Ecuador Rondreis: Cuenca - Guayaquil - Bahía de Caráquez

Maandag, 1 mei '17

1 mei = de 'Dag van de Arbeid'. In Ecuador is deze dag ook een feestdag, dus alle musea, winkels, enz... houden hun deuren gesloten. Jammer voor onze programmatie en verlanglijstje waarop: het Panama-hoeden- & Pumapungo museum opstaan. Wat doen we nu? Nog een extra dag en nacht blijven? Of doorreizen? Het wordt het laatste. Het gemis naar onze dame begint te groeien en het voorbereiden voor de volgende 'grote' reis dringt zich op.
En zo stappen we om 10u30 op de bus richting de grootste stad van het land: Guayaquil. Het traject loopt langs het nationaal park van 'El Cajas' met meer dan 200 gletsjermeren, vele forelmeren en watervallen; nevelwouden met papierbomen, 
bananen-, suikerriet- en cacaoplantages en impressionante diepe dalen met een kronkelende rivier. Het is de mooiste busrit die we tot nu toe gemaakt hebben, het landschap is adembenemend sprookjesachtig met de wolken die zakken en het met nevel bedekken.
Na minder dan vier uur arriveren we in Guayaquil, in de drie verdiepingen hoge grote busterminal! Wouw, wat een complex! Onze volgende bus naar Bahía vertrekt over een uurtje. Net tijd genoeg om even wat te eten en de benen te strekken.
Neen, het spijt ons, we blijven hier niet... Zensation roept... en we hebben deze stad reeds acht jaar geleden even verkent. Dus reizen we door.
We kruisen de rivier 'Guayas', de grootste in de Grote Oceaan uitmondende rivier van Zuid-Amerika.
Het blijft ons aangenaam verrassen hoe comfortabel de busreizen zijn en in goede banen worden geleidt door bekwame chauffeurs en hun conductors, die veilig achter hun sluisdeur zitten. De WiFi werkt dan wél niet en de filmkeuzes zijn niet onze genre, maar we komen steeds in de, om en bij, opgegeven reistijd veilig en wél op de bestemming aan. En zo arriveren we, na nog eens vijf uur bus, in de terminal van Bahía. Nog een taxiritje en we staan met onze rugzakken voor het ijzeren hekken van 'Puerto Amistad'. Jammer, de bar/restaurant is al gesloten. De bewaker opent de poort voor ons en brengt ons in een vissersbootje naar onze dobberende huisjes. Ze liggen er nog en op het eerste zicht zien ze er goed uit. Joepie: 'weer thuis'!
Nog een kleinigheidje eten en dan kruipen we moe en voldaan in ons vertrouwde bedje.
We hebben er een indrukwekkende reis opzitten in dit prachtige land en er is hier nog zó véél meer te zien! Zoals de Galapagoseilanden en het Amazonenregenwoud. We hebben weer héél wat indrukken te verwerken en proberen dit alles 'als een spons op te slorpen'. Ondertussen is onze kennis over: het land, bevolking, leef- en eetgewoonten uitgebreid.
Zo is de traditionele geneeskunde in de Andes een schat aan kruidendranken drinken, maar is tegelijkertijd zo veel meer: zuivering met medicinale planten, magnetische zuivering met een ei, diagnose en geneeswijze met een cavia (heel apart en de moeite om even op te zoeken op internet!), enz… Het gaat bovendien om een hele kosmologie waarin de mens deel uitmaakt van de natuur. Gezondheid is niet los te koppelen van het evenwicht en de harmonie van de mens met zijn natuurlijke omgeving en de gemeenschap.
Qua eten en drinken zijn we verwend en hebben we heerlijke gerechten en smaken geproefd.
Het meest aparte gerecht is 'cuy': cavia! Ja, echt wél, dat klein knaagdier dat in heel wat Europese huiskamers ronddremmeld. De smaak zou zoals kip zijn, maar de presentatie is creepy: de cavia wordt in zijn geheel opgediend op een spit met kop, staart en pootjes eraan!
Canalazo, de warme kaneel-suikerdrank is onze favoriet. Cana= rietsuiker, rietsuikerplantages bij de vleet hier. Het pure sap is bij de Andesbevolking zeer geliefd, waardoor je langs de weg vaak bussels lange rietstengels ziet en draaipersen aantreft waarmee ze het sap uit de rietstengels persen.
Een grappig, soms zelfs creepy, steeds weerkerend beeld in de straat, vooral bij eetgelegenheden, zijn de vuilbakken die als deksel een clown, Disney-figuur of ander hoofd/kop afbeelden met de mond/bek als opening. Een beetje 'Holle Bolle Gijs' van in de Efteling, weliswaar zonder de diepe zware stem die roept: 'papier hier!'. Hi, hi, hi,...
Net voor onze aankomst in Ecuador, waren er de verkiezingen voor een nieuwe president. In 2007 werd de sociaal-democraat Rafael Correa president van Ecuador. Na twee keer te zijn herverkozen (2009 en 2013) loopt zijn houdbaarheidsdatum af en moest er een opvolger komen. Tijdens onze reis kunnen we de naweeën hiervan aanschouwen in uithangpanfletten, posters, maar wat ons vooral opviel en bleef verbazen waren de grote hoeveelheid bespoten/-schilderde muren van huizen of omheiningen met de presidentskandidaten! Gek! Ik zou zulke muurversiering niet willen!!!
Met een nipte meerderheid van 50% heeft Lenín Morales van Lasso gewonnen. Lasso bestrijdt deze uitslag tot op heden, maar op 29 mei treedt Correa af en zal als alles volgens de boekjes verloopt, wordt Lenín de 'nieuwe' president van de republiek Ecuador. We zijn benieuwd hoe dit afloopt...

Ecuador Rondreis 7: Cuenca

Vrijdag, 28 april -> maandag, 1mei '17

Na de treinrit klimmen we naar de hoofdweg op het einde van het stadje. Al enkele dagen sijpelen berichten binnen over: wateroverlast, modderstromen, wegverschuivingen, onbereikbare wegen, enz... Vooral naar onze volgende bestemming, de stad 'Cuenca', horen we tegenstrijdige verhalen: onbereikbaar, wél bereikbaar.

Aan het loket van de busmaatschappij krijgen we niet veel duidelijkheid. De dame probeert ettelijke keren de aankomende bus op te roepen zonder succes.

Plots stopt er een bus van de maatschappij, maar ze zit vol! Mogen we mee? Kunnen we zo in Cuenca komen? De conductor weigert ons. Gelukkig levert het Spaanse sociale babbeltje dat Reinhilde vooraf voerde met de dame in kwestie op dat deze eist dat ze ons vier meenemen! Er zijn wél geen zitplaatsen vrij! Pas eentje over een kwartier, twee binnen een uur en nog één na twee uur. 'No problem!' Vamos... Dit is onze enige kans en die grijpen we!

In het midden van het gangpad zitten we op onze kont. De rit verloopt goed. Hier en daar liggen er brokstukken of opgehoopte aarde op de weg. Slechts één wegversperring zorgt voor een korte omleiding, die door een local in goede (m.a.w. de juiste weg) banen wordt geleid.

Al snel zitten drie van ons op een stoel. Voor mij duurt het wat langer en dan speel ik ook telkens mijn zitplaats weer kwijt, doordat er mensen blijven opstappen, of wanneer we denken dat iemand uitstapt, maar weer terugkomt na een pit(s)stop! Hallo... en ons had hij geweigerd!!! Pas op het laatste traject, van onze meer dán vier uur durende busrit, lukt het om naast mijn man te zitten. 

Het is reeds donker wanneer we in Cuenca arriveren en een taxi ons aan het gereserveerde hostel 'Hostel Yacumama' afzet. De Zwitserse eigenaar heeft er een gezellige plaats van gemaakt en de smaakvolle ingerichte bar & bistro biedt ons alles wat we nodig hebben. Na een stevige maaltijd laten we ons het hemelbed in de mega grote kamer bevallen...

Cuenca is de hoofdstad van de provincie Azuay en de vierde grootste stad in Ecuador. Ze heeft veel van haar koloniale karakter bewaard, met prachtige oude gebouwen. Het is een 'Parel' van de koloniale architectuur, nog mooier dan Quito. Veel Ecuadoranen beschouwen Cuenca dan ook als hun mooiste stad en het is moeilijk om met hen hierover van mening te verschillen. De oude kasseistraten, de bloemrijke parken en de witte gebouwen met antieke houten poorten en smeedijzeren balkons, maken het een plezier om te bezoeken. In 1999 werd Cuenca door UNESCO tot werelderfgoed benoemd. 

Geert en ik gaan na een vroeg ontbijt meteen op pad. Planning: uitstap naar de ruïnes 'Ingapirca', een archeologische site en de belangrijke architecturale erfenis van de Cañari's & Inca's in Ecuador. Het zouden de meest indrukwekkende en belangrijkste bewaard gebleven Inca ruïnes zijn, mini 'Machu Picchu' (in Peru) volgens bronnen. Nou, dat willen we wél even zien!  

Voor de toer bezoeken we het museum over de opgravingen, gevonden juwelen, vazen, skeletten, enz...

De site mag je enkel bezoeken met een gids die je rondleidt en uitleg geeft (inkom + gids= 2 US$).

'Ingapirca' is een Quechua-woord dat "de muren van de Inca" betekent. Deze bijzondere bezienswaardigheid wordt gevormd door de resten van de zonnetempel 'Inti' die ten midden van de akkertjes van de Cañari-indianen ligt. De bouwstijl van het hoofdgebouw, de ovalen 'castillo' of 'templo del sol', is typisch Inca. De blokken andesiet zijn precies op elkaar passend gemaakt: hoewel er geen cement of lijm werd gebruikt om de blokken op elkaar te houden, valt er geen speld tussen te krijgen.

Samen met een gids ontdekken we de ruines, die dateren uit de 15de eeuw, die gebruikt werden als religieus en adminstratief centrum en tevens dienst deden als burcht. Op de wijdse archeologische site vinden we o.a. vestingsmuren, binnentuinen, terrassen, huizen en een tempel.

De uitlegbordjes geven drie talen weer: Spaans, Engels & Quechua, de talen der Indígenas. De gids vertelt met passie over de site en zijn voorouders. Leuk!

Na de toer hebben we nog een klein halfuur voor de bus weer terugkeert. Snel wandelen we de site uit naar links en dalen we 1km af tot we het zien... het is echt... het is magisch, sprookjesachtig, adembenemend... Het 'Gezicht' in de rots: 'Cara del Inca'. De afbeelding van het gezicht in de rots lijkt op een menselijk profiel met details van: kin, haakneus, ogen en wimpers. Ongelooflijk!

In de late namiddag arriveren we weer in de busterminal van Cuenca. Hier nemen we een kijkje bij de locale foodcourt. Het ene na het andere eettentje met gerechten afgebeeld op de vele uithangborden overdonderden ons, alsook alle zwaaiende handjes en 'psst, psst' roepende mensen die de klanten in hun tentje proberen lokken. Het is zo'n grappig gezicht dat we van het lachen niet kunnen kiezen. We bekijken het even vanop een afstand en kiezen dan een willekeurig plekje uit. Ze serveren toch bijna allemaal hetzelfde en hanteren dezelfde prijzen. Ecuadoriaanse gerechten bevatten over het algemeen bonen, bonen en bonen. En rijst & frieten op één bord/in één plat. Soepen is hun sterkte en deze hebben we al meermaals geproefd en goed bevonden.

Met een gevulde maag besluiten we de taxi te laten staan en te voet naar het hostel te gaan, dat in het oude historische stadsdeel gelegen is. We wandelen rond in het koloniale gedeelte van Cuenca en ervaren de gastvrijheid van de inwoneres en genieten van de kleurrijke pleinen, religieuze monumenten en leuke winkeltjes. De betegelde daken, kasseistraatjes, pleinen met bloemenmarkt, vele souvenierkraampjes en musea. De stad heeft een beetje een Mediterraans karakter. Langs weerskanten van de weg zie je pastelkleurige huizen met smeedijzeren balkonnetjes en vervallen panden met begroeide patio’s.  Op het San Fransisco plein staat de 'Catedral de la Inmaculada Concepción' met opvallende blauwe koepels.

Het aantal kerken in de stad is ongekend, het zijn er héél veel! Keuze ten over voor de gelovige Ecuadorianen. Tijdens onze tocht begrijpen we waarom deze stad uitgeroepen werd tot Unesco Werelderfgoed. 

Het is jammergenoeg te laat om nog een museum te bezoeken of de ‘Panamahat factory’, een plaats waar de typische Ecuadoriaanse hoeden worden gemaakt. Binnen legt een werknemer je graag uit hoe de hoeden gemaakt worden. Waarschijnlijk komt nu al snel de vraag naar boven waarom het 'Panamahoeden' worden genoemd. Door de eeuwen heen werden deze hoeden in Ecuador gemaakt, maar vervolgens in het begin veelvuldig naar Panama geëxporteerd. Hier heeft de hoed zijn succes een beetje aan te danken en dus uiteindelijk ook 'dé' naam. Om verwarring te voorkomen, de hoed wordt echt alleen in Ecuador gemaakt. De panamahoed is sindskort door UNESCO erkend als immaterieel cultureel erfgoed.

Een wandeling langs de 'Tomebambarivier' is een aanrader!

Op zondag kan je de lokale zondagmorgen-markten bezoeken in de drie nabij gelegen dorpjes: Sigsig, Chordeleg en Gualaceo.

Vanaf het busstation in Cuenca arriveren we na negentig minuten bij het verst gelegen dorp, Sigsig. Het is hier niet toeristisch en we vallen in onze aanwezigheid op tussen de vriendelijke verwelkomende locals. In de reisgids lezen we dat hier, in Sigsig, de Panamahoeden voor de lokale bevolking gemaakt en verkocht worden en je dit ook kan bewonderen.

Een typisch product dat bij de cultuur van Ecuador hoort is deze hoed, die handgemaakt wordt van gevlochten Carludovica palmata bladeren (zie link voor meer info: https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Cyclanthaceae). De naam van deze hoed doet anders vermoeden maar de hoed komt echt uit de provincie Manabi in Ecuador, zoals eerder vermeld. We lopen rond op de markt, maar zien niemand hoeden vlechten, noch verkopen... Jammer, daar keken we zo naar uit! Alsook om een nieuw exemplaar aan te schaffen voor the Captain, aangezien hij die van Colombia heeft proberen te verzuipen door hem te overvaren met ons Dinghietje 😎 Wat we wél aantreffen op de markt zijn grote slakken en dikke meelwormen! Iemand zin in 'eiwitten' 😝 Hi, hi, hi,... 

Vanaf Sigsig is het vervolgens een half uurtje rijden met de bus naar Chordeleg, dat bekend staat om de verkoop van textiel en sieraden. Vooral zilveren sieraden zijn zeer gekend en gewild hier. Er heerst een mondaine sfeer met alle chique blinkende juwelenwinkels. De 'textielmarkt' is er niet (reisgids moet enkele aanpassingen aanbrengen 😉), maar winkels met prachtige geweven kleurrijke motieven des te meer. Hier vinden we ook prachtig hoeden, maar allen te groot voor mijn ventje zijn 'klein/smal' hoofdje 🤠

Vanaf Chordeleg zijn we 10 minuten later met de bus in Gualaceo. Hier is een grote dierenmarkt. Voorlopig hoeven we geen varken, lama, schaap, geit, kip of cavia voor aan boord 🐖🐐🐑🐓 De overdekte Mercado is weer een lust voor het oog en onze rammelende magen sussen we met wat lekkers van de vele aanwezige eetstandjes.

Vanaf Gualaceo arriveren we na vijftig minuten weer in Cuenca. Nog even tijd om door de leuke stad te wandelen.

's Avonds is het telkens genieten van de gezellige buurt rondom het hostel, waarbij we een keuze proberen te maken tussen de vele leuke aanwezige bars om een drankje te nuttigen en een Italiaans, Chinees, Indisch, Thaïs of Ecuadoriaans restaurant voor een lekker maal.

Ecuador Rondreis 6: Alausi

Ecuador rondreis 6: Alausi

Vrijdag, 28 april '17

Na een stevig ontbijt reizen we al vroeg verder naar het treinstadje Alausi, een klein uurtje bus. In het treinstation kopen we onze kaartjes voor de “El Nariz del Diablo” (=Duivelsneus) treinrit. Deze treinrit is de meest bekende van Ecuador en is één van de belangrijkse toeristische attracties van het land. De constructie van het traject tussen Riobamba en Alausi was één van de moeilijkste van de wereld en draagt de naam “Nariz Del Diablo” omdat de gelijknamige rots zigzaggend moest uitgecarved worden om het spoor aan te leggen. 

De reis gaat over een stukje treinbaan dwars door de Andes. In vroegere tijden was het heel ingewikkeld om goederen en mensen van Quito naar Guyaquil te vervoeren. In de negentiende eeuw is toen gestart met het bouwen van een spoorbaan. Het traject zorgde er destijds voor dat deze reis tussen Guayaguil en Quito verkort werd van twee weken naar twee dagen. Om de grote hoogtes en de steile bergen te overwinnen zijn allerlei kunstgrepen toegepast. De afdaling is soms zo steil dat conventionele haarspeldbochten niet voldeden. Om toch af te kunnen dalen zigzagde de trein tussen wissels achtereenvolgens voor- en achteruit naar beneden. Bij de bouw van deze spoorbaan is veel dynamiet gebruikt en zijn veel arbeiders verongelukt. Het is een traject dat, nadat het hele Andes-spoornet van Ecuador (van Quito naar Peru) in verval is geraakt, door de aanleg van snelwegen en dus minder gebruikt werd. De route die je nu nog kan maken is weer hersteld en is vooral een toeristische attractie: 'El Nariz del Diablo' traject loopt van Alausi- Simbambe-Alausi, I is 12 km lang en duurt 2½ uur voor 32 US $. 

Doordat er met het oude open treinstel, waar je boven op het dak zat, ongelukken zijn gebeurd met toeristen (van het dak afgevallen, sommige onthoofd doordat ze op de rijdende trein stonden….je hoort de ergste verhalen 😱), is de oude stoomlocomotief inmiddels afgeschaft, wegens veiligheidsoverwegingen en rijdt er nu een moderne trein. De treinstellen zijn nagebouwd, er rijdt zelfs een oorspronkelijk treinstel mee (zonder dak-zitplaatsen). Deze is helaas een stuk minder sfeervol doordat je niet meer op het dak kan zitten, maar je legt hetzelfde traject af als de originele trein. 

Om 11u start onze rit. Nog even tijd om door het stadje te wandelen en wat te drinken.

Dan nemen we plaats in de wagon, een nieuwe kopie van de oude versie. Het blazen van de hoorn is het startsein en met een schok begint de trein te rijden.

We tuffen langs steile afgronden en oprijzende rotswanden en krijgen fraaie vergezichten op de Ecuadoriaanse Andes voorgeschoteld. Een gids verteld ons meer over de trein en de geschiedenis van dit traject. Er wordt regelmatig vaart geminderd en zelfs gestopt voor fotomomentjes. 

Tijdens de rit genieten we van spectaculaire vergezichten over het Ecuadoriaanse landschap, watervallen, bruggetjes, enz... Op dagen met helder weer is het zelfs mogelijk om de Chimborazo vulkaan. Naast en onder ons passeren we over grillige ravijnen, kabbelende rivieren en de meest uiteenlopende plantensoorten. Het hoogtepunt van de tocht is de zigzag afdaling langs het ‘duivelsneus’ traject. Dit punt van de reis is bekend door het hoogteverschil dat de trein overbrugt. De afdaling is zelfs zo steil dat conventionele bochten niet mogelijk waren en m.b.v. wissels die enkele keren worden verzet, voor- & achteruit zigzaggen we en kunnen we zo op het tweede spoor de reis vervolgen...

Het boemeltje begint aan het laatste meest steile stuk naar de Duivelsneus. Je kan wel honderden meters naar beneden kijken. Aangekomen bij de Duivelsneus is er een korte stop om foto’s te maken van deze berg.

Weer even verder sporen en dan is er het station van Simbambe. Hier worden we verwelkomt door locals in kleurrijke traditionele klederdracht die enkele folklorische dansen, op idem muziek, brengen. Een uurtje krijgen we de tijd om het museum te bekijken, de dansgroep, de kraampjes met ambachtelijke spullen, of om op de foto te gaan met een lama en wat te eten en/of te drinken. 

Daarna keert de trein via dezelfde zigzagweg en sporen terug naar het treinstation van Alausi.

Ook al mag je niet meer op het dak zitten, is deze rit zéér zeker de moeite waard en geeft ons het reizigers-gevoel van hoe het vroeger moet geweest zijn om met deze trein door de Andes te reizen!

Ecuador rondreis 5: Guamote

Donderdag, 27 april '17

Om 9u verlaten we Baños en zetten we de rit in naar Guamote voor een authentieke indianenmarkt. Onderweg zien we de Chimborazo vulkaan(bij Riobamba). Deze is de hoogste vulkaan en het hoogste punt van Ecuador met een hoogte van 6310 meter. Ecuadorianen wijzen er graag op dat gemeten vanaf de kern van de aarde de Chimborazo de hoogste berg op aarde is, dit omdat het maar 200 km vanaf de evenaar ligt! De top van de vulkaan is bedekt met gletsjers. De Chimborazo staat afgebeeld op het wapen van Ecuadoriaanse vlag, samen met een condor, symbool en veel voorkomende vogelsoort in de Andes. De vulkaan is een dode vulkaan en kan/mag je beklimmen.

Bij aankomst in het kleine dorpje 'Guamote', zien we meteen veel mensen en kramen. Donderdag= marktdag. Speciaal hiervoor komen we. Velen reizen dit dopje voorbij, omdat het enkel op deze dag wat te bieden heeft. 

Snel checken we in bij onze B&B en droppen onze rugzakken. 

We mengen ons tussen kleurijk geklede indianen en ervaren het echte marktgevoel op de kleurrijke grote indianenmarkt. Mannen en vrouwen in bontgekleurde klederdracht verhandelen hier hun producten: fruit & groenten; vlees, vis & kip; bonen & zaden; ter plaatse gemalen (volkoren) meel; levende varkens, kippen, schapen en cavia's; hun traditionele kleding: hoeden, pauwenveren, poncho's, kanten witte bloezen & vilten rokken en sjaals met borduursel, lange dikke kousen, enz...

Alles staat verspreid over verscheidene straten in het dorp, alsook op en langs de spoorweg! 

In de cultuur van Ecuador vind je nog veel aspecten terug van de Inca’s. Niet alleen dragen veel Indigenas (indianen) nog de traditionele kleurrijke kleding, ook spreken nog zo’n 2 miljoen inwoners de oorspronkelijke taal, het Quechua. Markten zijn een belangrijk onderdeel van hun indianencultuur, omdat ze hier allerlei handgemaakte goederen verhandelen, hun oogst aanbieden en vee verhandelen. Ruilhandel wordt nog hoog in het vaandel gedragen.

Het is een lust voor het oog om over deze markt te dwalen tussen de Indigenas, indianen. We zagen nog nooit zoveel van hen bij elkaar en nu zien we enkel hen en ze zijn hier talrijk aanwezig. Geweldig! Toch zijn wij voor hen eerder een attractie dan de markt en de bevolking zelf, aangezien we hier als enige blanken/toerist opvallen! Zelf zijn ze schuw en sommige reageren boos als ze merken dat je hen of hun dieren fotografeert...

We kijken onze ogen uit naar de mooie kleding die ze dragen. Het borduursel of weefpatroon en soort hoed is afhankelijk van de streek waar ze wonen.

We zoeken wat lekkers om te eten en te drinken. De kippenpotjes op de BBQ laten we links liggen, ook al knabbelen er meisjes smakelijk 😝 van!

Op een stoepje kunnen we rustig de tafereeltjes voor onze ogen laten glijden. Met bakfietsen rijden ze met hun waar of aankopen tussen de kraampjes, smalle straatjes en honderden mensen. Vrouwen met hun draagzak op hun rug die volgestouwd is met waar of een kind en nog enkele kinderen aan de hand. Verkopers pakken hun waar op en verhuizen naar de overkant, om enige tijd later weer hun vorige plek in te nemen. We vermaken ons kostelijk en laten alle indrukken op ons afkomen. Dit is een 'echte authentieke' markt 👍🏼 We LOVE it!

The Captain heeft een mindere dag... hij voelt zich niet lekker. Ja, als je bij de hond slaapt, krijg je zijn vlooien 😉 In dit geval mijn verkoudheid!

In de B&B worden we verwend met een heerlijke maaltijd en doet de warme wijn wonderen 😋

Vroeg naar bed en hopelijk morgen weer genezen.

Ecuador rondreis 4: Baños

Maandag, 24 -> donderdag, 26 april '17

Achter in de afgedekte laadbak, van een 4x4 wagen, tussen de reistassen nestelen Geert en ik ons voor een ritje van 5' (volgens de privé-taxichauffeur) naar de hoofdweg 'Panamerican Highway'. Daar kunnen we de bus nemen naar de busterminal in Latacunga en overstappen op de bus naar Baños. Birgitte, Reinhilde & Frits zitten op de comfortabele zetels in de wagen. Het zicht vanop onze 'super-deluxe-plek' is wél uniek. We passeren vele lokale indianen, in hun traditionele klederdracht met een draagzak op hun rug met daarin een kind, gereedschap, oogst, enz... , die langs de grote weg stappen of op hun steile veld werken.

De rit duurt al langer dan de 'slechts' 5 minuten (tijd is hier relatief en vermenigvuldig je al snel x2, hi, hi, hi,...).

Wanneer de wagen stopt, komen onze vrienden en de chauffeur zijn voorstel uitleggen. Voor een prijsje brengt hij ons verder naar de 'rechtstreekse' bus naar 'Baños'. En zo zitten we nog een tijdje te hobbelen in de achterbak met uitzicht op de prachtige landschappen van gebergten en valleien, die aan ons voorbij glijden, langs de goede baan/weg van de 'Panamerican Highway'.

Na enige tijd houden we weer halt langs de weg. Dit is onze stop en nog voor onze reistassen uit de laadbak zijn, komt onze volgende lift er al aan. Nog een kleine twee uur bus. 

Dat is ook steeds een aparte belevenis, door de verkopers langs de weg en die op de bus stappen om hun waar aan te prijzen. Ze zijn creatief met het stapelen en dragen ervan, torens chips & nootjes, stokken met suikerspin, enz... Zo kopen & proeven we gekende en onbekende dingen: een bananencake/-brood voor 1US$ (daar kunnen we hem zelf niet voor bakken!) en soja-chips (een beetje kroepoek achtig).

Een kronkelende kolkende rivier kerft een weg tussen het gebergte en het dorp Baños, dat we via een brug bereiken. Meteen valt de gezellige drukte van het levendige stadje ons op.

We kunnen kiezen tussen meer dan honderd hostels & hotels. Dit stadje is een trekpleister voor actieve backpackers en een populaire ontspanningsoord bij de bevolking. Westerse restaurants en barretjes vind je aan het plein, waar een ontspannen 'reizigersvibe' heerst. Al snel lopen we op enkele bekende backpackers.

Meteen bij het eerste hostel/hotel zijn we tevreden en zeggen we toe voor een nacht. 

Baños ligt op een hoogte van 1800 m, door het vochtige klimaat en de ligging aan de voet van een vulkaan is de omgeving van Baños groen, er zijn verschillende watervallen en warmwater hotsprings. Het wordt het 'Outdoor Paradise' genoemd.

De 'Tungurahua' vulkaan, wat in het Quechua 'Vuurnek' betekend, is 5016 meter hoog en blaast zo nu en dan een mooie aswolk uit. Het is een actieve stratovulkaan die ook bekend staat onder de naam "De Zwarte Reus". In 1999, na een relatief lange periode van rust, begon een nieuwe fase van activiteit. 25 000 inwoners van Baños moesten evacueren in 1999/2000. De activiteit van de vulkaan resulteerde in het vrijwel volledig smelten van de ijskap. De gletsjer is verdwenen maar soms is er nog wel sneeuw te zien.

In juli 2006 moesten er weer meer dan 5 000 mensen worden geëvacueerd. Op 17 augustus 2006 vielen er 7 doden, in Februari en Juli 2008 was er weer sprake van een flinke uitbarsting. Als je geluk hebt kan je de top van de vulkaan zien met zijn rokende pluim maar hij ligt meestal in de wolken. Op de kaart van Baños staat aangeduid waar de veilige plekken zijn in geval van een nieuwe uitbarsting, aangezien die reeël tot de mogelijkheden behoort. In vrijwel ieder hostel/hotel of in de stad, zie je een kaart hangen met deze info en evacuatieplan!

We zouden wél eens graag een vuurspuwende vulkaan zien, vooral in het donker, wat op foto's en films prachtige beelden opleveren 🌋

Op dit moment is ie rustig en houdt hij zich schuil achter de wolken... jammer. 

We slenteren langs de vele winkeltjes, leuke pleinen, de Mercado en talrijke reisagentschappen die actieve dagtochten aanbieden. 

De echte avonturiers en durfals moeten in Baños zijn, hier kun je naar hartelust raften over de wildste rivieren, bergbeklimmen, abseilen, canyoning langs een waterval, paragliden, de vulkaan beklimmen, mountainbiken door de bossen, bungeejumpen van hoge bruggen en met de toppen van je tenen het water raken. Keuze genoeg om de adrenaline door je lichaam te laten razen 😉 Maar je kan het ook rustiger aan doen en een wandeling maken tussen de frisgroene bergomgeving of een busrit maken in een 'chiva' (open busje) langs al deze spannende avonturen of vele watervallen. 

Wij kiezen voor een mountainbike tocht 'Routa de las Cascadas' (= waterval route), langs denderende watervallen en uitzichtspunten over de groene heuvels rondom de stad. 

Voor slechts 5US$ meerprijs (boven op de 5US$ huurprijs voor een gewone mountenbike) krijgen we nieuwe mountainbikes met voorvering en degelijk materiaal, héél wat anders dan de fietsen in Cotopaxi!

De temperatuur is hier aangenaam, een beetje lente-achtig. Short/-rok, t-shirt/topje en sandalen kunnen weer aan 🌞 Heerlijk...

De volgende ochtend worden we met een map (met de routebeschrijving, tips en achtergronden voor leuke stops onderweg, zoals: watervallen en korte wandelroutes) en de fietsen afgezet aan 'Casa del Arbol', een plaats boven op een heuvel achter Baños, op een hoogte van 2640 m. Het is een aanrader om een bezoekje te brengen aan “Casa del Arbol” (= de boomhut). Aan deze ´boomhut´ hangen twee schommels waarmee je letterlijk boven de wolken kunt schommelen! Als dit een beetje gevaarlijk klinkt, geen zorgen. De ‘boomhut’ bestaat uit een éénvoudig houten huisje met een prachtig uitzicht, gebouwd op een betonnen paal, rond een levende boom met een goed onderhouden metalen frame. Eigenlijk bestaat deze schommel al zo’n 10 jaar, maar in 2012 is “Casa del Arbol”, de boomhut waar de schommel aan hangt, opeens heel bekend geworden door een foto in 'National Geografic'.

En zo beginnen we onze dag met een schommelpartijtje 'boven de wolken'.

Voor wie het toch wat spannender wil, zijn er uitdagender schommels even verder op. We rijden er langs en nemen even een kijkje. Ook leuk zo bengelen boven het stadje...

We dalen verder af en slaan hier en daar af bij wegwijzers naar watervallen en wandelen er naar toe. De immense kracht waarmee het water naar beneden dondert en ons nat nevelt blijft prachtig 💦

De route van ongeveer 22 kilometer gaat grotendeels bergafwaarts op de geasfalteerde wegen, soms langs de hoofdweg, dan weer langs een exclusief fietspad naast de rivier, een tunnel door, enz... prachtige bloemen, waaronder orchideeën trekken onze aandacht.

We houden halt bij de 'adrenaline' activiteiten en zien mensen liggend op hun buik, aan een stalen kabel, door de lucht glijden, van de ene kant naar de andere, waar ze toekomen aan een waterval op de bergflank. In een bakje kan je deze tocht ook maken. Er is véél concurrentie. Elke 100m is er wél een mogelijkheid om een avontuur aan te gaan. We stellen ons vooral vragen bij de degelijkheid van het materiaal. Is het veilig?! 

We bezoeken de grootste waterval,  ‘El Pilon del Diablo’ (= Mond van de Duivel).

Hiervoor is er weer wat benenwerk nodig en zo belanden we onderaan de waterval. De weg naar boven leidt ons langs een stenen trap en onder tunnels, waar we op handen en voeten doorkruipen. Doordat de waterstraal van de waterval te hevig is op het moment, is droog verder klimmen en er achterlangs lopen niet bij 💦💦 Hier moeten we jammergenoeg onze klim staken. Desalniettemin is het zicht dat we hier hebben al 'meer' dan de moeite waard en 'adembenemend'!

De klim terug naar onze fietsen is weer even pittig...

We fietsen door naar Machay, daar maken we gebruik van een zogenaamde ‘Collectivo’, een vrachtwagentje met twee houten banken en plaats voor de fietsen, die ons weer terug brengt naar Baños. 

Wat een zalige dag en fantastische uitstap 🚴🏽‍♀️🚴🏽 We zijn moe, maar voldaan door al het natuurlijk moois 😍

De volgende dag is het 'verwendag'! We beginnen met een laat ontbijt en gaan 'massage-hoppen'. Een hele straat vol met het ene massagesalon naast het andere. M.b.v. 'Tripadvisor' kiezen we er één uit en anderhalf uur later stappen we ontspannen en tevreden weer buiten. 

De naam Baños betekent 'baden' en die vind je aan de rand en rondom het stadje, van thermale warmwaterbaden tot denderende watervallen.

In een van de Thermale baden doen we ons te goed aan relaxen en stomen in de sauna, jacuzzi en Turks bad met grote verse afgekapte takken eucalyptus. Goed voor mijn verkoudheid 🤧

Als 'backup' nog even een tussenstop maken bij de apotheek voor extra medicijntjes.

De laatste avond worden we in een restaurant getrakteerd op een live-optreden van muzikanten uit de Andes, die prachtige klanken produceren uit hun panfluit, gemaakt van bamboe 🎋🎼

Dit stadje heeft ons aangenaam verrast en we hebben dan ook enkele dagen de tijd genomen om van omgeving en de sfeer te genieten!

Ecuador rondreis 3: Quilotoa

Zondag, 23 & maandag, 24 maart '17

Een privé-chauffeur brengt ons met acht personen naar de gelijknamige plaats en vulkaan (de) Quilotoa. 

De Quilotoa (bij Latacunga) is een 3 km wijde calderavulkaan (uitleg zie hier onder) met een meer. Het kratermeer is 800 jaar geleden ontstaan. Het water is wat blauw-groenig door de mineralen. De rand van de krater is op 3845 meter hoogte. Hoe diep het meer is is een '?'. Volgens de bevolking is ze 'bodemloos/oneindig'!' Volgens onderzoeken is het 250 meter diep. 

De Quilotoa Loop is een wandeling door de omgeving van een dag of 3 met als hoogtepunt een bezoek aan het kratermeer. Maar je kan ook rond de krater wandelen wat ongeveer zes uur duurt!

Na vier uur bereiken we het stadje 'Quilotoa'. In de regen werpen we de eerste blik op dit sprookjesachtige verschijnsel. Hagel doet de kleuren van het water veranderen en jaagt ons het hostel in, dat zich tegenover het kratermeer bevind, lekker praktisch.  Een tas overheerlijke 'Canalazo', een warme kaneeldrank met passievrucht, warmt ons weer op.

Even later is het weer droog en net voor zonsondergang werpen nog even een blik op het meer.

Met ons gezelschap tafelen we in het hostel en maken véél plezier tijdens het spelen van een kaartspel. De (slaap)kamers worden warm gestookt met houtkachels, die geen overbodige luxe zijn met deze koude temperaturen. 

De volgende ochtend staan we al vroeg op de kraterrand. De eerste zonnestralen dringen door het wolkendek heen en verlichtten langzaam het landschap. 

De 'coca'-thee bij het ontbijt ( danke Petra & Denis) geeft ons het gevoel klaar te zijn om de hoogte aan te kunnen en het kratermeer verder te ontdekken. 

Wat een geluk hebben we vandaag! De wolken maken plaats voor een blauwe hemel en als we aan de rand van dit immense kratermeer staan, drijft er enkel af en toe nog een wolkje voorbij! Wat voelen we ons bevoorrecht om op deze plek te staan en te kunnen genieten van de pracht van moeder natuur! 

De doorsnede van de krater is 3km en past niet in mijn lens, dan maar een panorama proberen. Foto's vertellen altijd maar een half verhaal, maar echt op dit randje staan maakt nietig...

Op de achtergrond prikken de besneeuwde toppen van de 'Cotopaxi' en de 'Lliniza Sur' vulkanen gaten in de blauwe lucht. 

Door de lichtval verandert de kleur voortdurend. Na tientallen foto’s te hebben gemaakt vanaf de rand, daalden wij af naar het meer. Er staat een ijzige wind en achter de kraterwand zijn we hier tegen beschermd en worden we verwarmd door de zonnestralen. Wie naar beneden gaat, moet ook weer omhoog en dat kan weleens pittig zijn. En dat ondervinden we 'aan den lijve'! Naar beneden gaan is een makkie, we houden het op een klein stukje, want de weg terug duurt minstens twee keer zo lang 😰

Beneden kan je kanovaren en aan het koude water voelen. Voor de pijnlijke spieren en uitgeputte lichamen zijn er muilezels beschikbaar om je weer naar boven te voeren.

Weer boven op de kraterrand krijgen we niet genoeg van dit magische verschijnsel, maar de volgende bestemming roept...

Hier scheiden onze wegen met Petra & Denis die naar de Galapagoseilanden vliegen.

Uitleg: 

Een calderavulkaan is een oudere vulkaan met aan de bovenkant een grote brede krater. Deze krater is ontstaan doordat een deel van de vulkaan in de magmakamer is gestort, die na een vulkaanuitbarsting is leeggestroomd. Vaak vormt zich in de krater van een calderavulkaan een kratermeer. Het water in een kratermeer kan allerlei kleuren aannemen, als gevolg van elementen die uit het vulkanische gesteente opgelost worden. 

Nog meer info over de verschillende vulkaansoorten kan je op deze link vinden:

http://www.vulkanisme.nl/soorten-vulkanen.php

Ecuador, rondreis 2: Cotopaxi

Vrijdag, 21 -> zondag, 23 april '17

Op ongeveer 60km van Quito ligt de vulkaan Cotopaxi. 

Met het gratis transfer-vervoer van het hostel 'Secret Garden' Quito, worden we naar hun hostel in Cotopaxi gebracht. We zijn met een leuk groepje dat we de afgelopen dagen hebben leren kennen in het hostel. De weg brengt ons in twee uur door het Andesgebergte langs de 'La Avenida de Los Vulcanos' er naartoe.

De laan van de vulkanen loopt van noord naar zuid, tussen Quito & Cuenca en kreeg deze naam vanwege de actieve vulkanen die deze hoogvlakten flankeren.

De besneeuwde top van de Cotopaxi verschijnt tussen het Andesgebergte. De vulkaan, met een hoogte van 5897 meter, heeft een bijna perfecte kegelvormige structuur. De doorsnee van de basis van deze vulkaan is ongeveer 23 kilometer. Cotopaxi wordt veelal gezien als één van de mooiste vulkanen van Zuid-Amerika. De vulkaan kent een ongeveer 100-jarige uitbarstingcyclus. Op 14 augustus 2015 begon een nieuwe uitbarsting waarbij dorpen geëvacueerd moesten worden en de president de noodtoestand voor het gebied heeft uitgeroepen. 

In het Quichua (zie uitleg hier onder) betekent het woord Cotopaxi: 'Nek van de Maan'.

Het hostel heeft een zicht op deze imposante vulkaan en ligt omgeven door nog enkele andere vulkanen. Het is helder vandaag en we kunnen 'Chimborazo' (de hoogste vulkaan van 6310M, is het hoogste punt in de Andes en in Ecuador), 'Rumiñahui', 'Pasochoa', 'Antisana' en 'Cayambe' zien!

We worden ontvangen met een overheerlijke warme wijn (soort glühwein) en een verse soep. Het smaakt heerlijk en al snel worden we naar onze private cabaña gebracht, voorzien van een bad en houtstoof!

Enkele minuten later staan we allen met laarzen aan onze voeten klaar om een wandeling door het bos, naar enkele watervallen, te maken. Door de regen van de afgelopen dagen ploeteren we in de modder en glibberen langs de gladde smalle paden. Door een stromende rivier, met water tot bijna aan onze knieën en een uitdagende smalle hoge klim langs een meters hoge rots, bereiken we de eerste waterval. De tweede, even verder op, is nog groter en bestaat uit twee delen. Onze gids springt er even af en belandt in het frisse stromende water.

Tijdens de weg terug, glijdt ik uit over een gladde steen in het water, verlies mijn evenwicht en beland pardoes op mijn kont in de koude rivier 💦😱

Weer aan het hostel, neem ik een warme douche en kleed me snel om, want het is 'apo-time'. Een lekker Ecuadoriaans hapje en diner wordt ons voorgeschoteld.

Wanner we na het heerlijke diner ons huisje opzoeken is het er gezellig en warm door de warmte van de houtstoof. We profiteren van het bad en zweten ons te pletter op de bovenste verdieping, waar het bed staat.

Bij het eerste ochtendgloren zien we door het vensterraam de sneeuw glinsteren op de top van Cotopaxi... wat een 'view' hebben we hier! Het lijkt wél een schilderij 🗻

Al vroeg trekken we richting deze imposante vulkaan. Met mountenbikes bovenop de wagen rijden we het Nationaal Park Cotopaxi binnen. Aan de voet ligt een mooie lagune 'Limpiopungo', waarin de vulkaan weerspiegelt.

Op 4500m hoogte is de parking, vanaf hier kan je de laatste 300m te voet klimmen over de assen en kleine lavasteentjes, waardoor je telkens weer naar beneden glijdt... en de hoogte maakt het ons niet makkelijker. Ik hoor jullie denken: 'wat is nu 300m?!' Nou, het is zwaar op deze hoogte en rustpauzes worden regelmatig ingelast om op adem te komen en wat water te drinken. Mijn hart gaat als een razende tekeer en lijkt uit mijn lijf te bonken! Petra & Denis hebben een ski-app op hun smartphone, hiermee kunnen ze kijken hoe hoog we zitten en hoeveel meters we nog voor de boeg hebben. Het is aftellen en onszelf motiveren. De sneeuwgrens en refugio (berghut) komen steeds dichter bij. Het is niet ver meer. Gezinnen met jonge kinderen aan de hand of op hun rug komen reeds afgedaald. Als zij dit kunnen...

'We made it!' Wouw, dit was een heftige inspanning. We hebben onszelf weer overtroffen 👍🏼 We worden beloond met een prachtig panoramisch uitzicht over de omliggende vulkanen en krijgen een stempel in ons paspoort 🛂

We kunnen het niet laten om even een sneeuwman te maken ⛄️

Hoger mag je niet klimmen op dit moment, omdat de vulkaan actief is en hier en daar zien we in de lucht een rookpluim uit de krater verschijnen. Hoewel de vulkaan actief is, is het toch de meest beklommen vulkaan in Ecuador.

De omliggende wolken beginnen te zakken en de top verdwijnt. We dalen weer af, dit gaat sneller en is leuk. Onze wandelschoenen zakken diep in het losse lavazand en met een ski-/schaatsbeweging op onze hielen zijn we zo op de parking.

Met de mountainbikes dalen we verder af tot aan de uitgang van het park, een  10-tal kilometers. Het eerste stuk naar beneden is vrij stijl. De remmen moeten ons telkens tegenhouden en we dalen rustig af over de slingerende wegen. Tot...plots mijn remmen het begeven! In een razend tempo bol ik verder. Ik zie de wagens op me afkomen en gil alles bij elkaar. Geert roept dat ik me naast de weg moet gooien. Ik probeer met mijn voeten de snelheid eruit te halen en laat me vallen op de kiezels... Auwch 😱 Mijn kont doet pijn, de binnenkant van mijn dij en mijn kuit is gekrast door het pedaal! Gelukkig volgt onze gids in de wagen en hersteld mijn fiets. Ga ik er terug op of stap ik in de wagen? De remmen worden weer goed bevonden door the Captain en dus rij ik verder. Dan begeven Geert zijn remmen het, zijn remblok vliegt eruit, daarna die van Dennis! Het materiaal is niet van de beste kwaliteit 🤔 Gelukkig gebeurt het bij de mannen op een vlakker stuk en kan het heuvel verholpen worden. De laatste kilometers van het park zijn hobbelig en zwaar... een lama staart ons na...

Beneden doen we ons tegoed aan het lunchpakket met lekker bananenbrood als toetje. 

Wat een inspanning hebben we geleverd vandaag. Maar wie is hier nu gek?! We betalen er nog voor ook 😉

Voldaan en vol energie arriveren we in het hostel, waar we relaxen en nagenieten in de jacuzzi. De rest van de dag is één en al ontlading. We zijn moe, maar geven ons niet voor bedtijd. Vanavond slapen we in the 'hobbit home', een rond tunnelvormig knus huisje dat gebouwd is in de flank van de berg, voorzien van dik houten meubilair, een elektrisch kacheltje en alweer het zicht op Cotopaxi. De gemeenschappelijke douche en toilet buiten beschikken ook over dit unieke schilderachtige uitzicht. 

De derde dag, na het ontbijt, is het tijd om afscheid te nemen van deze mooie plek. Nog even genieten in de trampoline van de zon op onze snoet en de omgeving. De lama's zwaaien ons uit...

Link van het hostel:

'Secret Garden' biedt een pakket aan: http://www.secretgardenquito.com/yahoo_site_admin/assets/docs/Cotopaxi_3_day_2_night_deal_pdf.254131315.pdf

(De taal Quechua (ook Quichua, Kichwa/Kechua of Qhiswa/Qheswa - in de eigen spelling tegenwoordig benoemd en geschreven als Runa simiof Qhichwa shimi) behoort tot de Andes-Equatoriale talen. De taal wordt gesproken door circa 13 miljoen mensen in een gebied dat zich uitstrekt van Zuid-Colombia tot Argentinië, in het bijzonder in Peru (4,5 miljoen), Ecuador (1,5 miljoen) en Bolivia (2,9 miljoen). Quechua was de belangrijkste voertaal van het Inca-rijk (Tawantinsuyu) in de 15e en 16e eeuw. Het percentage moedertaalsprekers van het Quechua bekeken op de totale bevolking van de Centrale Andes is in de loop der tijd echter sterk afgenomen. Dit komt door de dominantie van het Spaans en Portugees in bijna heel Zuid-Amerika. Tegenwoordig wordt het, mede onder invloed van het Spaans, geschreven met het Latijnse alfabet.)