Zondag, 7 - donderdag, 25 januari ‘18 (UTC -10 = -11u tijdsverschil met BE(=UTC +1u)!)
Île de Hao, de vierde grootste atol van de Tuamotus Archipel met een lagoon van 720km² groot en 47km koraaloppervlakte er omheen. Eerst kreeg het de naam Île de la Harpe en later, door James Cook (1769), werd het Île de l’Arc (Bow Island) genoemd, door z’n boogvorm. Zoals reeds in juni gemeld, was het hier in de jaren ‘60 tot 2000, een Militaire basis voor de kernproeven!
The Captian & me zijn weer met z’n tweetjes. En moeten weer even wennen aan de extra ruimte & stilte om ons heen. Voorlopig heeft er dus GÉÉN muiterij plaats gevonden op Zensation.
Tim heeft de kapotte plotter mee naar België, benieuwd wat er uit de bus gaat komen.
Voor we weer naar het dorp varen, duikt the Captain nog even de schroevendraaier op... die verkoos het water boven mijn handen 😱
Onderweg naar het dorp Otepa, proberen we onder zeil enkele stukken aan het voorzeil te repareren met speciale zeiltape die we van Maxim van Elvstrøm bekomen hadden (dank Tim om dit mee te brengen). Dit gaat goed. We zien echter nog andere plaatsen die om reparatie vragen, waar we niet bij kunnen, dus zullen we het zeil alsnog eraf moeten halen.
Bij het afmeren in het oude verlaten militaire havenkommetje, voer ik een circusact op: bij het teruggooien van de landvast vanop de kade, naar the Captain aan boord, verlies ik mijn evenwicht. Ik zie & voel het aankomen en grijp de landvast vast (die reeds belegd is) en bengel er even aan boven het water, voor ik erin plons tussen wal & schip 💦 Met natte kleren en zeilschoenen klim ik druipend en lachend weer aan boord. Zelfs mijn zonnebril staat nog op mijn neus en heeft de spektaculaire grappige bengelsplash overleefd 😂🤣😂
Zo, we zijn weer op een bekende plek. Altijd leuk het weerzien met oude bekenden, jachties en locals.
Praktisch om weer gewoon van & aan boord te stappen wanneer je wil. Ook handig om de steeds groeiende klusjeslijst wat af te vinken, in afwachting op de juiste wind om naar Gambier te zeilen.
Zo krijgt de onderkant van de bijboot een opknapbeurt met epoxy en een stuk fietsband opgeplakt als stootband voor de scherpe koraalkoppen.
De oude biminicover lijkt zijn beste tijd gehad te hebben, aangezien het op een sterrenhemel lijkt wanneer de zonnestralen erop schijnen. Tijd om de nieuwe biminicover/zonnetent, die extra bij de boot was (nooit gebruikt, wegens kleurverschil (iets andere blauwe tint) met de andere overtrekken), over de beugels te plaatsten. De Jeanneau ster, alias ‘windroos’ ziet er mooi uit en het iets andere blauw, stoort ons niet.
De oude stof is ideaal om een begeerde dinghyovertrek van te maken. Dankzij het Bella Ciao naaiatelier krijgt ons Dinghietje eindelijk dus een cover om zich te beschermen tegen de zon. Tijdens het doopfeestje met haar ‘nieuwe’ doopkleed, krijgt ze de naam ‘Senstion’-tje voor haar soms avontuurlijke sensationele natte landingen die ze ons laat beleven! Ze krijgt nog een kleine Belgische vlag kado, speciaal genaaid voor haar doopsel. Suikerbonen hebben we niet, maar wél bubbels, allerlei lekkers en een inieminie papieren vouwbootje 🍾🥂🎉.
De buiskap krijgt aan weerszijde van het middelste venster een rits, zo kunnen we deze oprollen en krijgen we extra circulatie in de kuip.
Toiletten worden hersteld en zo hebben we even een toilet ‘with a view’ in de kuip 😜. De ene krijgt een nieuwe pomp en de andere krijgt epoxy opvulling voor de bouten zodat die weer zeevast staat 🚽 zo dat we niet met pot en al in het rondvliegen onder helling! No sh*t job gelukkig.
De kleinere kaartplotter wordt met behulp van een plastic snijplank (vanuit de supermarkt voor slechts 4€) in de te grote behuizing in de kuip gemonteerd.
Het voorzeil wordt eraf gehaald en krijgt nog enkele verstevigingen opgeplakt.
Alle luiken/vensters kregen nieuwe rubberen dichtingen en zonwerende folie opgeplakt.
Zelf kruip ik de bilge in om wat orde op zaken te stellen en schoon te maken. Druk, druk, druk, geconcentreerd en even niet... ploef! Daar ga ik de bilge in 😱 Mijn rechterbeen verdwijnt volledig in het gat van de bilgepomp. Met een verzeerde voet, blauw scheenbeen, pijnlijke heup & onderrug (zwakke plek) tot gevolg... oeijoeijoei, moet duidelijk nog wat wild vlees kwijt!!!
Tijdens alle klusjes door, plonsen we af & toe het water in om af te koelen. Een kleine adelaarsrog is ons nieuwe ‘huisdier’, af & toe springt ie even uit het water en jaagt ie de kleine visjes de stuipen op het lijf. Het is heet en we snakken naar water. De regen blijft uit en het peil van de watertank zakt. Ook de locals roepen op water... nu & dan vallen er enkele druppels, die opdrogen alvorens we ze kunnen opvangen.
De vele buurthonden jagen op elkaar en komen nieuwsgierig kijken en profiteren van de schaduw onder de bijboot.
In de kuip en op het dek huizen enkele gekko’s, kevertjes en oorwormen.
Met de andere jachties is er een beurtrol voor halen van de verse baguettes 🥖. Voor 7u moeten we in magasin ‘Amélie’ zijn, of we vangen bot. Na een week mindert het aantal baguettes aangezien de voorraad bloem slinkt en het bevoorradingschip nog even op zich laat wachten. Bezuiniging... en dus moeten we extra vroeg op pad.
In het dorp komt stilaan het leven weer op gang. De kerstvakantie is voorbij, schoolkinderen fietsen & wandelen met hun rugzak richting de schoolpoort en de straatveegsters zijn reeds vroeg de paadjes langs de weg aan het harken.
We zijn nu zes maanden verder, na ons eerste bezoek en we zien niet echt een evolutie op het eiland, de waterleiding is nog steeds buiten werking, ondertussen reeds 17jaar, sinds het vertrek van de militairen. We zien eerder een devolutie i.p.v. een evolutie. Jongeren hebben geen werk of trekken naar Tahiti of naar andere landen om te gaan werken... de bevolking slinkt verder... waar gaat dit naar toe? Dit horen en zien we op alle eilanden gebeuren.
Het bevoorradingschip komt ook hier pas eind januari. De rekken in de drie magasins geraken leeg. Nu en dan komt er aanvoer van verse voeding met het vliegtuig en dit wordt meteen gemeld aan elkaar. Wie dacht dat we blij werden van het nieuws dat er ‘aardappelen’ zijn! De paksoi uit Jozef’s tuin wordt ook regelmatig aangevuld ten huize Zensation. Op de koop toe komt er een auto enkele keren per week langs met groenten & fruit uit de tuin van Renault. Zo leren we een nieuwe fruitsoort kennen: pomme canel. Het is klein, de buitenkant lijkt een beetje op een artisjok en de binnenkant op een zuurzak, de smaak is wél anders en we vinden het lekker.
Op zondagmorgen, voor de mis, verkopen mensen wat lekkers voor hun deur. Zo maken we kennis met Johanna & François en hun zelfgemaakte Chao-pao (gestoomde broodjes) gevuld met kip of noten, bouchons (soort dim-sum) en nems (mini loempia). Lekker allemaal 😋
De kaas- & yoghurtmakerij aan boord draait op volle toeren 🧀
De vissers komen dagelijks toe met dikke grote geelvintonijnen, die de water uit onze mond doen lopen. De voorraad van onze eigen vangst slinkt, de diepvries raakt leeg...
Op een dag zien we wél een hele rare vangst in de vissersboot: een varken 🐖😜
The captain maakt de achterste ruimte leeg in de cockpit leeg om erin te kruipen, zodat hij het stuurwielmechanisme een onderhoudsbeurt kan geven en de contacten van de autopilot controleren.
Hierbij ontdek hij scheurtjes in de tube van de uitlaat😱. Dit is een rubberen bewapende slang. Er zijn ook plaatsen waar de bewapening naar buiten komt door een van de scheurtjes, het is dichtbij de doorvoer, daar is weinig druk.
Voorlopig lost hij het à la ‘MacGyver’ op: dicht maken met MacGuyver tape en TEX7! Maar er moet wel iets gebeuren binnenkort. We hebben een nieuwe tube van 5,8m nodig met een diameter van 76mm. Hier in Hao is inderdaad niks, Gambier en Austral Islands, welke op de planning staan, ook niks. Alleen Tahiti is een mogelijkheid, maar daar zouden we normaal pas toekomen in april. Het contact met Tahiti verloopt zo moeilijk, mails geraken niet weg, worden niet afgeleverd, krijgen foutmeldingen, antwoorden op mails blijven uit...
Met behulp van François, hebben we eindelijk een antwoord gekregen gisteren: ze hebben geen tube in stock, maar eind maart zouden ze het in Tahiti kunnen hebben!
Elke cm van de slang wordt nog eens extra gechecked en goed bekeken, uitgezonderd het laatste stuk, dat MacGyver reeds heeft gerepareerd, ziet de rest van de tube er goed uit. Dus hebben besloten om toch onze planning te laten doorgaan. De klussenlijst is volledig afgewerkt en we kunnen veilig vertrekken en onze toer langs de vijf archipels in Frans Polynesië vervolgen ⛵
Ondertussen heft het al enkele avonden & nachten wat geregend. Terwijl ik dit schrijf loopt de watertank ondertussen over en is het nog niet gestopt met regenen, de laatste was hangt uit. Geraakt die nog droog?
Er biedt zich een weervenster aan en zo zullen we dus, zoals gepland, naar de Gambier Archipel vertrekken.
450 NM voor de boeg, drie tot vier dagen varen, weer ff offline en enkel per satelliettelefoon bereikbaar.
