelschap. Enige tijd later komt er een tweede groep. Ze zijn met veel, héél veel en ze komen van alle kanten. We horen ze binnen in de boot, door de romp heen, blazen en met elkaar praten. Heerlijk! En alsof dat nog geen beloning genoeg is, horen en zien we twee walvissen blazen en spuiten. Wauw, wat een traktatie!
De vogels komen meegenieten van dit levendige spektakel en spelen met hen mee.
We zijn gelijk weer helemaal ZEN...
zaterdag 1 april 2017
Las Perlas
Vrijdag, 17 -> donderdag, 30 maart '17
De 'Pareleilanden' of 'Las Perlas' of 'Pearl Islands', zoals de plaatselijke bevolking ze noemen, zijn na de 'San Blas' de polpulairste eilandengroep van Panama. Dit archipel, dat ongeveer 230 eilanden bevat, waarvan het overgrote deel onbenoemd en onbewoond is, ligt voor de kust van Panama, nml. in de Golf van Panama en kijkt uit over de Stille Oceaan. De oorsprong van de eilandengroep is vulkanisch en ze zijn begroeid met tropisch regenwoud. De naam 'Pareleilanden' hebben ze te danken aan de jarenlange parelhandel.
Ze staan bekend voor hun mooie natuur en luxe-verblijven. Eerst waren de prachtige eilanden met uitgestrekte zandstranden enkel gereserveerd voor de 'rich & famous', omdat ze ook enkel toegankelijk waren met privé-vliegtuigen & -boten. Maar dezer dagen kan je naar enkele varen met een ferry of vanuit Panama naar toe vliegen.
De twee populairste activiteiten zijn het walvisspotten en relaxen op één van de mooie zandstranden.
Alsook kan je er duiken, snorkelen, vogels spotten, fietsen & hiken (op Isla Del Rey), enz.
Door de ligging aan de Stille Oceaan is het maritieme leven helemaal anders als aan de Caraïbische kant. Andere vissoorten leven hier en komen vaak in grotere getallen voor. Dankzij deze overvloed van leven komt hier het grootste zoogdier ter wereld jaarlijks zijn jongen zeugen en voederen. Deze gigant is beter bekend als de walvis. De wateren rond de Pareleilanden zijn uniek in heel de wereld omdat ze zowel walvissen van het Noordelijke en Zuidelijke halfrond aantrekken die elkaar afwisselen. Hierdoor kan je het hele jaar door 'walvisspotten' op de Pareleilanden, dit kan op geen andere plek ter wereld!
Naast de grootste van de zee, komen hier ook de bekendste zoogdieren veelvuldig voor, nml. de dolfijnen.
Nou, dat klinkt allemaal véél belovend. We will see!
Eerste stop:
Het meest ontwikkelde eiland in de archipel is 'Isla Contadora', dat bekend werd in 1979 doordat Shah van Perzië, na zijn vlucht uit Iran, hier een tijdje in ballingschap leefde. Dit dreef de rijkere der aarde naar deze beeldschone plek nabij Panama.
Nou tot deze laatste horen we niet, maar we zijn hier toch maar lekker met ons eigen drijvend huisje.
Ons anker heeft zich nog maar net ingegraven of Yemaya roept Bella Ciao & Zensation op. Ze komen nu de baai ingevaren en voor hen zwemt een walvis! Waaaaaaat... en ja hoor van ver zien we het water uit zijn luchtgat de lucht inspuiten 🐳 en meters meegevoerd worden door de wind. Hij of zij komt dichterbij en gaat diep de baai in... O N GE L O O F L I J K!!! Van zo dichtbij hebben we dit dier 🐋 nog niet in de vrije natuur waargenomen. Wat een ontvangst!!!
Onze lievelingsdieren, de dolfijnen, komen zich ook nog even laten zien. En dan is er nog de vogelshow die door verschillende vogelsoorten gegeven wordt in grote getalen en een lust is voor het oog.
Nou, ze hebben in de pilot niet overdreven... dit beloofd voor ons verblijf in dit archipel!
En zo liggen we hier te chillen, alhoewel chillen... het is hier al meer werk- & naaiatelier geweest, maar met resultaat. De preekstoel is ook weer bijna volledig rechtgebogen, tot de houten hulpstukken braken, maar als je het niet weet zie je het niet. De rolletjes die gebroken waren aan de zeereling zijn ook ondertussen vervangen.
Recepten worden onderling uitgewisseld, uitgeprobeerd (Brood van maïsbloem, appelcake (zonder melk), empanadas (met eigengemaakt deeg), bolo's (brood met zoete aardappel, specialiteit van Madeira & Porto Santo)) en een drie-gangen afscheidsmenu wordt in elkaar gebokst.
Yemaya zwaaien we na enkele dagen, na een geslaagd afscheidsdiner, uit met een oud opgelapt tweedehands voorzeil, waaraan twee dagen herstellingen en aanpassingen aan plaatsvonden in het naaiatelier Bella Ciao.
De dinghywielen zijn weer opgedoken van ergens onderin. De steunen hingen namelijk nog op de oude Zodiak. Voor hun nieuwe thuisbasis krijgen ze extra mooie zelfgemaakte houten steunblokjes en onderhoud dat véél vakkundigheid vraagt van de bandenboer om weer te draaien, resultaat: ganse dag werk! Laat het getij maar komen, we kunnen weer het strand op- en afrollen met ons bijbootje, zonder al te veel sleur- en tilwerk.
Bakskisten en garage worden herschikt en inventaris aangepast.
Voor de gasfles met Venezolaanse aansluiting, vinden we na bijna een zoektocht van meer dan een half jaar, eindelijk een oude gasfles met een Amerikaanse aansluiting! De winkeleigenaar snapt niet goed wat we willen. Met hand en tand wordt het duidelijk gemaakt. En... we krijgen ze gratis en voor niks mee! Maar dan begint het pas. Hoe krijg je die er af? Zit er nog gas in? En ook de andere (Venezolaanse) afsluiting moet eraf en deze moet er dán weer inpassen... en dan heb je juist dat materiaal niet bij dat je nodig hebt. Gelukkig heeft Frits, de ex-botenbouwer, héél wat uit zijn atelier mee. Met een tap wordt de draad aangepast, op het einde nog wat extra afgevijld zodat de flotter er mee in kan, et voilà: ook dit kunnen we afvinken 👍🏼 Had the Captain graag met een 'Chipmunk'-stemmetje horen praten, maar de gas was eruit 🗣🤣
Nu nog ergens de fles laten vullen en een ontspanner/drukregelaar vinden die erop past en dan kan er extra gekokkereld worden 😜 Alweer een werkdag voorbij...
Bij doodtij wordt dan ook dagelijks een stukje van het onderderwaterschip schoongemaakt. De aangroei van pokken en groene slijm is een welgekende frustratie en probleem bij alle boten en onder de cruisers...
Het water is en voelt hier enkele graden kouder dan aan de Caraïbische kant en het is niet zo helder...
Tussendoor gaan we het eiland van naderbij bekijken.
Vliegveld 'Aero Perlas' heeft een landingsbaan ter grote (of beter gezegd: ter kleine) van de ene naar de andere kant van het eiland. Tijdig stoppen en opstijgen is hier een must 🛫🛬
Over de egale geasfalteerde wegen zien we voornamelijk golfcarts en quads als transportmiddel rijden. We wandelen op en neer over deze wegen langs de prachtige villa's/vakantiewoningskes en bewonderen de andere kant van het eiland. Hotels/hostels, restaurants/bars en winkeltjes passeren we onderweg. Toch zien we ook de andere kant van de façade: véél leegstaande en verkrotte gebouwen. Vooral locals komen we tegen, waar zijn die rijke eigenaars? Of vakantiegangers?
En zo vullen we de dagen. Nu gaan we op zoek nr mooie snorkelplekken en helder water...
Toch is het niet altijd even 'chilled'... Wanneer een boot te dichtbij ons ankert, worden de fenders/stootkussens uitgehangen... The Captain wil onze dame met alle macht beschermen voor een tweede aanvaring! De schrik zit erin!!! Het is geen zicht: Zensation vol fenders op een idyllische plek... niet zo fotogeniek 🤔
Tweede stop:
'Isla Chapera & Isla Mogo Mogo'
Tussen deze twee onbewoonde eilanden (uitgezonderd een gebouw van de 'aeronaval' (politie)) is het rustig liggen. De stranden om ons heen zijn mooi, het water...niet helder 😏
Derde stop:
'Isla Casaya', een vissersdorpje.
De vogels: zeemeeuwen, ibissen, verschillende roofvogels en pelikanen, zijn weer in allerlei soorten van de partij en vlieg-, duik- en vanglessen zorgen voor non-stop kijkplezier. Indrukwekkend om deze diersoort keer op keer in actie te zien. Vooral de tientallen pelikanen stelen de show en donderen telkens weer het water in om even later te slikken terwijl hun keelzak groter wordt: beet!
Vier dolfijnen 🐬 komen jagen en spelen in de baai tussen de boten en rotsen. Uren aan een stuk laten ze zich zien, dan weer ver, dan weer dichterbij. Met de bijboot proberen we hen te volgen, maar zij zijn de winnaar van het spel en misleiden ons telkens weer om aan een andere kant weer op te duiken 😉 Wat zijn ze toch slim!
In het dorpje maken we een wandeling en bezoeken we de andere kant van het eiland waar we pijlstaartroggen net onder de waterlijn zien glijden.
Een open grasveld doet om de paar dagen dienst als vliegveld voor de bevoorrading van de bewoners.
Op de grond liggen de afgevallen mooie bloemen met de vrucht van cashewnoten. Nou, dat vinden we wél lekker en al snel hebben we zakje vol. Even eerst online opzoeken hoe we ze precies moeten openen, want binnenin zit een bijtend sapje.
De mannen zijn al een heel stuk verder en Reinhilde en ik zoeken ons een kortere weg door de mangroven en de zachte modderige ondergrond. De dichtbegroeide struiken maken het ons niet makkelijk en terwijl ik vooroverbuig om er tussendoor te kruipen en mijn schoudertasje bijna de grond raakt, flitst de filmscène uit 'Crocodile Dundy' aan me voorbij... wetende dat op sommige eilanden krokodillen zitten en mangroven een favoriete habitat is van deze sluipende gevaren... We kijken elkaar aan, zeggen niks over krokodillen, maar besluiten wél dat we hier niet doorgeraken en beter een andere weg nemen.
Pas als we weer in het dorp zijn, bij de mannen, zeggen we wat we beide dachten '🐊'!
De locals zijn vriendelijk en bieden ons noch vis, noch parels aan...
Vierde stop:
'Isla Espiritu Santo'
Om ons heen verschillende eilanden en ondieptes. Met ons Dinghietje en de vislijn er achteraan om te trolen, trekken we erop uit.
Kleine babyschildpadjes en gestippelde egelvisjes duiken snel weer met hun kopjes onder water wanneer we voorbij varen. Roggen zweven rustig langs ons heen en vogels jagen op opspringende scholen visjes. Daar moeten we zijn!
Maar het mag niet zijn. De haak blijft ergens achterhaken en is verdwenen. Geen verse vis 😕 Dan maar eentje uit het vriezertje...
Vijfde stop:
'Isla Cañas'
Over het eiland bevind zich het dorp, dat op het grotere eiland 'Isla del Rey' gelegen is. In de mooie baai liggen tientallen vissersbootjes. In hun hangmatten liggen de vissers te luieren en te keuvelen. Na wat navraag kunnen we een gigantische papaya en wat plantana's (bakbanen) scoren uit één van de tuintjes, of zeg maar: mega tuin, zo groot als het eiland. Want ze zijn zo dichtbegroeid en nog vruchtbaar ook. Maar ook hier wordt er ons noch vis, noch andere dingen aangeboden...
Zesde stop:
'San Miguel'_Isla Del Rey
Het hoofddorp van dit grootste eiland van het archipel.
Hier bevindt zich het hoofdkantoor van de 'aeronoval' van de Pareleilanden. Tussen tientallen vissersboten en dito meerboeien en -lijnen proberen we ons een weg te zoeken naar het strand. De 'aeronoval'-boot komt er ook net aan en we volgen hun waterspoor. De mannen ontvangen ons en maken een praatje. Ze hadden ons ook al op de andere eilanden opgemerkt. Ja, wij hen ook. Ze varen dagelijks even voorbij.
Het dorp is groot en levendig. Uit enkele bars klinkt luide muziek en iedereen zegt vriendelijk dag. Ook nu moeten we zelf even polsen of we wat vers fruit & groenten ergens kunnen kopen, want de kleine winkeltjes hebben enkel blikvoer en frisdrank. Na wat heen en weer geloop achter iemand die iemand anders zoekt, wordt de eigenares in kwestie gevonden en opent haar huisdeur voor ons. In de leefruimte staat een houten rekje met allerlei groenten & fruit. Het aanbod verrast ons: papaya, ananas, watermeloen, bakbananen, aardappelen, wortelen, selder, uien, paprika's. Toppie! Zelf hebben we nog een ruim aanbod op Zensation en beperk ik me tot enkele aardappelen (ja, ja, jullie lezen het goed! The Captain eet dat als eens graag en dus... en... misschien bakt hij nog eens frietjes 🍟 dat lust ik wél 😜). De prijs is niet het goedkoopst, maar betaalbaar. Ja, het leven is hier... anders...
Zevende stop:
'Isla Contadora'
Terug bij het beginpunt. Een wandeling brengt ons naar een andere baai, die achter een rif ligt. Hier ziet het water er helder en uitnodigend uit. Misschien een snorkelspot...
We hebben nog enkele stops/eilanden laten liggen voor binnen een week ofzo, wanneer we langs het archipel passeren onderweg naar Ecuador. Nu even terug richting Panama.
Onze meningen zijn verdeelt: aan de ene kant zijn het mooie eilanden en een prachtig zeilgebied, aan de andere kant zijn we teleurgesteld: ondanks het rijke visleven hier, zelf geen vis kunnen vangen en niet kunnen snorkelen... Hebben we de verkeerde plekken gekozen? Volgens een andere cruiser is er op dit moment een onderstroom die ervoor zorgt dat het water troebel is.
Wat ons verbaast is dat geen enkele visser of local komt bedelen of een visje of wat anders probeert te verkopen. Mogen ze dit niet of hebben ze het geld niet nodig? Het geeft ons een fijn gevoel, niemand te moeten afschudden of uit medelijden toch maar iets kopen.
Het weer ankeren en liggen op getijdenwater levert weer interessante landschapsveranderingen op en goed rekenen en bekijken welke plek we kunnen kiezen. Blijft indrukwekkend om plots bij laag water omsingeld te zijn door zandvlakte en rotsen.
Zo, daar gaan we, 6u, de zon komt op, alsook het anker. Terug richting de bewoonde wereld.
Bij het opendraaien van het grootzeil merkt Geert een scheurtje. Het zeil heeft aan het onderlijk enkele scheurtjes! Pfff, nu dat weer. Al weken zoeken we een geschikt windstil moment om het grootziel eraf te halen en te vervangen door het oude. Nu moet het echt gebeuren. Zodat dit kan gerepareerd worden. Maar waar? Dat zoeken we later uit... Nu varen. Met een zacht windje en een plat zeetje is het rustig en aangenaam.
Tijd en ruimte om een appelcake te bakken. Terwijl de ingrediënten en het deeg bereid worden, wordt er bovendeks een walvis gespot. Vooral het geluid van zijn geblaas trekt telkens de aandacht. Hij is te ver weg en de lucht te ijl, waardoor het zicht jammergenoeg niet ver rijkt.
Terwijl de cake in de oven staat, drijven tientallen pijlstaartroggen voorbij, net onder het wateroppervlak zien we hun grote contouren, veel beweging zit er niet in. Zouden ze slapen? Dolfijnen krommen hun lijfje boven het water en dan... beet!
Net op het delicate moment dat de appelcake in de oven nauwlettend in de gaten gehouden moet worden...
Een mooie vis van 60cm lang halen we met gemak binnen. Maar wat is het? Daar zullen we even moeten naar 'googlen'. De huid laat een vettige laag achter op de teak vloer in de kuip. De vis wringt zijn kop door het gat in ons schepnet en maakt het groter tot ie er kan uitspartelen. Met man en macht probeer ik hem in het net te houden, terwijl hij voor zijn vrijheid vecht en rondspartelt in de kuip.
De verlengstok van het visnet staat achter me, ik heb het druk met de vangst in bedwang te houden, ik raak de stok en duw hem per ongeluk overboord 😱 O, neen, snel in achteruit om hem te redden, maar... te laat! Hij is zijn zwemdiploma vergeten te halen... Tja, stom en onhandig, te veel met allerlei dingen tegelijk bezig. Ach ja, we hebben een 'koningsmakreel' (volgens online bronnen, een gewone of Chinese, dat is niet helemaal duidelijk) en een lekkere á point gebakken appelcake.
Van de week zullen we op nieuwe visnet-jacht gaan in Panama, om de volgende vangsten aan boord te krijgen 😉
Na meer dan acht uur bereiken we 'Isla Taboga', dat 7NM voor de kust van Panama ligt. Dagelijks komen dagjesmensen met de ferry vanaf 'La Playita' naar dit eiland. Een dagje zonnebaden op het strand dat bij laag water het grote en het kleine eiland met elkaar verbindt. De ligbedden en kleurrijke parasols steken af op het okergele zand.
Op het eiland worden we overspoeld door talrijke bloemenpracht. De locals noemen het dan ook niet voor niets het 'bloemeneiland'. Langs de baai wordt druk gewerkt om het plaatsje op te leuken door een likje verf. Wat er in het water drijft is om te huilen... zoveel afval en stukken hout/boomstammen. Dit was ook het geval in de baaien van de dorpjes van de Pareleilanden. Het blijft een groot probleem de afvalverwerking!
Na een wandeling over het eiland, gaan we de volgende middag anker op. Of toch niet?! Het anker zit muurvast en we kunnen geen meter binnenhalen. Wat is dit? Waar zitten we aan vast. Enkele rondjes draaien helpt niet. Is dit vrijdag de 13de? Daarstraks wilde de buitenboordmotor van ons Dinghietje niet starten en nu dit...
Frits trekt zijn duikspullen aan en duikt onder water. De ankerketting zit drie keer rond een overblijfsel van een meerboei gedraaid 🤔 Al snel heeft Frits ons bevrijd en kunnen we alles binnenhalen... oef! Bedankt Bella Ciao-crew, jullie zijn onze redders 👼🏼 van de dag: eerst een sleepje voor de bijboot en nu de ankerketting. Hopelijk stopt het hier vandaag.
Op voorzeil dobberen we door het mijnenveld van geankerde vrachtschepen. Best spannend, zeker wanneer we door de stroming dichter naar één van de boegen worden gezet... of er eentje op ons blaast dat ie gaat vertrekken, hier en daar maar even de motor aanzetten en een dotje gas geven.
Heelhuids arriveren we terug op de ankerplek 'La Playita_Amador'_Panama.
De 'Pareleilanden' of 'Las Perlas' of 'Pearl Islands', zoals de plaatselijke bevolking ze noemen, zijn na de 'San Blas' de polpulairste eilandengroep van Panama. Dit archipel, dat ongeveer 230 eilanden bevat, waarvan het overgrote deel onbenoemd en onbewoond is, ligt voor de kust van Panama, nml. in de Golf van Panama en kijkt uit over de Stille Oceaan. De oorsprong van de eilandengroep is vulkanisch en ze zijn begroeid met tropisch regenwoud. De naam 'Pareleilanden' hebben ze te danken aan de jarenlange parelhandel.
Ze staan bekend voor hun mooie natuur en luxe-verblijven. Eerst waren de prachtige eilanden met uitgestrekte zandstranden enkel gereserveerd voor de 'rich & famous', omdat ze ook enkel toegankelijk waren met privé-vliegtuigen & -boten. Maar dezer dagen kan je naar enkele varen met een ferry of vanuit Panama naar toe vliegen.
De twee populairste activiteiten zijn het walvisspotten en relaxen op één van de mooie zandstranden.
Alsook kan je er duiken, snorkelen, vogels spotten, fietsen & hiken (op Isla Del Rey), enz.
Door de ligging aan de Stille Oceaan is het maritieme leven helemaal anders als aan de Caraïbische kant. Andere vissoorten leven hier en komen vaak in grotere getallen voor. Dankzij deze overvloed van leven komt hier het grootste zoogdier ter wereld jaarlijks zijn jongen zeugen en voederen. Deze gigant is beter bekend als de walvis. De wateren rond de Pareleilanden zijn uniek in heel de wereld omdat ze zowel walvissen van het Noordelijke en Zuidelijke halfrond aantrekken die elkaar afwisselen. Hierdoor kan je het hele jaar door 'walvisspotten' op de Pareleilanden, dit kan op geen andere plek ter wereld!
Naast de grootste van de zee, komen hier ook de bekendste zoogdieren veelvuldig voor, nml. de dolfijnen.
Nou, dat klinkt allemaal véél belovend. We will see!
Eerste stop:
Het meest ontwikkelde eiland in de archipel is 'Isla Contadora', dat bekend werd in 1979 doordat Shah van Perzië, na zijn vlucht uit Iran, hier een tijdje in ballingschap leefde. Dit dreef de rijkere der aarde naar deze beeldschone plek nabij Panama.
Nou tot deze laatste horen we niet, maar we zijn hier toch maar lekker met ons eigen drijvend huisje.
Ons anker heeft zich nog maar net ingegraven of Yemaya roept Bella Ciao & Zensation op. Ze komen nu de baai ingevaren en voor hen zwemt een walvis! Waaaaaaat... en ja hoor van ver zien we het water uit zijn luchtgat de lucht inspuiten 🐳 en meters meegevoerd worden door de wind. Hij of zij komt dichterbij en gaat diep de baai in... O N GE L O O F L I J K!!! Van zo dichtbij hebben we dit dier 🐋 nog niet in de vrije natuur waargenomen. Wat een ontvangst!!!
Onze lievelingsdieren, de dolfijnen, komen zich ook nog even laten zien. En dan is er nog de vogelshow die door verschillende vogelsoorten gegeven wordt in grote getalen en een lust is voor het oog.
Nou, ze hebben in de pilot niet overdreven... dit beloofd voor ons verblijf in dit archipel!
En zo liggen we hier te chillen, alhoewel chillen... het is hier al meer werk- & naaiatelier geweest, maar met resultaat. De preekstoel is ook weer bijna volledig rechtgebogen, tot de houten hulpstukken braken, maar als je het niet weet zie je het niet. De rolletjes die gebroken waren aan de zeereling zijn ook ondertussen vervangen.
Recepten worden onderling uitgewisseld, uitgeprobeerd (Brood van maïsbloem, appelcake (zonder melk), empanadas (met eigengemaakt deeg), bolo's (brood met zoete aardappel, specialiteit van Madeira & Porto Santo)) en een drie-gangen afscheidsmenu wordt in elkaar gebokst.
Yemaya zwaaien we na enkele dagen, na een geslaagd afscheidsdiner, uit met een oud opgelapt tweedehands voorzeil, waaraan twee dagen herstellingen en aanpassingen aan plaatsvonden in het naaiatelier Bella Ciao.
De dinghywielen zijn weer opgedoken van ergens onderin. De steunen hingen namelijk nog op de oude Zodiak. Voor hun nieuwe thuisbasis krijgen ze extra mooie zelfgemaakte houten steunblokjes en onderhoud dat véél vakkundigheid vraagt van de bandenboer om weer te draaien, resultaat: ganse dag werk! Laat het getij maar komen, we kunnen weer het strand op- en afrollen met ons bijbootje, zonder al te veel sleur- en tilwerk.
Bakskisten en garage worden herschikt en inventaris aangepast.
Voor de gasfles met Venezolaanse aansluiting, vinden we na bijna een zoektocht van meer dan een half jaar, eindelijk een oude gasfles met een Amerikaanse aansluiting! De winkeleigenaar snapt niet goed wat we willen. Met hand en tand wordt het duidelijk gemaakt. En... we krijgen ze gratis en voor niks mee! Maar dan begint het pas. Hoe krijg je die er af? Zit er nog gas in? En ook de andere (Venezolaanse) afsluiting moet eraf en deze moet er dán weer inpassen... en dan heb je juist dat materiaal niet bij dat je nodig hebt. Gelukkig heeft Frits, de ex-botenbouwer, héél wat uit zijn atelier mee. Met een tap wordt de draad aangepast, op het einde nog wat extra afgevijld zodat de flotter er mee in kan, et voilà: ook dit kunnen we afvinken 👍🏼 Had the Captain graag met een 'Chipmunk'-stemmetje horen praten, maar de gas was eruit 🗣🤣
Nu nog ergens de fles laten vullen en een ontspanner/drukregelaar vinden die erop past en dan kan er extra gekokkereld worden 😜 Alweer een werkdag voorbij...
Bij doodtij wordt dan ook dagelijks een stukje van het onderderwaterschip schoongemaakt. De aangroei van pokken en groene slijm is een welgekende frustratie en probleem bij alle boten en onder de cruisers...
Het water is en voelt hier enkele graden kouder dan aan de Caraïbische kant en het is niet zo helder...
Tussendoor gaan we het eiland van naderbij bekijken.
Vliegveld 'Aero Perlas' heeft een landingsbaan ter grote (of beter gezegd: ter kleine) van de ene naar de andere kant van het eiland. Tijdig stoppen en opstijgen is hier een must 🛫🛬
Over de egale geasfalteerde wegen zien we voornamelijk golfcarts en quads als transportmiddel rijden. We wandelen op en neer over deze wegen langs de prachtige villa's/vakantiewoningskes en bewonderen de andere kant van het eiland. Hotels/hostels, restaurants/bars en winkeltjes passeren we onderweg. Toch zien we ook de andere kant van de façade: véél leegstaande en verkrotte gebouwen. Vooral locals komen we tegen, waar zijn die rijke eigenaars? Of vakantiegangers?
En zo vullen we de dagen. Nu gaan we op zoek nr mooie snorkelplekken en helder water...
Toch is het niet altijd even 'chilled'... Wanneer een boot te dichtbij ons ankert, worden de fenders/stootkussens uitgehangen... The Captain wil onze dame met alle macht beschermen voor een tweede aanvaring! De schrik zit erin!!! Het is geen zicht: Zensation vol fenders op een idyllische plek... niet zo fotogeniek 🤔
Tweede stop:
'Isla Chapera & Isla Mogo Mogo'
Tussen deze twee onbewoonde eilanden (uitgezonderd een gebouw van de 'aeronaval' (politie)) is het rustig liggen. De stranden om ons heen zijn mooi, het water...niet helder 😏
Derde stop:
'Isla Casaya', een vissersdorpje.
De vogels: zeemeeuwen, ibissen, verschillende roofvogels en pelikanen, zijn weer in allerlei soorten van de partij en vlieg-, duik- en vanglessen zorgen voor non-stop kijkplezier. Indrukwekkend om deze diersoort keer op keer in actie te zien. Vooral de tientallen pelikanen stelen de show en donderen telkens weer het water in om even later te slikken terwijl hun keelzak groter wordt: beet!
Vier dolfijnen 🐬 komen jagen en spelen in de baai tussen de boten en rotsen. Uren aan een stuk laten ze zich zien, dan weer ver, dan weer dichterbij. Met de bijboot proberen we hen te volgen, maar zij zijn de winnaar van het spel en misleiden ons telkens weer om aan een andere kant weer op te duiken 😉 Wat zijn ze toch slim!
In het dorpje maken we een wandeling en bezoeken we de andere kant van het eiland waar we pijlstaartroggen net onder de waterlijn zien glijden.
Een open grasveld doet om de paar dagen dienst als vliegveld voor de bevoorrading van de bewoners.
Op de grond liggen de afgevallen mooie bloemen met de vrucht van cashewnoten. Nou, dat vinden we wél lekker en al snel hebben we zakje vol. Even eerst online opzoeken hoe we ze precies moeten openen, want binnenin zit een bijtend sapje.
De mannen zijn al een heel stuk verder en Reinhilde en ik zoeken ons een kortere weg door de mangroven en de zachte modderige ondergrond. De dichtbegroeide struiken maken het ons niet makkelijk en terwijl ik vooroverbuig om er tussendoor te kruipen en mijn schoudertasje bijna de grond raakt, flitst de filmscène uit 'Crocodile Dundy' aan me voorbij... wetende dat op sommige eilanden krokodillen zitten en mangroven een favoriete habitat is van deze sluipende gevaren... We kijken elkaar aan, zeggen niks over krokodillen, maar besluiten wél dat we hier niet doorgeraken en beter een andere weg nemen.
Pas als we weer in het dorp zijn, bij de mannen, zeggen we wat we beide dachten '🐊'!
De locals zijn vriendelijk en bieden ons noch vis, noch parels aan...
Vierde stop:
'Isla Espiritu Santo'
Om ons heen verschillende eilanden en ondieptes. Met ons Dinghietje en de vislijn er achteraan om te trolen, trekken we erop uit.
Kleine babyschildpadjes en gestippelde egelvisjes duiken snel weer met hun kopjes onder water wanneer we voorbij varen. Roggen zweven rustig langs ons heen en vogels jagen op opspringende scholen visjes. Daar moeten we zijn!
Maar het mag niet zijn. De haak blijft ergens achterhaken en is verdwenen. Geen verse vis 😕 Dan maar eentje uit het vriezertje...
Vijfde stop:
'Isla Cañas'
Over het eiland bevind zich het dorp, dat op het grotere eiland 'Isla del Rey' gelegen is. In de mooie baai liggen tientallen vissersbootjes. In hun hangmatten liggen de vissers te luieren en te keuvelen. Na wat navraag kunnen we een gigantische papaya en wat plantana's (bakbanen) scoren uit één van de tuintjes, of zeg maar: mega tuin, zo groot als het eiland. Want ze zijn zo dichtbegroeid en nog vruchtbaar ook. Maar ook hier wordt er ons noch vis, noch andere dingen aangeboden...
Zesde stop:
'San Miguel'_Isla Del Rey
Het hoofddorp van dit grootste eiland van het archipel.
Hier bevindt zich het hoofdkantoor van de 'aeronoval' van de Pareleilanden. Tussen tientallen vissersboten en dito meerboeien en -lijnen proberen we ons een weg te zoeken naar het strand. De 'aeronoval'-boot komt er ook net aan en we volgen hun waterspoor. De mannen ontvangen ons en maken een praatje. Ze hadden ons ook al op de andere eilanden opgemerkt. Ja, wij hen ook. Ze varen dagelijks even voorbij.
Het dorp is groot en levendig. Uit enkele bars klinkt luide muziek en iedereen zegt vriendelijk dag. Ook nu moeten we zelf even polsen of we wat vers fruit & groenten ergens kunnen kopen, want de kleine winkeltjes hebben enkel blikvoer en frisdrank. Na wat heen en weer geloop achter iemand die iemand anders zoekt, wordt de eigenares in kwestie gevonden en opent haar huisdeur voor ons. In de leefruimte staat een houten rekje met allerlei groenten & fruit. Het aanbod verrast ons: papaya, ananas, watermeloen, bakbananen, aardappelen, wortelen, selder, uien, paprika's. Toppie! Zelf hebben we nog een ruim aanbod op Zensation en beperk ik me tot enkele aardappelen (ja, ja, jullie lezen het goed! The Captain eet dat als eens graag en dus... en... misschien bakt hij nog eens frietjes 🍟 dat lust ik wél 😜). De prijs is niet het goedkoopst, maar betaalbaar. Ja, het leven is hier... anders...
Zevende stop:
'Isla Contadora'
Terug bij het beginpunt. Een wandeling brengt ons naar een andere baai, die achter een rif ligt. Hier ziet het water er helder en uitnodigend uit. Misschien een snorkelspot...
We hebben nog enkele stops/eilanden laten liggen voor binnen een week ofzo, wanneer we langs het archipel passeren onderweg naar Ecuador. Nu even terug richting Panama.
Onze meningen zijn verdeelt: aan de ene kant zijn het mooie eilanden en een prachtig zeilgebied, aan de andere kant zijn we teleurgesteld: ondanks het rijke visleven hier, zelf geen vis kunnen vangen en niet kunnen snorkelen... Hebben we de verkeerde plekken gekozen? Volgens een andere cruiser is er op dit moment een onderstroom die ervoor zorgt dat het water troebel is.
Wat ons verbaast is dat geen enkele visser of local komt bedelen of een visje of wat anders probeert te verkopen. Mogen ze dit niet of hebben ze het geld niet nodig? Het geeft ons een fijn gevoel, niemand te moeten afschudden of uit medelijden toch maar iets kopen.
Het weer ankeren en liggen op getijdenwater levert weer interessante landschapsveranderingen op en goed rekenen en bekijken welke plek we kunnen kiezen. Blijft indrukwekkend om plots bij laag water omsingeld te zijn door zandvlakte en rotsen.
Zo, daar gaan we, 6u, de zon komt op, alsook het anker. Terug richting de bewoonde wereld.
Bij het opendraaien van het grootzeil merkt Geert een scheurtje. Het zeil heeft aan het onderlijk enkele scheurtjes! Pfff, nu dat weer. Al weken zoeken we een geschikt windstil moment om het grootziel eraf te halen en te vervangen door het oude. Nu moet het echt gebeuren. Zodat dit kan gerepareerd worden. Maar waar? Dat zoeken we later uit... Nu varen. Met een zacht windje en een plat zeetje is het rustig en aangenaam.
Tijd en ruimte om een appelcake te bakken. Terwijl de ingrediënten en het deeg bereid worden, wordt er bovendeks een walvis gespot. Vooral het geluid van zijn geblaas trekt telkens de aandacht. Hij is te ver weg en de lucht te ijl, waardoor het zicht jammergenoeg niet ver rijkt.
Terwijl de cake in de oven staat, drijven tientallen pijlstaartroggen voorbij, net onder het wateroppervlak zien we hun grote contouren, veel beweging zit er niet in. Zouden ze slapen? Dolfijnen krommen hun lijfje boven het water en dan... beet!
Net op het delicate moment dat de appelcake in de oven nauwlettend in de gaten gehouden moet worden...
Een mooie vis van 60cm lang halen we met gemak binnen. Maar wat is het? Daar zullen we even moeten naar 'googlen'. De huid laat een vettige laag achter op de teak vloer in de kuip. De vis wringt zijn kop door het gat in ons schepnet en maakt het groter tot ie er kan uitspartelen. Met man en macht probeer ik hem in het net te houden, terwijl hij voor zijn vrijheid vecht en rondspartelt in de kuip.
De verlengstok van het visnet staat achter me, ik heb het druk met de vangst in bedwang te houden, ik raak de stok en duw hem per ongeluk overboord 😱 O, neen, snel in achteruit om hem te redden, maar... te laat! Hij is zijn zwemdiploma vergeten te halen... Tja, stom en onhandig, te veel met allerlei dingen tegelijk bezig. Ach ja, we hebben een 'koningsmakreel' (volgens online bronnen, een gewone of Chinese, dat is niet helemaal duidelijk) en een lekkere á point gebakken appelcake.
Van de week zullen we op nieuwe visnet-jacht gaan in Panama, om de volgende vangsten aan boord te krijgen 😉
Na meer dan acht uur bereiken we 'Isla Taboga', dat 7NM voor de kust van Panama ligt. Dagelijks komen dagjesmensen met de ferry vanaf 'La Playita' naar dit eiland. Een dagje zonnebaden op het strand dat bij laag water het grote en het kleine eiland met elkaar verbindt. De ligbedden en kleurrijke parasols steken af op het okergele zand.
Op het eiland worden we overspoeld door talrijke bloemenpracht. De locals noemen het dan ook niet voor niets het 'bloemeneiland'. Langs de baai wordt druk gewerkt om het plaatsje op te leuken door een likje verf. Wat er in het water drijft is om te huilen... zoveel afval en stukken hout/boomstammen. Dit was ook het geval in de baaien van de dorpjes van de Pareleilanden. Het blijft een groot probleem de afvalverwerking!
Na een wandeling over het eiland, gaan we de volgende middag anker op. Of toch niet?! Het anker zit muurvast en we kunnen geen meter binnenhalen. Wat is dit? Waar zitten we aan vast. Enkele rondjes draaien helpt niet. Is dit vrijdag de 13de? Daarstraks wilde de buitenboordmotor van ons Dinghietje niet starten en nu dit...
Frits trekt zijn duikspullen aan en duikt onder water. De ankerketting zit drie keer rond een overblijfsel van een meerboei gedraaid 🤔 Al snel heeft Frits ons bevrijd en kunnen we alles binnenhalen... oef! Bedankt Bella Ciao-crew, jullie zijn onze redders 👼🏼 van de dag: eerst een sleepje voor de bijboot en nu de ankerketting. Hopelijk stopt het hier vandaag.
Op voorzeil dobberen we door het mijnenveld van geankerde vrachtschepen. Best spannend, zeker wanneer we door de stroming dichter naar één van de boegen worden gezet... of er eentje op ons blaast dat ie gaat vertrekken, hier en daar maar even de motor aanzetten en een dotje gas geven.
Heelhuids arriveren we terug op de ankerplek 'La Playita_Amador'_Panama.
dinsdag 21 maart 2017
Panama, La Playita_Amador
Donderdag, 9 -> vrijdag, 17 maart '17
Het zijn voor ons even bewogen dagen/momenten geweest hier...
Nadat we afgelopen woensdag en donderdag Zensation alleen achter hadden gelaten, voor een snelle en leuke transit door het Panamakanaal, aan boord van Yemaya, als linehandlers, kwamen we reeds in de namiddag toe op de ankerplek van 'La Playita'.
Toen we de ankerplek naderden, zagen we Zensation vol fenders (stootkussens) hangen en een andere boot, SY Adriana, vlakbij liggen. Deze was gekrabt(v/h anker losgekomen) en had ons huis geraakt. Doordat hij geprobeerd had om met zijn boot van Zensation weg te geraken is hij met zijn schroef in onze ankerketting ⛓ verstrengeld geraakt, deze was wél vijf keer rond zijn schroef gedraaid 😱
Tja, we liggen weer op getijdenwater. Van maanden in de Caraïben een maximum verschil van 50cm te ervaren, is er hier zen verschil tussen de vier & vijf meter. Tja, dat vraagt een ander ankerattidude en moet dit ingecalculeerd worden. De meeste hebben te weinig ankerketting liggen en als er dan een windshift komt of het getij en stroming veranderen, komt hun anker los en drijft de boot weg... Het zou hier 'dagelijkse kost' zijn!
De Spaanse solozeiler was blijkbaar al uren aan het proberen onder water, maar kreeg onze ankerketting er niet van afgedraaid! Duikers had hij al meerdere malen gebeld, maar die kwamen niet opdagen.
Mike (SY Galactic) zit ondertussen al uren op Zensation om haar te beschermen tegen meer klappen van Adriana. Hij had de klap van de botsing gehoord en was ter hulp gesneld. Hij had alle fenders uitgehangen, extra ankerketting gedropt, een extra anker ⚓️ uitgegooid om de spanning van onze ankerketting te halen, enz... Hopeloos had hij op de marifoon op kanaal 72 (cruiserskanaal van de baai) opgeroepen, maar alle cruisers waren naar een bijeenkomst/lezing over de Pacific, alsook onze Nederlandse vrienden van Acapella & Jonas. Die iets na ons arriveren en allen mee naar een oplossing proberen te zoeken.
Geert gaat meteen het water in, maar na 5' is zijn duikfles leeg. Andere fles zoeken in de baai en opnieuw proberen. Ondertussen helpen Deep & Frits om met een dikke stalen buis de schroefas vanbinnen in de boot te bewegen en te draaien, zodat Geert onder water de ketting eraf kan draaien. Vol schrammen van de pokken en de andere dingen van het onderwaterschip van Adriana, komt hij weer boven water, hij heeft onze ketting bevrijd!
En dan komt het gerompslomp en de schade opmeten:
Preekstoel is aan bakboordzijde (linkerkant) gebogen, de linkerzij reling heeft een trek gehad en enkele rolletjes van aan de reling zijn kapot, alsook de rubbere stootrand aan BB-zijde is op verschillende plaatsen eruit getrokken... De romp is ok en vertoont geen enkele kras. Oef! Ankerketting gechecked, maar ziet er OK uit.
Wat een thuiskomst 👎🏼
De Spanjaard was enkel met zijn schade bezig en wou meteen vertrekken!!!
Het communiceren verliep moeizaam m.b.v. 'Google Translate', want de man spreekt alleen Spaans. Kopies van zijn paspoort, boots- & verzekeringspapieren worden gemaakt. Deze laatste bleek vervallen, maar zijn nieuwe documenten zouden nog onderweg zijn en wél betaald en in orde, volgens hem. Toch wil hij het liever cash en onderling regelen.
Onze verzekering werd meteen op de hoogte gebracht, met een nachtelijk telefoontje als gevolg van de zes uur tijdsverschil met België.
Meer dan 24u is het wachten op een professionele om de schade op te meten en kostenberaming te doen. Het was wachten op iemand die telkens zijn kat stuurde 😏
De Spanjaard zijn keerkoppeling is stuk en van dag één (vrijdag) probeert een technieker dit op te lossen, terwijl onze vakman ons telkens weer in de steek liet en we dus geen offerte konden voorleggen om hem te laten betalen voor de schade, alvorens hij er als een haas vandoor zou gaan!
De vakman kwam zaterdag eindelijk opdagen en zo kon de officiële offerte afgeleverd worden. Deze omvatte enkel het herstellen van de preekstoel: het gebogen stuk eruit slijpen, nieuw stuk inox buis, lassen, polijsten en werkuren. De rubber heeft Geert er weer ingeduwd, de wieltjes kosten slechts enkele centen en de perslucht van de duiktank...tja,... We willen niet het onderste uit de kan halen. Ongelukken gebeuren nu eenmaal, het kan iedereen overkomen en niemand doet dit express. Ten slotte komen we elkaar misschien weer ergens tegen op deze kleine aardbol.
De Spanjaard zou ons zondag cash betalen...
Op aanraden van het havenpersoneel hadden we het accefietje gemeld bij de havenpolitie en die zou de schade komen opmeten en Adriana bezoeken, als het tegen maandagmiddag niet opgelost en betaald zou zijn.
Zondag: Géén Spanjaard gezien!
Maandag: 's Morgens komt hij netjes de centjes afleveren 👍
Gelukkig... geen politie nodig! Alsook geen verzekering, die trouwens niet de bevoegdheid of de mogelijkheid heeft om te checken of de tegenpartij al dan niet verzekerd is!
Het gebogen stuk inox wordt voorlopig teruggeplooid en de werken gaan we ergens anders laten uitvoeren. In Panama werken ze met de kwaliteit 304 inox en we willen 316, die beter is van kwaliteit.
Zensation haar preekstoel is even verbouwd en ze lijdt cosmetische schade, maar voor de rest is ze ok en wij ook. We kunnen gewoon varen ⛵️
Toch is het fijn dat de onderhandelingen goed zijn afgelopen. We kunnen weer herademen en de angst dat hij er vandoor gaat laten varen...
De aankomst van Bella Ciao op de Pacific wordt gevierd met een feestmaal bereidt door Mallika & mezelf. De drie boten zijn het Panamakanaal door. Joepie!!!
Janny, is speciaal van Nederland overgekomen om dit met haar schoonfamilie te mogen beleven.
Alsook Peter, een bevriende KLM-piloot van Reinhilde & Frits, komt de transit even mee vieren, alvorens hij weer de Boeing 777 veilig terugvliegt naar Nederland.
Er heerst hier weer een actief 'cruisersnetje' met activiteiten. Iedereen probeert elkaar te helpen waar nodig en zo kunnen ook wij op hulp en steun rekenen.
De 'Pizza'-avond is een groot succes met weer vele nieuwe gezichten.
Acapella & Jonas worden uitgezwaaid voor hun tocht naar de Markiezen, met een tussenstop van enkele dagen op Las Perlas.
De Galactic-crew wordt uitgebreid bedankt en in de watten gelegd tijdens een borrel aan boord. Zonder hen had ons huis véél meer schade opgelopen!
De rest van de dagen besteden we aan busritjes naar de Mall (shoppingcenter met supermarkt), de oude stad, de verse vismarkt 'Mercado Marisco',... De proviand wordt verder aangevuld, geïnventariseerd en opgeborgen.
Tegen vrijdag zijn alle boten weer bevoorraad.
Tijd om wat te ontspannen, het onderwaterschip proper te maken en de onderwater wereld te gaan ontdekken. Een week of langer gaan we dit proberen waar te maken op het archipel van de eilandengroep 'Las Perlas', die zich hier in de Golf van Panama bevind.
Het zijn voor ons even bewogen dagen/momenten geweest hier...
Nadat we afgelopen woensdag en donderdag Zensation alleen achter hadden gelaten, voor een snelle en leuke transit door het Panamakanaal, aan boord van Yemaya, als linehandlers, kwamen we reeds in de namiddag toe op de ankerplek van 'La Playita'.
Toen we de ankerplek naderden, zagen we Zensation vol fenders (stootkussens) hangen en een andere boot, SY Adriana, vlakbij liggen. Deze was gekrabt(v/h anker losgekomen) en had ons huis geraakt. Doordat hij geprobeerd had om met zijn boot van Zensation weg te geraken is hij met zijn schroef in onze ankerketting ⛓ verstrengeld geraakt, deze was wél vijf keer rond zijn schroef gedraaid 😱
Tja, we liggen weer op getijdenwater. Van maanden in de Caraïben een maximum verschil van 50cm te ervaren, is er hier zen verschil tussen de vier & vijf meter. Tja, dat vraagt een ander ankerattidude en moet dit ingecalculeerd worden. De meeste hebben te weinig ankerketting liggen en als er dan een windshift komt of het getij en stroming veranderen, komt hun anker los en drijft de boot weg... Het zou hier 'dagelijkse kost' zijn!
De Spaanse solozeiler was blijkbaar al uren aan het proberen onder water, maar kreeg onze ankerketting er niet van afgedraaid! Duikers had hij al meerdere malen gebeld, maar die kwamen niet opdagen.
Mike (SY Galactic) zit ondertussen al uren op Zensation om haar te beschermen tegen meer klappen van Adriana. Hij had de klap van de botsing gehoord en was ter hulp gesneld. Hij had alle fenders uitgehangen, extra ankerketting gedropt, een extra anker ⚓️ uitgegooid om de spanning van onze ankerketting te halen, enz... Hopeloos had hij op de marifoon op kanaal 72 (cruiserskanaal van de baai) opgeroepen, maar alle cruisers waren naar een bijeenkomst/lezing over de Pacific, alsook onze Nederlandse vrienden van Acapella & Jonas. Die iets na ons arriveren en allen mee naar een oplossing proberen te zoeken.
Geert gaat meteen het water in, maar na 5' is zijn duikfles leeg. Andere fles zoeken in de baai en opnieuw proberen. Ondertussen helpen Deep & Frits om met een dikke stalen buis de schroefas vanbinnen in de boot te bewegen en te draaien, zodat Geert onder water de ketting eraf kan draaien. Vol schrammen van de pokken en de andere dingen van het onderwaterschip van Adriana, komt hij weer boven water, hij heeft onze ketting bevrijd!
En dan komt het gerompslomp en de schade opmeten:
Preekstoel is aan bakboordzijde (linkerkant) gebogen, de linkerzij reling heeft een trek gehad en enkele rolletjes van aan de reling zijn kapot, alsook de rubbere stootrand aan BB-zijde is op verschillende plaatsen eruit getrokken... De romp is ok en vertoont geen enkele kras. Oef! Ankerketting gechecked, maar ziet er OK uit.
Wat een thuiskomst 👎🏼
De Spanjaard was enkel met zijn schade bezig en wou meteen vertrekken!!!
Het communiceren verliep moeizaam m.b.v. 'Google Translate', want de man spreekt alleen Spaans. Kopies van zijn paspoort, boots- & verzekeringspapieren worden gemaakt. Deze laatste bleek vervallen, maar zijn nieuwe documenten zouden nog onderweg zijn en wél betaald en in orde, volgens hem. Toch wil hij het liever cash en onderling regelen.
Onze verzekering werd meteen op de hoogte gebracht, met een nachtelijk telefoontje als gevolg van de zes uur tijdsverschil met België.
Meer dan 24u is het wachten op een professionele om de schade op te meten en kostenberaming te doen. Het was wachten op iemand die telkens zijn kat stuurde 😏
De Spanjaard zijn keerkoppeling is stuk en van dag één (vrijdag) probeert een technieker dit op te lossen, terwijl onze vakman ons telkens weer in de steek liet en we dus geen offerte konden voorleggen om hem te laten betalen voor de schade, alvorens hij er als een haas vandoor zou gaan!
De vakman kwam zaterdag eindelijk opdagen en zo kon de officiële offerte afgeleverd worden. Deze omvatte enkel het herstellen van de preekstoel: het gebogen stuk eruit slijpen, nieuw stuk inox buis, lassen, polijsten en werkuren. De rubber heeft Geert er weer ingeduwd, de wieltjes kosten slechts enkele centen en de perslucht van de duiktank...tja,... We willen niet het onderste uit de kan halen. Ongelukken gebeuren nu eenmaal, het kan iedereen overkomen en niemand doet dit express. Ten slotte komen we elkaar misschien weer ergens tegen op deze kleine aardbol.
De Spanjaard zou ons zondag cash betalen...
Op aanraden van het havenpersoneel hadden we het accefietje gemeld bij de havenpolitie en die zou de schade komen opmeten en Adriana bezoeken, als het tegen maandagmiddag niet opgelost en betaald zou zijn.
Zondag: Géén Spanjaard gezien!
Maandag: 's Morgens komt hij netjes de centjes afleveren 👍
Gelukkig... geen politie nodig! Alsook geen verzekering, die trouwens niet de bevoegdheid of de mogelijkheid heeft om te checken of de tegenpartij al dan niet verzekerd is!
Het gebogen stuk inox wordt voorlopig teruggeplooid en de werken gaan we ergens anders laten uitvoeren. In Panama werken ze met de kwaliteit 304 inox en we willen 316, die beter is van kwaliteit.
Zensation haar preekstoel is even verbouwd en ze lijdt cosmetische schade, maar voor de rest is ze ok en wij ook. We kunnen gewoon varen ⛵️
Toch is het fijn dat de onderhandelingen goed zijn afgelopen. We kunnen weer herademen en de angst dat hij er vandoor gaat laten varen...
De aankomst van Bella Ciao op de Pacific wordt gevierd met een feestmaal bereidt door Mallika & mezelf. De drie boten zijn het Panamakanaal door. Joepie!!!
Janny, is speciaal van Nederland overgekomen om dit met haar schoonfamilie te mogen beleven.
Alsook Peter, een bevriende KLM-piloot van Reinhilde & Frits, komt de transit even mee vieren, alvorens hij weer de Boeing 777 veilig terugvliegt naar Nederland.
Er heerst hier weer een actief 'cruisersnetje' met activiteiten. Iedereen probeert elkaar te helpen waar nodig en zo kunnen ook wij op hulp en steun rekenen.
De 'Pizza'-avond is een groot succes met weer vele nieuwe gezichten.
Acapella & Jonas worden uitgezwaaid voor hun tocht naar de Markiezen, met een tussenstop van enkele dagen op Las Perlas.
De Galactic-crew wordt uitgebreid bedankt en in de watten gelegd tijdens een borrel aan boord. Zonder hen had ons huis véél meer schade opgelopen!
De rest van de dagen besteden we aan busritjes naar de Mall (shoppingcenter met supermarkt), de oude stad, de verse vismarkt 'Mercado Marisco',... De proviand wordt verder aangevuld, geïnventariseerd en opgeborgen.
Tegen vrijdag zijn alle boten weer bevoorraad.
Tijd om wat te ontspannen, het onderwaterschip proper te maken en de onderwater wereld te gaan ontdekken. Een week of langer gaan we dit proberen waar te maken op het archipel van de eilandengroep 'Las Perlas', die zich hier in de Golf van Panama bevind.
Panama, transit door het Panamakanaal met SY Yemaya
Woensdag, 8 & donderdag, 9 maart '17
Na het ontbijt brengt Jakob (SY Jonas) ons met zijn drieën, inclusief bagage, met de dinghy naar de Marina. Een taxi brengt ons naar 'Albrook' Mall & busterminal.
Hier scheiden onze wegen: Lode wordt verder gebracht naar zijn hotel om nog een dagje te relaxen aan het zwembad en wij stappen op de bus naar Colón.
Het was weer fijn iemand op bezoek en aan boord te hebben en om samen dit 'unieke' moment in onze reis met hem te kunnen delen. Bedankt Lode voor je leuke, enthousiaste gezelschap. Hopelijk tot gauw op de Pacific met het hele gezien 😉
De snelbus naar Colón brengt ons in minder dan een uur er naar toe. De overvolle bus wordt opgevrolijkt door een film die al snel onderbroken voor een predikende man... we zitten op de laatste rij en laten onze ogen rusten. We zijn bijna aan de stopplaats, wanneer de predikant zijn verhaal beëindigt en donaties komt ontvangen in ruil voor een bic! Vele geven wat muntjes 💰
Een taxi brengt ons verder naar Club Nautico waar Deep ons in de dinghy ophaalt en we inschepen op SY Yemaya.
Hetzelfde stappenplan en traject van enkele dagen geleden zal herhaald worden, enige verschillen: andere boot, nml. SY Yemaya en twee andere crewleden, nml. Frits (SY Bella Ciao) en Juna, de poes-koningin van het huis 🐱
De advisor laat ook nu weer op zich wachten. Victor brengt meteen kleur met z'n 'verkeerd' Hawaïaans hempje 👕🌴 Een rusige man, die vooral gek is van Mallika's pompoensoep die herinneringen aan zijn moeder oproepen.
We maken weer een pakketje van drie boten en Yemaya ligt, zoals Zensation aan bakboord kant van het pakje, naast Zatara.
Bij de laatste sluis gaat het bijna fout... het vrachtschip ligt reeds in de sluis, we varen achter hem richting de sluisdeuren wanneer deze plots dichtgaan! 'Reverse! Reverse! Reverse!' Schreeuwen we met man en macht. Victor is de enige van de drie advisors die meteen ingrijpt, de andere twee weten niet waarom we zo schreeuwen 😱
Het pakketje van drie boten vaart achteruit en het is voor allen even flink bijsturen om een botsing met de muren te vermijden! Na contact met de sluiswachter, gaan de deuren weer open en kunnen we alsnog de sluis invaren. Pfff... dat was op het nippertje, bijna was ons pakketje geplet tussen de dikke stalen sluisdeuren!!!
Bij aankomst aan de slaapplek voor de nacht, maken we Yemaya vast aan de meerboei en is een drankje meer dan op zijn plaats 😏
De volgende morgen hebben we reeds ontbeten, wanneer de advisors later dan de afspraak (alweer 😉) worden gedropt en zich over de boten verdelen. Roy komt pas na een tijdje los en blijkt ook weer een leuke man te zijn.
We kunnen de horrorverhalen om nukkige, vervelende advisors definitief overboord gooien 👍🏼
Deep zet de twee motoren aan en als een speer met een gemiddelde snelheid van 7knopen varen we door het 45km lange mooie Gatún Meer. We dromen weg over deze plek als een ideaal zeilgebied. Jammer dat het verboden is en veel ondieptes, uitstekende wortelen en bomen verbergt.
Juna vindt het motoren alles behalve fijn en probeert een rustig plekje te zoeken in een kast 🙃
Via de marifoon heeft Roy contact met een vrachtschip, die wél op ons wil wachten, zodat we een schutting vroeger kunnen nemen. Dat zou fantastisch zijn! De derde boot van ons pakketje is mijlen ver achter ons... die is veel kleiner en kan niet zo snel varen. En zo wordt Yemaya enkel met Zatara een pakje. De drie sluizen gaan vlot en er staat opvallend weinig stroming vandaag in de 'Miraflores' sluizen.
Nu is het de buurt aan Mallika & Deep om te zwaaien naar de webcam en even te bellen om extra in te zoemen 📹
En dan... dan opent de laatste sluis zijn deuren en vaart Yemaya en haar crew de Pacific op! Het blijft toch magisch en een 'kiekeboebelen'-moment...
Wat een snelle doortocht. We zijn blij dat we dit nog een keer konden beleven. Het was voor the Captain en mezelf véél ontspannender dan de eerste keer. Nu hadden we tijd om te genieten van de omgeving en het hele gebeuren.
Geert fungeerde als linehandler en ikzelf als lijnen vrijmaakster, fotograaf en assistent van Mallika in de keuken.
De hele transit ging weer gepaard met culinair genot 😋
So two done, just one more to go... morgen is het beurt aan Bella Ciao.
Na het ontbijt brengt Jakob (SY Jonas) ons met zijn drieën, inclusief bagage, met de dinghy naar de Marina. Een taxi brengt ons naar 'Albrook' Mall & busterminal.
Hier scheiden onze wegen: Lode wordt verder gebracht naar zijn hotel om nog een dagje te relaxen aan het zwembad en wij stappen op de bus naar Colón.
Het was weer fijn iemand op bezoek en aan boord te hebben en om samen dit 'unieke' moment in onze reis met hem te kunnen delen. Bedankt Lode voor je leuke, enthousiaste gezelschap. Hopelijk tot gauw op de Pacific met het hele gezien 😉
De snelbus naar Colón brengt ons in minder dan een uur er naar toe. De overvolle bus wordt opgevrolijkt door een film die al snel onderbroken voor een predikende man... we zitten op de laatste rij en laten onze ogen rusten. We zijn bijna aan de stopplaats, wanneer de predikant zijn verhaal beëindigt en donaties komt ontvangen in ruil voor een bic! Vele geven wat muntjes 💰
Een taxi brengt ons verder naar Club Nautico waar Deep ons in de dinghy ophaalt en we inschepen op SY Yemaya.
Hetzelfde stappenplan en traject van enkele dagen geleden zal herhaald worden, enige verschillen: andere boot, nml. SY Yemaya en twee andere crewleden, nml. Frits (SY Bella Ciao) en Juna, de poes-koningin van het huis 🐱
De advisor laat ook nu weer op zich wachten. Victor brengt meteen kleur met z'n 'verkeerd' Hawaïaans hempje 👕🌴 Een rusige man, die vooral gek is van Mallika's pompoensoep die herinneringen aan zijn moeder oproepen.
We maken weer een pakketje van drie boten en Yemaya ligt, zoals Zensation aan bakboord kant van het pakje, naast Zatara.
Bij de laatste sluis gaat het bijna fout... het vrachtschip ligt reeds in de sluis, we varen achter hem richting de sluisdeuren wanneer deze plots dichtgaan! 'Reverse! Reverse! Reverse!' Schreeuwen we met man en macht. Victor is de enige van de drie advisors die meteen ingrijpt, de andere twee weten niet waarom we zo schreeuwen 😱
Het pakketje van drie boten vaart achteruit en het is voor allen even flink bijsturen om een botsing met de muren te vermijden! Na contact met de sluiswachter, gaan de deuren weer open en kunnen we alsnog de sluis invaren. Pfff... dat was op het nippertje, bijna was ons pakketje geplet tussen de dikke stalen sluisdeuren!!!
Bij aankomst aan de slaapplek voor de nacht, maken we Yemaya vast aan de meerboei en is een drankje meer dan op zijn plaats 😏
De volgende morgen hebben we reeds ontbeten, wanneer de advisors later dan de afspraak (alweer 😉) worden gedropt en zich over de boten verdelen. Roy komt pas na een tijdje los en blijkt ook weer een leuke man te zijn.
We kunnen de horrorverhalen om nukkige, vervelende advisors definitief overboord gooien 👍🏼
Deep zet de twee motoren aan en als een speer met een gemiddelde snelheid van 7knopen varen we door het 45km lange mooie Gatún Meer. We dromen weg over deze plek als een ideaal zeilgebied. Jammer dat het verboden is en veel ondieptes, uitstekende wortelen en bomen verbergt.
Juna vindt het motoren alles behalve fijn en probeert een rustig plekje te zoeken in een kast 🙃
Via de marifoon heeft Roy contact met een vrachtschip, die wél op ons wil wachten, zodat we een schutting vroeger kunnen nemen. Dat zou fantastisch zijn! De derde boot van ons pakketje is mijlen ver achter ons... die is veel kleiner en kan niet zo snel varen. En zo wordt Yemaya enkel met Zatara een pakje. De drie sluizen gaan vlot en er staat opvallend weinig stroming vandaag in de 'Miraflores' sluizen.
Nu is het de buurt aan Mallika & Deep om te zwaaien naar de webcam en even te bellen om extra in te zoemen 📹
En dan... dan opent de laatste sluis zijn deuren en vaart Yemaya en haar crew de Pacific op! Het blijft toch magisch en een 'kiekeboebelen'-moment...
Wat een snelle doortocht. We zijn blij dat we dit nog een keer konden beleven. Het was voor the Captain en mezelf véél ontspannender dan de eerste keer. Nu hadden we tijd om te genieten van de omgeving en het hele gebeuren.
Geert fungeerde als linehandler en ikzelf als lijnen vrijmaakster, fotograaf en assistent van Mallika in de keuken.
De hele transit ging weer gepaard met culinair genot 😋
So two done, just one more to go... morgen is het beurt aan Bella Ciao.
Panama, gastenblog door Lode
Zaterdag, 4 -> Donderdag, 9 maart '17
Woensdagnamiddag, 1 maart: aan het werk, een appje uit Panama van Zensation: 'Wij liggen te wachten in Portobelo voor onze transit door het Panamakanaal, die gepland is voor maandag, 6 maart. Zin?'
Dan begint het te kriebelen, dit wil ik inderdaad wel!
Collega`s steunen dit (gekke) idee: Wij nemen je wachtdienst volgende week wel over....
Even kijken naar tickets: KLM vliegt rechtstreeks naar Panama city.
Zou ik gaan??
Donderdag hak ik de knoop door: ik ga! Na nog wat zoeken vind ik een goedkoper ticket via New York op zaterdag. Ik ga naar Panama!!!
Gok een beetje maar ETA Club Nautico te Colon moet rond 22.00 zijn zaterdagavond., 4 maart. Zaterdagmorgen begint het avontuur in Zaventem, extra drugscontrole (ben ik zo verdacht?) maar uiteindelijk vlot via New York geland in Panama City.
Maar nu: hoe leg ik die taxichauffeur in het Spaans uit waar ik naar toe moet. Gelukkig heb ik wat afgeprint van google maps en na wat handen en voeten werk, vertrek ik naar Colón.
Taxirit 's avonds door Colón is erg bijzonder: 2x wegversperring en controle door militairen, veel mensen op straat maar duidelijk ook echte armoede, de taxichauffeur wordt duidelijk ook nerveus maar uiteindelijk vinden we de jachtclub, de bewaker laat ons door de poort en om exact 22.01 zie ik Cindy en Geert zitten op het terras.......
Na zoveel maanden is het erg leuk om hen terug te zien. Onder het genot van een pintje hoor ik dat de doortocht 1 dag vroeger zal zijn.
Na een wiebelende nacht (het waait hier), is er de volgende dag nog wat te doen voor de doortocht 's avonds kan beginnen.
Tito moet nog touwen en extra bescherming(nml.: oude banden) voor Zensation brengen en dit gaat duidelijk op het lokale ritme.... (even wennen na de hectiek in België).
Maar uiteindelijk anker op en naar de ankerplaats, 'the Flats'.
Daar krijgen we een leuke loods aan boord, we gaan langszij met nog 2 andere jachten en met drie tezamen gaan we net na zonsondergang de eerste van de 3 'Gatún' sluizen in.
Best werken die sluizen: een soort van reuze jacuzzi en bijna 30m omhoog in 3 trappen en met drie schepen aan elkaar die in het midden van de sluis moeten blijven dobberen in deze omstandigheden.
Uiteindelijk gaat ook de laatste 'Gatún' sluis open en zijn we op het 'Gatún meer'.
Aan de mooring overnachten we tot morgen de nieuwe loods aan boord komt.
Na het lekkere eten en wat rode wijn gaat mijn lichtje uit......
De volgende morgen worden we gewekt door de brulapen en met een fantastisch ontbijt gaan we weer verder. Je vaart hier door het oerwoud. Onze loods begint aan zijn quiz met vragen over het kanaal, maar verder is het gewoon genieten van het fantastische uitzicht en het zalige weer.
Na wat oponthoud door een giga gasboot en één die zichzelf had vastgezogen in de sluis, komen we aan de eerste van de 3 sluizen naar de Pacific, de 'Pedro Miguel' sluis.
Het US navy vrachtschip waarmee we de sluis delen heeft duidelijk geen haast (heeft ook maar 4 feet over in de breedte) zodat het best lang duurt voor uiteindelijk de laatste sluisdeuren opengaan.....
Maar daar is dan de Pacific! Ik voel de extatie waarmee Zensation en haar crew aan een nieuw deel van hun reis gaan beginnen. Zalig! (en champagne natuurlijk)
De volgende morgen op anker in La Playita merk ik weer hoe zalig reizen per zeilboot is: een mooie baai, een volledig vrij uitzicht, de zon die opkomt....Ik wil dit eigenlijk ook wel weer!
Na een uitstapje naar de oude stad van Panama City waar we een zalige lunch met kreeft hebben, en een gezellige avond terug in de baai met collega zeilers, is het woensdagmorgen helaas al veel te snel tijd om weer afscheid te nemen. Cindy en Geert gaan terug naar Colón per bus, maar nu als line-handlers voor de volgende doorvaart van SY Yemaya. Ik ga nog een dagje chillen aan het hotelzwembad. Donderdag terugvlucht en vrijdag roept mijn plicht voor het werk...
Bedankt voor deze zalige dagen aan boord van Zensation, het was eigenlijk een luxe cruise (zeker ook culinair) doorheen het Panamakanaal.
Het was absoluut de moeite waard!!!!!
Lode
Woensdagnamiddag, 1 maart: aan het werk, een appje uit Panama van Zensation: 'Wij liggen te wachten in Portobelo voor onze transit door het Panamakanaal, die gepland is voor maandag, 6 maart. Zin?'
Dan begint het te kriebelen, dit wil ik inderdaad wel!
Collega`s steunen dit (gekke) idee: Wij nemen je wachtdienst volgende week wel over....
Even kijken naar tickets: KLM vliegt rechtstreeks naar Panama city.
Zou ik gaan??
Donderdag hak ik de knoop door: ik ga! Na nog wat zoeken vind ik een goedkoper ticket via New York op zaterdag. Ik ga naar Panama!!!
Gok een beetje maar ETA Club Nautico te Colon moet rond 22.00 zijn zaterdagavond., 4 maart. Zaterdagmorgen begint het avontuur in Zaventem, extra drugscontrole (ben ik zo verdacht?) maar uiteindelijk vlot via New York geland in Panama City.
Maar nu: hoe leg ik die taxichauffeur in het Spaans uit waar ik naar toe moet. Gelukkig heb ik wat afgeprint van google maps en na wat handen en voeten werk, vertrek ik naar Colón.
Taxirit 's avonds door Colón is erg bijzonder: 2x wegversperring en controle door militairen, veel mensen op straat maar duidelijk ook echte armoede, de taxichauffeur wordt duidelijk ook nerveus maar uiteindelijk vinden we de jachtclub, de bewaker laat ons door de poort en om exact 22.01 zie ik Cindy en Geert zitten op het terras.......
Na zoveel maanden is het erg leuk om hen terug te zien. Onder het genot van een pintje hoor ik dat de doortocht 1 dag vroeger zal zijn.
Na een wiebelende nacht (het waait hier), is er de volgende dag nog wat te doen voor de doortocht 's avonds kan beginnen.
Tito moet nog touwen en extra bescherming(nml.: oude banden) voor Zensation brengen en dit gaat duidelijk op het lokale ritme.... (even wennen na de hectiek in België).
Maar uiteindelijk anker op en naar de ankerplaats, 'the Flats'.
Daar krijgen we een leuke loods aan boord, we gaan langszij met nog 2 andere jachten en met drie tezamen gaan we net na zonsondergang de eerste van de 3 'Gatún' sluizen in.
Best werken die sluizen: een soort van reuze jacuzzi en bijna 30m omhoog in 3 trappen en met drie schepen aan elkaar die in het midden van de sluis moeten blijven dobberen in deze omstandigheden.
Uiteindelijk gaat ook de laatste 'Gatún' sluis open en zijn we op het 'Gatún meer'.
Aan de mooring overnachten we tot morgen de nieuwe loods aan boord komt.
Na het lekkere eten en wat rode wijn gaat mijn lichtje uit......
De volgende morgen worden we gewekt door de brulapen en met een fantastisch ontbijt gaan we weer verder. Je vaart hier door het oerwoud. Onze loods begint aan zijn quiz met vragen over het kanaal, maar verder is het gewoon genieten van het fantastische uitzicht en het zalige weer.
Na wat oponthoud door een giga gasboot en één die zichzelf had vastgezogen in de sluis, komen we aan de eerste van de 3 sluizen naar de Pacific, de 'Pedro Miguel' sluis.
Het US navy vrachtschip waarmee we de sluis delen heeft duidelijk geen haast (heeft ook maar 4 feet over in de breedte) zodat het best lang duurt voor uiteindelijk de laatste sluisdeuren opengaan.....
Maar daar is dan de Pacific! Ik voel de extatie waarmee Zensation en haar crew aan een nieuw deel van hun reis gaan beginnen. Zalig! (en champagne natuurlijk)
De volgende morgen op anker in La Playita merk ik weer hoe zalig reizen per zeilboot is: een mooie baai, een volledig vrij uitzicht, de zon die opkomt....Ik wil dit eigenlijk ook wel weer!
Na een uitstapje naar de oude stad van Panama City waar we een zalige lunch met kreeft hebben, en een gezellige avond terug in de baai met collega zeilers, is het woensdagmorgen helaas al veel te snel tijd om weer afscheid te nemen. Cindy en Geert gaan terug naar Colón per bus, maar nu als line-handlers voor de volgende doorvaart van SY Yemaya. Ik ga nog een dagje chillen aan het hotelzwembad. Donderdag terugvlucht en vrijdag roept mijn plicht voor het werk...
Bedankt voor deze zalige dagen aan boord van Zensation, het was eigenlijk een luxe cruise (zeker ook culinair) doorheen het Panamakanaal.
Het was absoluut de moeite waard!!!!!
Lode
maandag 20 maart 2017
Panama, La Playita_Amador
Dinsdag, 7 maart '17
Tijdens een feestelijk pannenkoekenontbijt evalueren we onze doortocht door het wereldberoemde Panamakanaal.
Wat is er nu zo anders of spannends aan?
Sluizen kennen wij Belgen & Nederlanders en hebben deze in onze landen al meerdere malen genomen. Voor vele nationaliteiten is het nieuw, onbekend en angstaanjagend. En voor velen is het 'chinees' wat er gaat gebeuren. Er gaan dan ook heel wat 'horrorverhalen' rond over boten die tegen de ruwe sluismuren knallen... En ja, jammergenoeg gebeurt dit al wél eens in de realiteit, zelfs enkele dagen na onze transit zijn vrienden van ons er getuigen van 😱
Het 'nestelen' met andere boten, als een pakketje binnen- & buitenvaren in & uit de sluis, de middelste boot die het groepje voortvaart en in het midden van de sluis moet houden en de ruimte tussen de muren en de boten, de 'apenvuistjes' die gegooid worden en lange lijnen die bovenaan op de kade om de bolders worden hangen, is anders dan in een sluis in Nederland of België.
Daar vaar je individueel de sluis in en hang je als eerste boot naast de sluismuur je lijnen om een ladder, bolder of door een ring, die ergens op je hoogte zich in de muur bevinden. Er komen ook wél boten naast je liggen, maar pas als je zelf vastligt tegen de muur. Dan maak je je aan elkaar vast (bijliggen noemen we dit) en de boot tegen de muur heeft de controle over de lijnen en de andere boten bewegen mee. Wanneer de sluisdeuren openen, maak je je weer van elkaar los en vaart individueel uit de sluis.
We hadden een schitterende crew die weet hoe je een lijn moet vastmaken, vieren of aantrekken en 'Jadean' heeft ons 'pakketje' veilig z'n beheerst door het sluizentraject gevoerd.
De catering was de zwaarste job van dit alles. Voortdurend iedereeen voorzien van natjes & droogjes, maaltijden bereiden, afwassen,... en dan tussendoor nog even mee linehandler spelen en fotograaf! Mallika was hierbij een fantastische hulp en iedereen heeft zijn buikje goed rondgegeten. Het leek wél een 5* cruise 😋😉
Ondertussen hebben de mannen al een wijze bedacht om de sluizen nog efficiënter te maken en nog meer geld in het laatje te laten brengen. Nou, zet maar door, altijd goed om de scheepskast te spijzen 🤑
Mallika & Deep moeten weer naar hun boot, SY Yemaya en nemen de bus naar Colón.
De oude banden hebben we niet meer nodig. Neen, we gaan ze niet om nostalgische redenen aan boord houden... The Captain wilde ze niet van thuis meenemen, waar ze voor het grijpen lagen, maar heeft er hier 3US$/stuk voor moeten betalen! Ze hebben Zensation haar romp beschermd en nu mogen ze weg. Met een dinghy vol gaat hij er als een 'bandenboer' vandoor. Zou hij dan toch deze sector missen?!
Voilà de boot is weer opgeruimd en we liggen aan de Pacific kant. Tijd om Panama City te gaan exploreren.
Met Lode trekken we erop uit. De taxichauffeur brengt ons naar de oude stad, 'Casco Viejo' en zegt uitdrukkelijk om geen straat er buiten te bewandelen. De grens tussen de 'Maffia' wijk en de oude stad is duidelijk merkbaar!
Prachtige gerestaureerde koloniale gebouwen met balkonnetjes vullen de straten, alsook ververvallen, met onderstutting van de gevels en balkonnetjes. Werklieden doen hun best om ook deze in hun oude glorie te herstellen.
Opvallend zijn de Kuna-indianen die hier volop aanwezig zijn in het straatbeeld. Hun 'mola's' kan je ook hier kopen. Maar hier hebben ze het slimmer en praktischer aangepakt, nml. Mola's die prijken op tassen, petten, kussens, enz...
Langs de kust zien we de skyline van glazen en metalen blinkende torenhoge gebouwen. Het 'Trumph' hotel valt op met zijn gebogen architectuur van een zeil.
Deze skyline wordt vaak vergeleken met die van Miami of New York.
Bij Mercado 'Marisco', de verse vismarkt, vieren we onze doortocht met verse ceviche en levend voorgestelde langoesten 🦐 Wat een overheerlijk feestmaal 😋
We borrelen na tijdens een 'weerzien' (sinds Curacao) meeting met de 'Acapella'- & 'Jonas'-crew en toosten op onze doortocht en op ons komende 'Pacific'-avontuur, waar we elkaar vaarwater volgen en waarschijnlijk elkaar weer treffen.
Rugzakken en koffers worden gevuld. Morgen verlaten we ons bootje, Lode gaat nog een dagje op hotel en vliegt donderdag weer naar huis en wij zullen met SY Yemaya als linehandlers opnieuw twee dagen door de sluizen en het kanaal varen ....
Tijdens een feestelijk pannenkoekenontbijt evalueren we onze doortocht door het wereldberoemde Panamakanaal.
Wat is er nu zo anders of spannends aan?
Sluizen kennen wij Belgen & Nederlanders en hebben deze in onze landen al meerdere malen genomen. Voor vele nationaliteiten is het nieuw, onbekend en angstaanjagend. En voor velen is het 'chinees' wat er gaat gebeuren. Er gaan dan ook heel wat 'horrorverhalen' rond over boten die tegen de ruwe sluismuren knallen... En ja, jammergenoeg gebeurt dit al wél eens in de realiteit, zelfs enkele dagen na onze transit zijn vrienden van ons er getuigen van 😱
Het 'nestelen' met andere boten, als een pakketje binnen- & buitenvaren in & uit de sluis, de middelste boot die het groepje voortvaart en in het midden van de sluis moet houden en de ruimte tussen de muren en de boten, de 'apenvuistjes' die gegooid worden en lange lijnen die bovenaan op de kade om de bolders worden hangen, is anders dan in een sluis in Nederland of België.
Daar vaar je individueel de sluis in en hang je als eerste boot naast de sluismuur je lijnen om een ladder, bolder of door een ring, die ergens op je hoogte zich in de muur bevinden. Er komen ook wél boten naast je liggen, maar pas als je zelf vastligt tegen de muur. Dan maak je je aan elkaar vast (bijliggen noemen we dit) en de boot tegen de muur heeft de controle over de lijnen en de andere boten bewegen mee. Wanneer de sluisdeuren openen, maak je je weer van elkaar los en vaart individueel uit de sluis.
We hadden een schitterende crew die weet hoe je een lijn moet vastmaken, vieren of aantrekken en 'Jadean' heeft ons 'pakketje' veilig z'n beheerst door het sluizentraject gevoerd.
De catering was de zwaarste job van dit alles. Voortdurend iedereeen voorzien van natjes & droogjes, maaltijden bereiden, afwassen,... en dan tussendoor nog even mee linehandler spelen en fotograaf! Mallika was hierbij een fantastische hulp en iedereen heeft zijn buikje goed rondgegeten. Het leek wél een 5* cruise 😋😉
Ondertussen hebben de mannen al een wijze bedacht om de sluizen nog efficiënter te maken en nog meer geld in het laatje te laten brengen. Nou, zet maar door, altijd goed om de scheepskast te spijzen 🤑
Mallika & Deep moeten weer naar hun boot, SY Yemaya en nemen de bus naar Colón.
De oude banden hebben we niet meer nodig. Neen, we gaan ze niet om nostalgische redenen aan boord houden... The Captain wilde ze niet van thuis meenemen, waar ze voor het grijpen lagen, maar heeft er hier 3US$/stuk voor moeten betalen! Ze hebben Zensation haar romp beschermd en nu mogen ze weg. Met een dinghy vol gaat hij er als een 'bandenboer' vandoor. Zou hij dan toch deze sector missen?!
Voilà de boot is weer opgeruimd en we liggen aan de Pacific kant. Tijd om Panama City te gaan exploreren.
Met Lode trekken we erop uit. De taxichauffeur brengt ons naar de oude stad, 'Casco Viejo' en zegt uitdrukkelijk om geen straat er buiten te bewandelen. De grens tussen de 'Maffia' wijk en de oude stad is duidelijk merkbaar!
Prachtige gerestaureerde koloniale gebouwen met balkonnetjes vullen de straten, alsook ververvallen, met onderstutting van de gevels en balkonnetjes. Werklieden doen hun best om ook deze in hun oude glorie te herstellen.
Opvallend zijn de Kuna-indianen die hier volop aanwezig zijn in het straatbeeld. Hun 'mola's' kan je ook hier kopen. Maar hier hebben ze het slimmer en praktischer aangepakt, nml. Mola's die prijken op tassen, petten, kussens, enz...
Langs de kust zien we de skyline van glazen en metalen blinkende torenhoge gebouwen. Het 'Trumph' hotel valt op met zijn gebogen architectuur van een zeil.
Deze skyline wordt vaak vergeleken met die van Miami of New York.
Bij Mercado 'Marisco', de verse vismarkt, vieren we onze doortocht met verse ceviche en levend voorgestelde langoesten 🦐 Wat een overheerlijk feestmaal 😋
We borrelen na tijdens een 'weerzien' (sinds Curacao) meeting met de 'Acapella'- & 'Jonas'-crew en toosten op onze doortocht en op ons komende 'Pacific'-avontuur, waar we elkaar vaarwater volgen en waarschijnlijk elkaar weer treffen.
Rugzakken en koffers worden gevuld. Morgen verlaten we ons bootje, Lode gaat nog een dagje op hotel en vliegt donderdag weer naar huis en wij zullen met SY Yemaya als linehandlers opnieuw twee dagen door de sluizen en het kanaal varen ....