woensdag 13 december 2017

Frans Polynesië: Nuku Hiva, Taiohae

Vrijdag, 1 december ‘17 (UTC -9u30 = -10u30 tijdsverschil met BE(UTC +1u)!) (Markiezen Archipel is 30’ verschil met Tahiti)

DE MARKIEZENEILANDEN, HET LAND DER MANNEN

Legende
Er was eens... Oatea & Atanua, de eerste man & vrouw die over de zeeën regeerden, toen de wereld nog jong was. Atanua verlangde naar een huis voor haar man en haar. Ook al wist hij niet hoe hij er één moest bouwen, beloofde Oatea aan Atanua dat hij met zijn “mana” (speciale krachten) en met de hulp van de goden, haar een huis zou bouwen tegen de volgende ochtend. Oatea koos een plaats in het midden van de Oceaan, gekend als ‘Tuaka’. 
Eerst werden er twee palen opgericht, zij vormden, het eiland "Ua Pou". 
Deze werd verbonden met een dwarsbalk, het eiland "Hiva Oa". 
Toen kwamen de palen voor het dak, de top van het gebinte van het huis: het grote eiland ”Nuku Hiva" en vervolgens de dakbedekking van gevlochten kokosbladeren werd "Fatu Hiva". 
Atanua riep dat ze het lied van de ochtendvogel hoorde en ‘Dat’, zei Oatea ‘is “Moho Tani” (Motane)’.
Het vlechten duurde lang en de zon kwam reeds op...dat ochtendlicht werd het eiland “Tahuata”. 
Oatea maakte nog een put om alle afval van hout & bladeren in te werpen. Deze put werd “Ua Huka”. Hierin ligt de legende van het ontstaan van de archipel.
Ieder eiland is genoemd naar een deel van hun huis.
In het daglicht konden ze samen hun huis gaan inrichten...
En zij leefden er nog lang en gelukkig.

Zo ontstond de eilandengroep "Fenua Enata"=  “La Terre des Hommes”, “Het Land der Mannen”, beter bekend als de “Marquesas”. 
Het paradijselijk stukje aarde dat wij de “Markiezen” noemen.


In België zijn deze eilanden vooral bekend door Jacques Brel, die samen met zijn minnares Maddly Bamy met zijn zeiljacht Askoy II naar “Hiva Oa” voer. Johan Verminnen, een groot bewonderaar van Brel, zingt in zijn lied:”Ik wil, ik wil ik”, dat hij naar Brels “Îles Marquises” wil gaan.
“Le rire est dans le coeur, le mot est dans le regard” zong Jacques Brel in ‘Les Marquises’. De lach zit in het hart, het woord in de blik.
“Le coeur est voyageur, l’avenir est au hasard”: het hart is reiziger, de toekomst aan het toeval. 
Op de Markiezen moet je de schoonheid op zich af laten komen en in alle rust genieten...

De Marquesaseilanden of Markiezenarchipel 
Dicht begroeide eilanden verrijzen uit de Stille Oceaan. Dit is een onvergetelijke plaats met een rijk verleden, de bakermat van vele fascinerende legendes. Welkom in de magische wereld van een eilandengroep in de Stille Oceaan, die deel uitmaken van Frans-Polynesië. In het Frans heten ze “Îles Marquises”. In het Marquesan heten ze: “Het Land der Mannen”, in het Noord-Marquesan: “Te Henua Kenata”, in het Zuid-Marquesan: “Te Fenua `Enana”.

De archipel Markiezen is van vulkanische oorsprong en ligt het verst verwijderd van de continenten, het is de meest noordelijk archipel van Frans Polynesië, dat op 1500 km ten noordoosten van Tahiti ligt. Van de 12 eilanden, in dit verloren paradijs dat zich uitstrekt over een lengte van 400 km, zijn er maar 6 eilanden bewoond door 9200 inwoners., nml.: Nuku Hiva, Ua Huka, Ua Pou, Hiva Oa, Tahuata & Fatu Hiva.
Allen zijn ze verschillend van elkaar. De monumentale Tiki’s van “Hiva Oa”, de dichte wouden, zwarte zandstranden en paradijselijke baaien van “Nuku Hiva”, de dorre landschappen van “Ua Huka” dat het paardeneiland wordt genoemd en de indrukwekkende basaltzuilen van “Ua Pou” vormen een wereld apart, in de nabijheid van de evenaar… een land van geschiedenis en legendes in het hart van de Stille Oceaan.
Hoewel deze ruwe, ongetemde eilanden erg verschillend zijn, hebben ze ook veel gemeen: ze zijn allemaal ongerept en verrassend mooi, met spectaculaire landschappen, een rijke cultuur, schatten en mysteries met scherpe vulkanische pieken meer dan duizend meter boven de zeespiegel.
De onherbergzame eilanden bestaan uit ruig vulkanisch gebergte, ondoordringbare jungle in groene diepe valleien met tropische planten & bloemen en naar beneden denderende spectaculaire watervallen. En uiteraard keien-, zwarte & witte stranden met steile kliffen, rotsen en een kristalheldere zee met brekende golven die tegen de kust inbeuken, zonder een koraalrif dat de eilanden hiertegen beschermt.

De Markiezeneilanden behoren met recht tot ’s werelds meest befaamde eilandgroepen. Marquesas heeft de meeste oude marea's (heilige plaatsen) en Tiki's (beelden) van heel Frans Polynesië. Men zegt dat de bewoners van de Markiezeneilanden tot de beste ambachtslui van Frans-Polynesië behoren.
Sinds eind de jaren 1970 is er een sterke culturele revival op deze eilanden. De bewoners van de Markiezeneilanden hechten weer veel belang aan hun traditionele liederen, dansen, houtsnijwerk, handwerk en tatoeages, hoewel die eigenlijk nooit uit hun gemeenschappelijke geheugen waren verdwenen. Vandaag hoor je opnieuw de pahu (grote trommels) in de valleien en de tuhuna, bedreven ambachtslui zijn talrijker en getalenteerder dan ooit.
In het hart van die ruige landschappen ligt de bakermat van de Polynesische kunst. In Fenua 'enata, 'Het Land van de Mens', ontdek je een eenvoudige maar krachtige levensstijl. De Markiezen lenen zich uitstekend voor hiking, paardrijden en cultuursnuiven. 
Ontdek de magie van de Markiezen, laat u betoveren door de spectaculaire ongerepte schoonheid, volg de voetsporen van Jacques Brel, Paul Gauguin, Henri Matisse, Pierre Loti, Herman Melville en zoveel anderen. 
Om al die redenen zijn de Markiezeneilanden voorgedragen voor de Werelderfgoedlijst van UNESCO.


De rijke Polynesische geschiedenis
Ooit arriveerden de Polynesiërs met houten kano's, maar niemand weet waar ze precies vandaan kwamen. Ze bouwden in de loop der eeuwen een bijzondere cultuur op, die gebaseerd is op het vereren van hun eigen goden.
Vroeger was kannibalisme onlosmakelijk verbonden met de cultuur van de strijders, die geloofden dat ze de energie van een strijder in zich konden opnemen door hem op te eten. Tegenwoordig staat er gelukkig enkel nog tonijn, kip of geit op het dagelijks menu. 

Totdat de Europeanen kwamen, in juli 1595. Het eerste eiland dat de spaanse navigator Alvaro Mendana de Neira in zicht kreeg was “Fatu Hiva”. Maar nog voordat hij er ook maar één stap aan land had gezet, was de paradijselijke rust alweer verstoord. Ze werden uitbundig begroet door de locals in hun kano’s, maar toen deze aan boord wilden klimmen pakten de bange Europeanen hun geweren en schoten er drie spontaan neer. Waarop natuurlijk de pleuris uitbrak en Alvaro het zeegat koos om op het volgende eiland "Tahuata" met veel bombarie aan land te gaan. Er werd een kruis gepland en een heilige mis gehouden en vanaf toen heette de eilandengroep de "Marquesas", genoemd naar de vrouw van de onderkoning van Peru die deze missie gesponsord had. Daarna werd de eilandengroep meerdere keren "herondekt", onder andere door captain James Cook in 1774, wiens mannen aanmonsterden aan boord van de ‘Resolution’ met het vooruitzicht van exotische vrouwen, de zoete beloning na maanden afzien in het barre zuiden. Kort daarna in 1790 kwamen de Fransen die in naam van Louis XVI de noordelijke eilanden in bezit namen en omdoopten in "Islands of the Revolution". Maar allemaal bleven ze er slechts een paar dagen, om te bevoorraden. De eerste die zich permanent wilde vestigen was pastor William Crook die de "wilden" dacht te evangeliseren, maar de biezen moest pakken omdat de inboorlingen hem wilden opvreten. Hetzelfde overkwam de protestantse Engelse missionarissen. Uiteindelijk lukte het de Franse katholieke priesters in 1838 zich er permanent te vestigen. En toen begon de ellende voor de eilandbewoners pas echt. De nieuwe overheersers brachten sodemie, alcohol en de zweep en allerlei ziekten waaraan de eilandbewoners bezweken. In de tijd van de navigators leefden er ongeveer 60.000 mensen op de eilanden. Na de katholieke missie waren daar nog 20.000 van over. En tegenwoordig slechts 9200!


Tip
Wil je in korte tijd veel van de Markiezeneilanden zien en geraak je hier niet meer voor Zensation dit archipel verlaat (na kerstmis) of kom je hier zelf niet heenvaren met je eigen of een gecharterde boot... reis dan met de ‘Aranui 5’, half cruiseschip, half vrachtschip. Aan boord van het gemengd passagiers- & vrachtschip ‘Aranui 5’ kun je al deze eilanden ontdekken. Baai na baai leveren de matrozen al meer dan 25 jaar goederen aan de plaatselijke inwoners, die ongeduldig wachten op de komst van het vrachtschip. Ondertussen verkennen de passagiers de natuurlijke en culturele rijkdommen van ieder eiland, waar ze hartelijk worden ontvangen door de bewoners.
Geen zin in maaguitdagende golven? Vlieg dan met Air Tahiti vanuit Tahiti naar dit archipel en tussen de eilanden ervan.


Extra:
Meer info over ‘Aranui 5’: 

Aranui 5 is a new custom-built, dual-purpose passenger/freighter that sails from Tahiti to the Marquesas, Tuamotu and Society Islands in French Polynesia on a 14 day all-inclusive cruise. Designed to offer all of the comforts of a cruise liner, while operating as a supply ship, Aranui 5 is classified as a small vessel, accommodating approximately 254 passengers and 103 cabins.
With 8 different guest decks, the interior decor reflects the Polynesian heritage of her owners and crew.  The ship features a restaurant where all the meals onboard are served in a casual setting; 2 lounges; 2 conference rooms, where guest lecturers will offer presentations on various topics related to the Marquesas; 4 bars, including the Sky Bar with sweeping panoramic views; an outdoor pool; a boutique; a massage room and a gym.
Passenger accommodations range from Premium exterior staterooms (vanaf 4800US$ p.p.), more than 90 percent with a private balcony; to Standard exterior staterooms with a picture window or porthole; to Class C, shared dormitory style cabins with occupancy for 4 or 8(vanaf 2500US$p.p.).

Note: Prijzen kunnen afwijken van deze info! Je kan ook een gedeelte van de reis doen en in- of uitscheppen waar je wil en zo alsnog ergens Zensation treffen tot eind juni of juli ‘18.

zaterdag 2 december 2017

Dag 6: Frans Polynesië, Tuamotus: Rangiroa - Markiezen, Nuku Hiva

Donderdag, 30 november 12u tot vrijdag, 1 december ‘17, 6u30  (UTC -9u30 = -10u30 tijdsverschil met BE(UTC +1u)!) (Markiezen Archipel is 30’ verschil met Tahiti)

Resultaten na 18u:
Afgelegde afstand: 105NM
Gemiddelde snelheid: 5,8kn
Knopen wind: windmeter laat het afweten
Positie: 08º54’99S  140º05’87W

Eindresultaten:
Afgelegde afstand: 782NM
Aantal uren gevaren: 138u 
Gemiddelde snelheid: 5,6kn


Dolfijnentjes 🐬🐬🐬 komen de boel opvrolijken. Van alle kanten komen ze met tientallen aangezwommen. En natuurlijk heeft de ‘clown van de klas’ alweer de hoogste sprong! De spinnerdolfijntjes blijven komen en laten zich in de golven meevoeren.
15u: ‘land in zicht!’ Nuku Hiva. Daar willen we zijn, maar dat halen we niet voor het donker. 
De wind trekt aan, maar dan nog gaan we het niet halen voor het donker. 
En dan, wanneer we hem niet meer nodig hebben, is de langverwachte oostenwind er... we denken nog wat te kunnen lanterfanten tijdens de nacht, maar niks is waar... Zeilen, zeilen en nog eens zeilen, scherp aan de wind een helling van 25º en nog enkele keren overstag om ons tegen de stroming te verzetten. 
Pas tegen zonsopgang tellen we de laatste mijlen af. Van ver zien we reeds enkele boten liggen in de ankerbaai. En dan kunnen we de zeilen strijken en weer horizontaal bewegen. 
Tijdens het zoeken naar een ankerplaats, laat de ankerbediening het afweten! De ankerbak heeft tijdens zijn duikvluchten in de Oceaan met zijn 200kg aan ankerketting héél wat water opgeslorpt, hierdoor heeft het contact van de ankerbediening een uitgebreid bad genomen! Met wat contactspray, schuurborstel & ospho is het zo weer gefixt. De staaf, die het anker op zijn plaatst houdt, is door de turbulente tocht flink verbogen, nog even er op kloppen met een hamer en dan kunnen we eindelijk het anker droppen in ‘Taiohae Bay’ op Nuku Hiva in de Markiezen Archipel.
200NM extra hebben we gevaren om deze bestemming te bereiken! Deze trip was een ware SPORT ⛵️


Dag 5: Frans Polynesië, Tuamotus: Rangiroa - Markiezen

Woensdag, 29 november 12u tot donderdag, 30 november ‘17, 12u  (UTC -10u = -11u tijdsverschil met BE(UTC +1u)!) 

Resultaten na 24u:
Afgelegde afstand: 130NM
Gemiddelde snelheid: 5,4kn
Knopen wind: windmeter laat het afweten
Positie: 09º11’12S  140º51’27W
Koers: 036°

 De gunstige voorspelde oostenwind blijft uit, even is die er, maar slechts voor korte tijd, want enkele uren later wordt die reeds verstoord door squalls. Het is weer nacht en de ene na de andere teistert ons. De windshifts die er inzitten zijn ongunstig voor ons en duwen ons weer verder weg van onze eindbestemming... we willen géén noordoostenwind... we willen oostenwind, want onze bestemming ligt in het noordoosten! 
De zee zwelt aan en de golven bouwen op met overvloedig opspattend zoutwater als gevolg! Zo houden we ‘t NIET droog!!! 
Waar blijft die oostenwind?
Het is al langer duidelijk dat we nog een extra nachtje op zee gaan vertoeven, aangezien dag 6 bijna aanvangt. 

Ons respect voor de zeevaarders van vroeger groeit met de minuut! Zij hadden niet de moderne apparatuur van plotters, navigatiesystemen, windmeter, satteliettelefoon, enz... Te bedenken dat er nu nog op deze manier wordt gevaren door Polynesiërs met een ‘pirogue’, als eerbetoon aan hun voorouders. ‘Petje af’!

Even wat geschiedenis & meer over de ‘pirogue’ of ‘vlerkprauw’, de typisch Polynesische catamaran waarmee ze de Polynesische eilanden ontdekten en bevolkten en die als centraal symbool staat afgebeeld op de vlag van Frans Polynesië.
Met dank aan internet voor deze informatie:

KANO’S, CATAMARANS EN DE POLYNESISCHE VAARCULTUUR

Sinds de oertijd gebruikt de mens bootjes om zich te verplaatsen. Vervoer over water was sneller, gemakkelijker en minder zwaar dan over land. Culturen over de hele wereld raakten verweven met het water. Eén watercultuur is bijzonder opvallend. Duizenden jaren geleden maakten de volkeren van Oceanië de verre reizen over de meest gevaarlijke oceanen. Vanaf de dertiende eeuw bevolken ze bijna alle eilanden van de Stille Oceaan. Ze gebruikten hiervoor enkel kano’s en catamarans. De cultuur was - en is - mysterieus.
Melanesiërs, Polynesiërs en Micronesiërs zijn genetisch niet verwant. De laatste twee volkeren delen wel culturele kenmerken. De vaarcultuur is nergens zo verfijnd als bij de Polynesiërs. Deze trokken met hun bootjes oostwaarts. In de loop van de eeuwen zijn er zo honderdduizenden mensen gemigreerd. Hun cultuur is verspreid over talloze eilanden. Bij de Polynesische culturen lag de oorsprong van de Maori in Nieuw-Zeeland, dat tussen het jaar 500 en 1200 bevolkt raakte, evenals de oorspronkelijke bewoners van Hawaï, dit eiland werd bereikt in de vijfde eeuw.

Over de oceanen
De kanocultuur was bijzonder verfijnd. Het stelde de volkeren in staat om een groot deel van de eilanden van Oceanië te bevolken. Onderzoek naar patronen in het DNA van de Micronesiërs, Melanesiër en Polynesiërs ondersteunt de stelling dat allen oorspronkelijk afstammen van één enkel volk. De Polynesiërs verspreidden zich in de loop van de geschiedenis naar Paaseiland (dertiende eeuw) en Hawaï (vijfde eeuw). Duizenden kilometers werden afgelegd over de ruwe oceanen. Mogelijk ging men nog verder; speculaties spreken van bestemmingen zo ver als Amerika en Antarctica.

 Op de vlucht
Vele duizenden jaren geleden voeren de volkeren oostwaarts. Steeds maar weer verder; op de vlucht voor overbevolking, stamconflicten en dreigende honger. De leefbaarheid van kleine eilandjes en atols was beperkt. Zelfs de meest geringe klimaatsverandering kon een eiland en haar ecosysteem in gevaar brengen. Men ging de zee op, de sterke Westenwind bepaalde de richting.

Bijzondere navigators
Maar hoe vond de eenzame Polynesiër dan de weg? Een ingewikkelde en uitgekiende strategie was ontwikkeld. Overdag navigeerde men met de stand van de zon. ‘s Nachts gebruikte men de beweging van sterren als leidraad. Op een bepaald moment van de nacht stond een bepaalde ster op het noorden. Zeevaarders dienden de wisselende posities van de sterren te onthouden. Ook moest men een goed besef van tijd hebben: op nachtelijke vaartochten mocht een eenzame zeevaarder niet slapen.

Boten van bijna 20 meter
De levenslessen van navigatie, de geheimen van de zee en de mysteries van de wind werden doorgegeven aan vele generaties. Vermoedelijk werden kinderen vanaf jonge leeftijd klaargestoomd voor een leven op zee. Dit was niet zonder reden; ook zij gingen mee met de grote migraties. Hele families voeren op de bootjes. De grootste boten waren bijna 20 meter lang. Ze bestonden uit twee grote kano, verbonden door een stevige houten constructie; het waren dus ‘catamarans’. Deze boten hadden een zeil, maar werden waarschijnlijk voortbewogen met riemen. Er was voldoende ruimte voor een aantal gezinnen en een kleine veestapel. Er waren maar weinig voorraden; drinkwater werd opgevangen en voedsel werd uit de oceaan gevist. De navigatie werd vermoedelijk afgewisseld. Iedereen kwam aan de beurt.

Een geschikte nieuwe wereld
De Polynesiërs op weg naar Hawaï en Paaseiland wisten niet wat hun uiteindelijke bestemming zou gaan worden. Men wist ook niet óf de tocht een bestemming zou krijgen. Er was geen kennis over de gebieden die zij bevaarden. Het is verwonderlijk dat kleine, eenzame eilandjes als Paaseiland ontdekt zijn door een Polynesische vloot van kano’s. Wat dreef ze dan op zoek te gaan? Waarschijnlijk stopten de volkeren niet met varen voordat er een geschikte ‘nieuwe wereld’ gevonden was. Terugkeren had geen zin. Wel werden er voortdurende contacten onderhouden met de bekende eilanden.
Bio-geo-nauto-grafie
Er was veel kennis nodig van de zee om land te vinden. De zeevaarder moest de ogen open houden. Enkele zaken duidden op land: vliegende zeevogels, de vorming van wolken en de golven. De aanwezigheid van zeeleven kon duiden op ondiepe wateren. Het zou dan niet lang duren voordat het land in zicht zou komen.
Kennis van stam en schip
De bootjes waren bijzonder kwetsbaar. In de handen van een bekwame zeevaarder vormde dit geen probleem. De duurzaamheid was echter klein en veel bootjes moesten geproduceerd worden om te kunnen blijven reizen. Dit kostte veel hout. Waar de Oceaniërs aanvankelijk volledige boomstammen gebruikten in de bouw van hun bootjes werd men gedwongen om over te schakelen naar riet en losse takken. Deze noodbootjes waren kwetsbaarder dan de gebruikelijke bootjes. Op Paaseiland leidde dit vanaf de vijftiende eeuw tot isolatie. Door ontbossing verloor het eiland al het contact met de buitenwereld.

De cultuur stuurt
Kano’s en catamarans brachten de Polynesiërs ver. Het waren echter niet alleen de bootjes die het mogelijk maakte om verre oorden te bereiken. De bootjes lagen aan de oorsprong van een echte vaarcultuur. Deze cultuur was gebaseerd op kennis van de zee. Toch blijven deze grootse reizen bijzonder omdat ze meer vragen oproepen dan beantwoorden, ondanks al het wetenschappelijke onderzoek.

Er ontstond een Hawaïaans experiment om de volksverhuizingen van eeuwen geleden te re-ensceneren met een dubbele uitleggerkano, de “Hokule'a”. De kano is een replica van de boten die de Polynesiërs 3000 jaar geleden waarschijnlijk gebruikten om de eilandengroep in de Stille Oceaan te ontdekken en te bevolken. Polynesië bestaat uit zo'n duizend eilanden. In 1976 zeilden ze er eerst een jaar mee rond de Polynesische eilanden. De poging werd een succes: de pirogue zeilde 5370 km in 32 dagen zonder navigatie-instrumenten. Die wederingebruikname van de vlerkprauw door de Polynesiërs is een eerbetoon aan de zeetochten van hun voorouders en een herovering van hun identiteit.

Het experiment werd vergroot tot een wereldomzeiling. Na 3 jaar keerde “Hokule'a” terug in haar thuishaven in Honolulu, Hawaï, na een reis om de wereld. De kano vaarde zonder moderne navigatiesystemen rond de aarde om terug te keren in Honolulu.

Navigeren op de sterren
De bemanningsleden bepaalden hun koers met behulp van de sterren, de getijden, de wind, de golven, de soorten vogels en ander tekenen van de natuur. Zo navigeerde de kano ongeveer 74.000 kilometer, bezocht 23 landen en meer dan 150 havens. Ze zeilden zoals onze voorouders dat ook deden, doordat ze alles wat zij konden opnieuw onder de knie moesten krijgen!

Toch prachtig niet waar! Hier zitten wij dezelfde wateren te bevaren, maar dan met moderne apparatuur. 
In de Disney-animatiefilm Moana/Vaiana, komt deze geschiedenis en navigatie ook aan bod. En wij, wij hadden, enkele weken terug in Tahiti, zo’n mazel om toevallig een lift te krijgen van één van de 16 bemanningsleden van de allernieuwste ‘pirogue’: “Hikianalia” en deze met onze eigen ogen te mogen aanschouwen. Met open mond keken we naar de inkerving van de sterren op de vloer, niet wetende wat het juist allemaal voor hen betekend. We zitten nu met nog zoveel vragen en hopen ergens één van de pirogues te treffen op één van de eilanden, of een bemanningslid om nog meer te weten te komen over deze ‘unieke’ manier van varen.

Ondertussen hopen we op een gunstige windshift die reeds enkele dagen voorspelt is, maar uit blijft... het reëele bewijs dat de moderne technologie niet altijd beter is of betrouwbaar ;-)

Links i.v.m. de twee pirogues:

https://en.m.wikipedia.org/wiki/Hōkūleʻa




Dag 4: Frans Polynesië, Tuamotus: Rangiroa - Markiezen

Dinsdag, 28 november 12u tot woensdag, 29 november ‘17, 12u  (UTC -10u = -11u tijdsverschil met BE(UTC +1u)!) 

Resultaten na 24u:
Afgelegde afstand: 155NM
Gemiddelde snelheid: 6,4kn
Knopen wind: windmeter laat het afweten
Positie: 10º51’86S  141º54’23W
Koers: 094°

Het is bewolkt maar met een waterig zonnetje houden we het droog. 
We missen een gunstige wind & stroming die ons recht naar ons doel sturen... 

Het lijkt wél of niet dichter bij de Markiezen Archipel geraken. Telkens we een slag maken, zet de stroming ons de andere kant uit... niet echt motiverend. De vijf dagen gaan er minstens zes worden! Ach ja, het leven aan boord gaat gewoon verder en er is eten genoeg 😜

Dag 3: Frans Polynesië, Tuamotus: Rangiroa - Markiezen

Maandag, 27 november 12u tot dinsdag, 28 november ‘17, 12u  (UTC -10u = -11u tijdsverschil met BE(UTC +1u)!) 

Resultaten na 24u:
Afgelegde afstand: 127NM
Gemiddelde snelheid: 5,2kn
Knopen wind: windmeter laat het afweten
Positie: 10º26’47S  144º06’95W
Koers: 139°

De windmeter laat het weer afweten! Voor de zoveelste keer. Hij is net nog nagekeken en ingespoten. Is vocht het probleem? Enkele squalls zijn reeds over ons heen gegaan. Over het algemeen is het zonnig en droog. 
Net voor zonsondergang gaat de vislijn aan het rollen: beet! Een tonijn, njammie.
‘s Nachts verschijnt er een militair schip en drie helikopters op de AIS. Ze blijven in de buurt. Enkele uren later zien we een lichtje, maar geen AIS. Wat voor boot is het?! Zoeken ze hem?!
Om 2u zit mijn wacht er op en wordt the Captain meteen omsingeld door meerdere squalls, met behulp van de radar probeert hij ze te ontwijken. Maar, het worden er meer, meer en nog meer... Wind, regen, niks meer, telkens weer opnieuw: zeilen reven, vergroten, reven,... Tot 9u houdt het spelletje aan! Pas dan wordt het droger en kan hij bekomen. Het voordeel is dat we gratis enkele keren zoetwater-regen-douches over ons heen kregen en nu alle natte kleding kunnen laten drogen 🌥

Op de plotter toont onze track heel wat kronkels. Tja de ideale koerslijn kunnen we niet maken onder deze weersomstandigheden.

Dag 2: Frans Polynesië, Tuamotus: Rangiroa - Markiezen

Zondag, 26 november, 12u tot maandag, 27 november ’17 12u (UTC -10u = -11u tijdsverschil met BE(UTC +1u)!) 

Resultaten na 24u:
Afgelegde afstand: 133NM
Gemiddelde snelheid: 5,5kn
Knopen wind: 17kn
Positie: 11º25’15S  145º09’61W
Koers: 005°

Ondertussen zijn onze ritmes aangepast op de kadans van onze dame op bewegingen van de zeedeining & golven. 
De vislijn wordt uitgerold en de luwte van de laatste atollen verdwijnen.  
Hogere golven omringen ons. 
Plots verschijnt er een AIS-signaal van een boot op de plotter: een cargo op weg naar Markiezen.
Ja, leest het goed: AIS! Nog steeds doet ie het, alsook de koerslijn! Hebben de vele inspanningen, zoekwerk en vervangingen eindelijk wat opgeleverd. Duimen maar dat het zo blijft! We zijn blij dat het weer werkt, fijn om te kunnen zien wat er in je buurt vaart.
Voor zonsondergang wordt de vislijn weer opgerold en merken we dat het aas er niet meer aanhangt... Tja, wie weet hoe lang onze flubber reeds gestolen is?! Onmogelijk om zo wat lekkers te vangen.
Elke nacht groeit de maan een stukje en houdt ze ons net iets langer gezelschap en voor we het weten breekt de dag weer aan.



Dag 1: Frans Polynesië, Tuamotus: Rangiroa - Markiezen

Zaterdag, 25 november, 12u tot zondag, 26 november ‘17, 12u  (UTC -10u = -11u tijdsverschil met BE(UTC +1u)!) 

Resultaten na 24u:
Afgelegde afstand: 134NM
Gemiddelde snelheid: 5,5kn
Knopen wind: 16kn
Positie: 13º20’67S  146º31’15W
Koers: 007°

Iedereen is er klaar voor, zelfs Selfie (Hydrovaan/windvaansturing) & George (stuurautomaat) zijn paraat voor de af te leggen 600 nautische mijlen. Geschat op ongeveer vijf dagen varen. De windrichting is niet ideaal. We zullen tegen de wind en stroming invaren! De ideale windrichting kan nog weken op zich laten wachten of zelfs niet komen, omdat de heersende winden hier deze periode uit het noordoosten komen en wij die kant uit moeten of beter gezegd: ‘willen’!
De Tiputa pas ziet er rustig uit en met twee knopen mee verlaten we Rangiroa. Buiten het atol rollen schuimende golven onder ons door met spelende dolfijnen en golfsurfers langszij. Enkele dolfijnen geven ons een plezierige uitgeleide...
De kotterfok wordt gezet en al snel weer gestreken. Er is minder wind dan voorspelt, het voorzeil mag voor wat extra snelheid zorgen.
De ‘aan-de-windse-koers, is door zijn hellingsgraad niet de meest comfortabele koers en dus ook niet mijn favoriete. Het vraagt weer heel wat evenwichtstraining & benenwerk om recht te blijven staan, laat staan deftig te koken of eender wat te doen! De golven zijn slechts een meter hoog, maar beuken hard op onze dame in. Ze krijgt zware klappen te verduren en lijkt wél een duikboot wanneer ze met haar punt een golf in duikt en een harde bonk produceert. Ze siddert & beeft en dan glijdt ze weer elegant verder. Liters zoutwater stromen over haar heen en hier en daar vinden enkele druppels hun weg naar binnen... in de voorkajuit worden dingen nat en proberen we met handdoeken alles te beschermen!
De avond breekt al snel aan en sikkeltje maan & sterren houden ons gezelschap. Om middernacht laat de maan ons reeds in de steek.
Voor the Captain is het weer een hele aanpassing om in het wacht- & rustritme te komen... de geproduceerde geluiden zorgen voor te veel afleiding...

Al vroeg kondigt het eerste daglicht zich aan en proberen we wat te lezen, koken, eten, & rusten.