Vrijdag, 19 februari '16
Alweer is de regen van de partij als we ontwaken. Het is weer even geleden dat de deining ons een onrustige nacht bezorgde, maar vannacht was het zover :-(
Een pelikaan komt ons begroeten en maakt aanstalten om op het dek te landen, maar bedenkt zichzelf dan. Prachtig hoe die vogels net boven het wateroppervlak zweven.
Onze planning om te voet naar de stad Basse Terre te stappen, een mijl verderop, veranderen we door er naar toe te varen. Maar wanneer we er toekomen, lijkt het ons te stads en nodigt het ons niet meteen uit, dus varen we meteen door naar Deshaies. De wind laat ons meerdere keren in de steek. Zeilen heisen, strijken, motor aan, dit scenario wordt een aantal keer herhaald. Het is een rustige tocht en eindelijk gaat de vismolen nog eens af, trrr...we houden van dat geluid! Aan de haak hangt een kleine tonijn van slechts 20cm. We bevinden hem te klein en geven hem terug zijn vrijheid, zodat hij nog wat kan groeien en in de hoop dat we als beloning van onze goede daad een groter exemplaar vangen...maar dat gebeurt jammer genoeg niet...althans vandaag niet ;-)
We varen voorbij Pigeonn Island, een mini archipel van eilandjes en rotsblokken. Het bekend als réserve Jacques Cousteau, een druk bezochte duikparadijs, het ligt er vol met excursieboten, veel te toeristisch, maar het ziet er wél mooi uit boven water, wat voor schatten zijn er allemaal onder water verstopt?!
Deshaies ziet er knus uit en heeft kleurrijke beach bars met houten paalterrassen op het strand. Het water nodigt uit en we koelen af in het water. Als ik me even later afdroog, zie ik een zeeschildpad nog net zijn kopje boven water steken!
Tussen de regendruppels door varen we naar de dinghysteiger en gaan uitklaren, zodat we morgenvroeg Guadeloupe kunnen verlaten. Ook hier is er weer geen controle van onze papieren. We lopen nog even langs de boulangerie en kopen nog baguetten en brioche, want we krijgen bezoek op de borrel. Voor morgen nemen we nog een toetje mee. The Captain houdt wél van de Franse eilanden, of is het van de bakkers, of van de toetjes die ze verkopen? Tompoes, oftewel millefeuille en een eclair kunnen hem wél bekoren ;-)
Borrelen op onze dame met Brigitte & Rob van SY Twixx en met Maaike & Leo van SY Chimo, waar we mee kennis maken. De avond is zo weer voorbij en we plannen allen om morgenvroeg tegen zeven uur het anker op te halen.
zondag 21 februari 2016
zaterdag 20 februari 2016
Guadeloupe, Point-à-Pitre - Marine Rivière de Sense (Caraïben)
Donderdag, 18 februari '16
Liggen we hier in een paradijs, regent het toch wél zeker! De vijftig tinten blauw/groen lijken meteen minder kleur- en kwijlrijk, hi, hi, hi. Maar niet getreurd, na regen komt zonneschijn en dat is hier zeker het geval. En hoe, ze geeft er meteen een stevige lap op en brandt alle wolken weg :-)
In de stad aan de kade brengen vissers hun vangst aan land en en verkopen er verschillende soorten vis: tonijn, bonito, zeebaars en nog vele andere die we niet kennen met de kleuren blauw, roze, geel. Gigantische langoesten proberen uit bakken te kruipen. Pelikanen hebben zich in grote getallen verzameld bij de vissers in de hoop iets lekkers te krijgen, terwijl de vissen met veel zorg ontdarmd, gefileerd en ontschubd worden met behulp van kroonkurken op een stok. (Gek, dit was een zelfgemaakt muziekinstrument dat we gebruikten in de klas en hier schrapen ze er de schubben mee van de vissen, hi, hi, hi, had ik dat geweten...)
De fruit -& en groentenmarkt oogt weer kleurrijk, en we worden alweer afgezet bij de aankoop van enkele stuks! Jammer, dat ze de toeristen zo uitbuiten! Kopen dan liever in de supermarkt, waar de prijzen zijn getekend en het voor iedereen hetzelfde is.
Het stadje heeft prachtige houten gebouwen met balkons en smeedijzerwerken, jammer dat de staat ervan en kleuren verwaarloosd worden. Toch ademt het hier 'echt Caraïben' uit en armoede is ook duidelijk aanwezig. Toch is er een heuse winkelstraat met verscheidene zijstraten met overvolle winkels met kledij, schoeisel, lingerie, accessoires, kleurrijke stoffen met vooral de geel, oranje, rood, groene Caraïbische geruite stof, enz... Het is de 'Abdijstraat' in Antwerpen in 't veelvoud!!! Als je hier niet vindt wat je zoekt...;-)
Bij terugkomst in de baai, zien we tussen alle Franse vlaggen nog een Belgische vlag en wanneer we even later vertrekken, komt er nog een boot met onze driekleur voorbij gevaren.
We varen naar de westkant van de linkervleugel van het vlindervormige eiland. De tocht verloopt aangenaam en onderweg komen we een chauvinistische landgenoot tegen, die enthousiast met zijn vlag op het achterdek staat te zwaaien naar ons. Leuk om te weten dat er nog enkele Belgen hier rondvaren.
Net voor zonsondergang liggen we voor de haven van 'Rivière de Sens'. Op AIS, zien we dat SY Twixx in de haven ligt. We hebben hen al in Spanje mislopen en gisteren in Pointe-à-Pitre. Zou het ons lukken om elkaar hier terug te zien? En ja hoor, Brigitte & Rob zijn aan boord. Een uitgebreid warm ontvangst met borrel en lekkers volgt, aangevuld met avontuurlijke verhalen en een fantastische avond :-)
Liggen we hier in een paradijs, regent het toch wél zeker! De vijftig tinten blauw/groen lijken meteen minder kleur- en kwijlrijk, hi, hi, hi. Maar niet getreurd, na regen komt zonneschijn en dat is hier zeker het geval. En hoe, ze geeft er meteen een stevige lap op en brandt alle wolken weg :-)
In de stad aan de kade brengen vissers hun vangst aan land en en verkopen er verschillende soorten vis: tonijn, bonito, zeebaars en nog vele andere die we niet kennen met de kleuren blauw, roze, geel. Gigantische langoesten proberen uit bakken te kruipen. Pelikanen hebben zich in grote getallen verzameld bij de vissers in de hoop iets lekkers te krijgen, terwijl de vissen met veel zorg ontdarmd, gefileerd en ontschubd worden met behulp van kroonkurken op een stok. (Gek, dit was een zelfgemaakt muziekinstrument dat we gebruikten in de klas en hier schrapen ze er de schubben mee van de vissen, hi, hi, hi, had ik dat geweten...)
De fruit -& en groentenmarkt oogt weer kleurrijk, en we worden alweer afgezet bij de aankoop van enkele stuks! Jammer, dat ze de toeristen zo uitbuiten! Kopen dan liever in de supermarkt, waar de prijzen zijn getekend en het voor iedereen hetzelfde is.
Het stadje heeft prachtige houten gebouwen met balkons en smeedijzerwerken, jammer dat de staat ervan en kleuren verwaarloosd worden. Toch ademt het hier 'echt Caraïben' uit en armoede is ook duidelijk aanwezig. Toch is er een heuse winkelstraat met verscheidene zijstraten met overvolle winkels met kledij, schoeisel, lingerie, accessoires, kleurrijke stoffen met vooral de geel, oranje, rood, groene Caraïbische geruite stof, enz... Het is de 'Abdijstraat' in Antwerpen in 't veelvoud!!! Als je hier niet vindt wat je zoekt...;-)
Bij terugkomst in de baai, zien we tussen alle Franse vlaggen nog een Belgische vlag en wanneer we even later vertrekken, komt er nog een boot met onze driekleur voorbij gevaren.
We varen naar de westkant van de linkervleugel van het vlindervormige eiland. De tocht verloopt aangenaam en onderweg komen we een chauvinistische landgenoot tegen, die enthousiast met zijn vlag op het achterdek staat te zwaaien naar ons. Leuk om te weten dat er nog enkele Belgen hier rondvaren.
Net voor zonsondergang liggen we voor de haven van 'Rivière de Sens'. Op AIS, zien we dat SY Twixx in de haven ligt. We hebben hen al in Spanje mislopen en gisteren in Pointe-à-Pitre. Zou het ons lukken om elkaar hier terug te zien? En ja hoor, Brigitte & Rob zijn aan boord. Een uitgebreid warm ontvangst met borrel en lekkers volgt, aangevuld met avontuurlijke verhalen en een fantastische avond :-)
Dominica, Portsmouth - Guadeloupe, Point-à-Pitre (Caraïben)
Woensdag, 17 februari '16
We worden wakker van waterdruppels in ons gezicht...we hebben toch vannacht maar weer de luiken boven ons hoofd open gezet voor frisse lucht. De dag op Dominica ontwaakt met regen en dikke pakken donkere wolken boven zich. Zou dit het regeneiland zijn? In ieder geval heeft ons zelfgemaakte Dominica-vlag de vuurdoop doorstaan en wappert nog kleurrijk in het wand.
Zetten zeil en gaan op zoek naar heldere lucht, zon en beter weer. En dat vinden we reeds snel. Maar ook vandaag is het een zeiltochtje van veertig mijl om 'U' tegen te zeggen. Net zoals gisteren is het intensief en zoutwaterrijk. The Captain heeft het druk met telkens te anticiperen op de verschillende winden en windvlagen. Waar is die duikbril? De buiskap en bimini beschermen ons een klein beetje voor het overkomende zeewater.
Onderweg komen we vissers tegen die heerlijk liggen te klotsen en te schommelen in kleine vissersbootjes en hun vangst checken bij hun visboeien in water van tachtig meter diep of meer. Wat een job!
Guadeloupe komt in zicht en de Franse vlag wordt weer gehesen. Al snel staan we te kwijlen van het vijftig tinten blauw/groene water en hagelwitte zandstranden. Wouw, knap zeg!
Het eiland heeft de vorm van een vlinder en we droppen ons anker aan de zuidwest-kant van de rechtse vleugel, aan de stad Pointe-à-Pitre.
Met ons Dinghietje gaan we inklaren in de haven en net zoals op Martinique wordt ook hier geen enkel paspoort of bootdocument gecontroleerd. Voor hetzelfde geld staat hier Janneke of Mieke op ons inklaardocument...who cares?
Rondom de haven staan identieke gebouwen, waarin appartementen en horeca-zaken en winkels zich bevinden. We bezoeken enkele beruchte bars uit de pilot, nml. 'Route de Rum' met prachtige schetsen van deelnemers aan deze regatta en 'Pirate Carebeen' waar cruisers zich verzamelen tussen piratenbeelden.
Tijdens de apo in de kuip, passeert er een cruiseschip met vele kijklustigen op het dek...Zensation poseert weer als een echt fotomodel ;-) Enkele jaren geleden stonden we zelf aan boord van zo'n schip en droomden en wensten we hier met een zeilboot te liggen en te varen...en kijk nu...Zijn we hier dan toch echt?!
We worden wakker van waterdruppels in ons gezicht...we hebben toch vannacht maar weer de luiken boven ons hoofd open gezet voor frisse lucht. De dag op Dominica ontwaakt met regen en dikke pakken donkere wolken boven zich. Zou dit het regeneiland zijn? In ieder geval heeft ons zelfgemaakte Dominica-vlag de vuurdoop doorstaan en wappert nog kleurrijk in het wand.
Zetten zeil en gaan op zoek naar heldere lucht, zon en beter weer. En dat vinden we reeds snel. Maar ook vandaag is het een zeiltochtje van veertig mijl om 'U' tegen te zeggen. Net zoals gisteren is het intensief en zoutwaterrijk. The Captain heeft het druk met telkens te anticiperen op de verschillende winden en windvlagen. Waar is die duikbril? De buiskap en bimini beschermen ons een klein beetje voor het overkomende zeewater.
Onderweg komen we vissers tegen die heerlijk liggen te klotsen en te schommelen in kleine vissersbootjes en hun vangst checken bij hun visboeien in water van tachtig meter diep of meer. Wat een job!
Guadeloupe komt in zicht en de Franse vlag wordt weer gehesen. Al snel staan we te kwijlen van het vijftig tinten blauw/groene water en hagelwitte zandstranden. Wouw, knap zeg!
Het eiland heeft de vorm van een vlinder en we droppen ons anker aan de zuidwest-kant van de rechtse vleugel, aan de stad Pointe-à-Pitre.
Met ons Dinghietje gaan we inklaren in de haven en net zoals op Martinique wordt ook hier geen enkel paspoort of bootdocument gecontroleerd. Voor hetzelfde geld staat hier Janneke of Mieke op ons inklaardocument...who cares?
Rondom de haven staan identieke gebouwen, waarin appartementen en horeca-zaken en winkels zich bevinden. We bezoeken enkele beruchte bars uit de pilot, nml. 'Route de Rum' met prachtige schetsen van deelnemers aan deze regatta en 'Pirate Carebeen' waar cruisers zich verzamelen tussen piratenbeelden.
Tijdens de apo in de kuip, passeert er een cruiseschip met vele kijklustigen op het dek...Zensation poseert weer als een echt fotomodel ;-) Enkele jaren geleden stonden we zelf aan boord van zo'n schip en droomden en wensten we hier met een zeilboot te liggen en te varen...en kijk nu...Zijn we hier dan toch echt?!
Martinique, St. Pierre - Dominica, Portsmouth (Caraïben)
Dinsdag, 16 februari '16
De gele zeester ligt nog dicht bij ons anker en blijft er rustig liggen wanneer ons zwaar groot ijzeren houvast de zeebodem uit z'n grip laat. Er zijn nog andere schepen waar beweging op is en vertrekken.
De wind is variabel in kracht en richting. We hebben een vijfenvijftig mijl voor de boeg, 'peanuts' in vergelijking met onze oversteek van 2800NM in één stuk. Dat zullen eens even snel bezeilen. Niet dus!!! De luxe cruise is voorbij...neen, niet omdat de Cherrenstef de boot heeft verlaten, neen, we krijgen een stevig tripje. Alle windstanden passeren ons: voor de wind, ruime wind, halve wind, aan de wind. Windkracht van 3 tot 35 knopen, de motor moet ook even draaien en ons vooruit helpen. Alle luiken en ramen zijn weer toe en de stoppen zitten in de verluchtingsgaten. Water komt over de boeg en de spreadhood heen. Zelfs in de kuip krijgen we regelmatig een zoutwaterdouche over ons heen. Ook al is het water warm en zitten we in badkledij, is het toch telkens even gillen en happen naar lucht, hi, hi, hi,...;-)
Ja, dat is een héél intensief en minder comfortabel tochtje, dan de achtiendagen en half van de oversteek van de Atlantische Oceaan. En te weten dat we nu maar even van eiland naar eiland varen in de Caraïbische zee. Dachten dat varen op het Veerse Meer frustrerend was met de eilandjes en bomen die de wind steeds van 'allé kanté' laat waaien en beïnvloed. Wat is het hier? Acceleratie zone, valwinden, tunneleffect,...? Ja, zeilen is een sport!
Tussen alle zeilstanden en douches door, probeer ik me te wagen aan het tekenen en inkleuren van onze eerste zelfgemaakte gastenvlag (vlag van het land waar je bent en dat je uit beleefdheid onder de rechter zaling hangt). Ik heb lang getwijfeld of ik die van Dominica zou maken, ze is zeker niet de gemakkelijkste om mee te starten, met haar prachtige papegaai in het midden met sterren er rond. En aangezien we er enkel stoppen voor een overnachting en dus niet gaan inklaren of aan land gaan, is het dan wél nodig of moeten we de quarentaine vlag (gele vlag) hangen? Who knows? Ik ga de uitdaging aan en maak eerst een schets op papier, alvorens op een blanco vlag te beginnen. Af en toe moet ik mijn teken- en kleuractiviteit staken om te vluchten voor de waterspatten, de wind of de te schuine helling waar we onder varen. Toch slaag ik in mijn opdracht en al zeg ik het zelf, de eerste vlag is geslaagd! (Zie foto's)
Dominica oogt rijkelijk groen en we worden meteen verwelkomt door 'Bounty', een local die in zijn houten bootje komt toegevaren en ons even later, na het ankeren, uitstappen aanbied. Tja, dat zal voor binnen enkele maanden zijn, als we hier terug keren, morgenvroeg varen we door naar het volgende eiland, Guadeloupe.
Boven Dominica hangen donkere wolken en al snel wordt ons duidelijk waardoor het eiland zo groen is...regen, regen, regen en nog eens regen. De hele avond, nacht wisselen de buien elkaar af. Ramen moeten toe omdat de wind de regen binnen blaast. Pfff...het wordt alsmaar warmer en broeikaseffect in de boot stijgt met de minuut. Telkens als het over is, openen we alle ramen en luiken, om die dan enkele minuten later weer te moeten sluiten... Dit zou weer een ideaal moment zijn om het regen-opvang-zeil te gebruiken en de watertank aan te vullen, maar dit kan niet doordat ons Dinghietje op het dek ligt. Zensation krijgt alvast een rijkelijke zoetwaterspoeling en dat doet haar goed na al die liters zoutwater die vandaag over haar heen zijn gekomen ;-)
De gele zeester ligt nog dicht bij ons anker en blijft er rustig liggen wanneer ons zwaar groot ijzeren houvast de zeebodem uit z'n grip laat. Er zijn nog andere schepen waar beweging op is en vertrekken.
De wind is variabel in kracht en richting. We hebben een vijfenvijftig mijl voor de boeg, 'peanuts' in vergelijking met onze oversteek van 2800NM in één stuk. Dat zullen eens even snel bezeilen. Niet dus!!! De luxe cruise is voorbij...neen, niet omdat de Cherrenstef de boot heeft verlaten, neen, we krijgen een stevig tripje. Alle windstanden passeren ons: voor de wind, ruime wind, halve wind, aan de wind. Windkracht van 3 tot 35 knopen, de motor moet ook even draaien en ons vooruit helpen. Alle luiken en ramen zijn weer toe en de stoppen zitten in de verluchtingsgaten. Water komt over de boeg en de spreadhood heen. Zelfs in de kuip krijgen we regelmatig een zoutwaterdouche over ons heen. Ook al is het water warm en zitten we in badkledij, is het toch telkens even gillen en happen naar lucht, hi, hi, hi,...;-)
Ja, dat is een héél intensief en minder comfortabel tochtje, dan de achtiendagen en half van de oversteek van de Atlantische Oceaan. En te weten dat we nu maar even van eiland naar eiland varen in de Caraïbische zee. Dachten dat varen op het Veerse Meer frustrerend was met de eilandjes en bomen die de wind steeds van 'allé kanté' laat waaien en beïnvloed. Wat is het hier? Acceleratie zone, valwinden, tunneleffect,...? Ja, zeilen is een sport!
Tussen alle zeilstanden en douches door, probeer ik me te wagen aan het tekenen en inkleuren van onze eerste zelfgemaakte gastenvlag (vlag van het land waar je bent en dat je uit beleefdheid onder de rechter zaling hangt). Ik heb lang getwijfeld of ik die van Dominica zou maken, ze is zeker niet de gemakkelijkste om mee te starten, met haar prachtige papegaai in het midden met sterren er rond. En aangezien we er enkel stoppen voor een overnachting en dus niet gaan inklaren of aan land gaan, is het dan wél nodig of moeten we de quarentaine vlag (gele vlag) hangen? Who knows? Ik ga de uitdaging aan en maak eerst een schets op papier, alvorens op een blanco vlag te beginnen. Af en toe moet ik mijn teken- en kleuractiviteit staken om te vluchten voor de waterspatten, de wind of de te schuine helling waar we onder varen. Toch slaag ik in mijn opdracht en al zeg ik het zelf, de eerste vlag is geslaagd! (Zie foto's)
Dominica oogt rijkelijk groen en we worden meteen verwelkomt door 'Bounty', een local die in zijn houten bootje komt toegevaren en ons even later, na het ankeren, uitstappen aanbied. Tja, dat zal voor binnen enkele maanden zijn, als we hier terug keren, morgenvroeg varen we door naar het volgende eiland, Guadeloupe.
Boven Dominica hangen donkere wolken en al snel wordt ons duidelijk waardoor het eiland zo groen is...regen, regen, regen en nog eens regen. De hele avond, nacht wisselen de buien elkaar af. Ramen moeten toe omdat de wind de regen binnen blaast. Pfff...het wordt alsmaar warmer en broeikaseffect in de boot stijgt met de minuut. Telkens als het over is, openen we alle ramen en luiken, om die dan enkele minuten later weer te moeten sluiten... Dit zou weer een ideaal moment zijn om het regen-opvang-zeil te gebruiken en de watertank aan te vullen, maar dit kan niet doordat ons Dinghietje op het dek ligt. Zensation krijgt alvast een rijkelijke zoetwaterspoeling en dat doet haar goed na al die liters zoutwater die vandaag over haar heen zijn gekomen ;-)
vrijdag 19 februari 2016
Martinique, Anse-Mitan - Forte-De-France - St. Pierre (Caraïben)
Maandag, 15 februari '16
Reeds vroeg verlaten we de baai van Anse Mitan en varen op voorzeil naar de andere kant van de baai. Het is er druk en zoeken een plekje tussen de tientallen zeilboten, waaronder twee prachtige driemasters: 'Sea Cloud' en de Nederlandse 'Oosterschelde'. Even later dinghieën we naar de kant en doen nog enkele aankopen in de grote Carrefour. Alle carnavalattributen zijn in de winkels en tentjes verdwenen...een week geleden puilden elk kraam en winkel hier op Fort-De-France er nog van uit!
Al snel halen we anker op en zetten koers richting St. Pierre. De kustlijn wordt wat ruwer. Het is duidelijk te zien dat deze kant jonger en recenter is qua begroeiing. In 1902 heeft de vulkaan Mont Pelée de vroegere hoofdstad St. Pierre, die aan zijn voet ligt, in enkele minuten volledig verwoest.
Wolken hangen zoals dagelijks weer boven de vulkaan. Zensation ligt onder haar in baai, met een grote gele zeester naast haar anker. Je zou het zo kunnen pakken, maar mispak je niet...ze ligt op 10m diepte! Met valwinden tot 25kn of meer rukt en schokt ze aan de ankerketting. De wind is vlagerig en we draaien al snel 360° rond ons anker. Slechts met enkele andere boten liggen we hier, wat een verademing! We hebben een mooi zicht op het strand en de stad. Vanuit de kuip zien we een tiental vissers bezig met het binnenhalen van een gigantisch net voor het strand. Ze zijn er een tijdje zoet mee en enkele kijklustigen komen meehelpen en kijken. Na een uur halen zien we vissen spartelen en de bijeen gedreven vangst in een vissersbootjes leggen. Fregatvogels (verbetering van de zwarte reigers die ik dacht vorige week te hebben gezien! Ben niet de vogelkenner, hi, hi, hi,...sorry.) zweven heel de tijd met veel geduld en sier boven het spektakel. Ook een pelikaan komt er rustig bij zitten.
In de straten kan je tussen de nieuwe gebouwen, oude gedeelten van de stad zien die blootgelegd zijn vanonder de lava en vulkaanassen. Het is hier minder toeristisch en authentieker dan in de nieuwe hoofdstad. De locals gaan hier zonder schoeisel over straat en besturen zo hun wagen. Iedereen verzameld zich op café.
Dit is ons laatste stadje in Martinique, we klaren uit en verlaten morgenvroeg dit eiland. Het bloemeneiland...dat mooi is en groen. Maar ook vuil: overal zie ja zwerfvuil, auto-en scheepswrakken die ergens liggen te verkommeren alsook huizen, mooie gebouwen, tuintjes die op een stort lijken, voetpaden die vol putten zitten en ongelijk zijn t.o.v. de stoeprand, de rioolputten en deksels, gigantische brede en diepe goten waarvoor je goed moet opletten, enz...
Ja, het paradijs heeft twee gezichten! Maar welk land of eiland heeft dat niet?
Rum, rum en rum, á la planteur, cuba-libre of T-punch, waarvoor suikerriet al niet goed is ;-)
Charmante authentieke dorpjes en gebouwen uit de Kolonisatie-periode met verschillende vrolijke kleuren. Dromerige baaien en zandstranden. De vriendelijke ritmische Afro-Cariben, afstammelingen van de vroegere slaven. De dames die steeds mooi en kleurrijk gekleed zijn, kindjes zijn om op te eten, zo lieflijk en schattig, zelfs de mulatjes en dan al hun prachtige gevarieerde haartooien en vlechtwerken.
En dan heb je de duidelijke Franse invloeden hier: de taal, de Franse nummerplaten, boulangeries met heerlijke baguettes, crêperies met zoete en hartige pannenkoeken, dure prijzen, mondaine sfeer,...
De dagen lange Carnavalfeesten met de opzwepende prachtige Caraïbische steelbandmuziek was een topper! Toch hebben we slechts enkele baaien, stadjes, dorpjes en stukje binnenland gezien...misschien maken we hier binnen enkele maanden nog een stop als we hier weer langsvaren, op weg naar de zuidelijker gelegen eilanden. Au revoir Martinique!
Reeds vroeg verlaten we de baai van Anse Mitan en varen op voorzeil naar de andere kant van de baai. Het is er druk en zoeken een plekje tussen de tientallen zeilboten, waaronder twee prachtige driemasters: 'Sea Cloud' en de Nederlandse 'Oosterschelde'. Even later dinghieën we naar de kant en doen nog enkele aankopen in de grote Carrefour. Alle carnavalattributen zijn in de winkels en tentjes verdwenen...een week geleden puilden elk kraam en winkel hier op Fort-De-France er nog van uit!
Al snel halen we anker op en zetten koers richting St. Pierre. De kustlijn wordt wat ruwer. Het is duidelijk te zien dat deze kant jonger en recenter is qua begroeiing. In 1902 heeft de vulkaan Mont Pelée de vroegere hoofdstad St. Pierre, die aan zijn voet ligt, in enkele minuten volledig verwoest.
Wolken hangen zoals dagelijks weer boven de vulkaan. Zensation ligt onder haar in baai, met een grote gele zeester naast haar anker. Je zou het zo kunnen pakken, maar mispak je niet...ze ligt op 10m diepte! Met valwinden tot 25kn of meer rukt en schokt ze aan de ankerketting. De wind is vlagerig en we draaien al snel 360° rond ons anker. Slechts met enkele andere boten liggen we hier, wat een verademing! We hebben een mooi zicht op het strand en de stad. Vanuit de kuip zien we een tiental vissers bezig met het binnenhalen van een gigantisch net voor het strand. Ze zijn er een tijdje zoet mee en enkele kijklustigen komen meehelpen en kijken. Na een uur halen zien we vissen spartelen en de bijeen gedreven vangst in een vissersbootjes leggen. Fregatvogels (verbetering van de zwarte reigers die ik dacht vorige week te hebben gezien! Ben niet de vogelkenner, hi, hi, hi,...sorry.) zweven heel de tijd met veel geduld en sier boven het spektakel. Ook een pelikaan komt er rustig bij zitten.
In de straten kan je tussen de nieuwe gebouwen, oude gedeelten van de stad zien die blootgelegd zijn vanonder de lava en vulkaanassen. Het is hier minder toeristisch en authentieker dan in de nieuwe hoofdstad. De locals gaan hier zonder schoeisel over straat en besturen zo hun wagen. Iedereen verzameld zich op café.
Dit is ons laatste stadje in Martinique, we klaren uit en verlaten morgenvroeg dit eiland. Het bloemeneiland...dat mooi is en groen. Maar ook vuil: overal zie ja zwerfvuil, auto-en scheepswrakken die ergens liggen te verkommeren alsook huizen, mooie gebouwen, tuintjes die op een stort lijken, voetpaden die vol putten zitten en ongelijk zijn t.o.v. de stoeprand, de rioolputten en deksels, gigantische brede en diepe goten waarvoor je goed moet opletten, enz...
Ja, het paradijs heeft twee gezichten! Maar welk land of eiland heeft dat niet?
Rum, rum en rum, á la planteur, cuba-libre of T-punch, waarvoor suikerriet al niet goed is ;-)
Charmante authentieke dorpjes en gebouwen uit de Kolonisatie-periode met verschillende vrolijke kleuren. Dromerige baaien en zandstranden. De vriendelijke ritmische Afro-Cariben, afstammelingen van de vroegere slaven. De dames die steeds mooi en kleurrijk gekleed zijn, kindjes zijn om op te eten, zo lieflijk en schattig, zelfs de mulatjes en dan al hun prachtige gevarieerde haartooien en vlechtwerken.
En dan heb je de duidelijke Franse invloeden hier: de taal, de Franse nummerplaten, boulangeries met heerlijke baguettes, crêperies met zoete en hartige pannenkoeken, dure prijzen, mondaine sfeer,...
De dagen lange Carnavalfeesten met de opzwepende prachtige Caraïbische steelbandmuziek was een topper! Toch hebben we slechts enkele baaien, stadjes, dorpjes en stukje binnenland gezien...misschien maken we hier binnen enkele maanden nog een stop als we hier weer langsvaren, op weg naar de zuidelijker gelegen eilanden. Au revoir Martinique!
Martinique, Anse Mitan (Caraïben)
Zondag, 14 februari '16
Valentijn. Ja, vandaag is het Valentijn of 'Liefdekes-dag'. Vijftien jaar geleden was het een date, een eerste date van the Captain en mezelf...het werd een 'lange Chinees van 2m zonder tanden'! (Hi, hi, hi, een onderonsje ;-) een meeneem Chinese maaltijd die langer duurde dan één etentje of date...) Wat heeft hij in petto? Ah, ja, het is elke dag Valentijn en we zijn al negen maanden volop aan het vieren, toch!?
De feeststemming is een beetje zoek...het is een rare dag, onze vrienden zitten in het appartement met ingepakte reistassen en koffers...vanavond keren ze weer naar het koude, regenachtige België. Ook hier in Martinique is het vandaag regenachtig. De hele dag volgt de ene bui de andere op en de was die aan de reling hangt te drogen krijgt verschillende keren een gratis extra spoeling over zich heen. Dit had het moment geweest om ons regenwater-opvangzeil te installeren en de watertank aan te vullen, maar we hebben er niet aan gedacht. Tja, misschien regent het nog wél eens, maar liefst niet elke dag, hé, want daarvoor hebben we niet zo ver gevaren! Zelfs de hoofdstad, Fort-De-France, die aan de overkant van de baai ligt, verdwijnt in de regenbuien.
Tijd voor comfort-food! We gaan met zijn zessen naar een crêperie en smullen van een crêpe Créole, Tropical, Noir, Noisette, enz... Njam, njam,...
Onze vrienden moeten hun vakantieadres verlaten en de conciërge heeft nog een prachtig boeket van plaatselijke bloemen, voor Christa & Rita. Is het voor Valentijn of het afscheid?
Nog een laatste afscheidsdrankje met de voeten in het zand van de beach bar en dan komt de taxi...knuffels, kussen, zwaaien en...weg zijn ze :-(
Met de prachtige boeketten in mijn hand wandelen we met ons twee richting ons Dinghietje. We vrolijken ons meisje op met de bloemen...toch nog een beetje Valentijn <3 <3 <3. Bedankt lieve vrienden voor de fijne tijd hier samen op Martinique en de extra luxe waar we in jullie appartementen gebruik van konden maken: de vele gevulde en gedraaide wasmachines , WiFi en elektriciteit.
Na een was- en op-tut-moment gaan we weer aan land op zoek naar een romantische zaak, maar alle restaurant zijn volboekt. Is het door Valentijn of omdat het zondag is. Dan wordt het pizza en die smaakt ook fantastisch, ook als is het decor misschien wat minder romantisch. Maar, het belangrijkste is dat we samen zijn en dan nog wél op zo'n prachtige exotische plek. Wat wil je nog meer?!
Of zou ik toch morgen of volgend jaar eens ontbijt op bed krijgen? ;-)
Valentijn. Ja, vandaag is het Valentijn of 'Liefdekes-dag'. Vijftien jaar geleden was het een date, een eerste date van the Captain en mezelf...het werd een 'lange Chinees van 2m zonder tanden'! (Hi, hi, hi, een onderonsje ;-) een meeneem Chinese maaltijd die langer duurde dan één etentje of date...) Wat heeft hij in petto? Ah, ja, het is elke dag Valentijn en we zijn al negen maanden volop aan het vieren, toch!?
De feeststemming is een beetje zoek...het is een rare dag, onze vrienden zitten in het appartement met ingepakte reistassen en koffers...vanavond keren ze weer naar het koude, regenachtige België. Ook hier in Martinique is het vandaag regenachtig. De hele dag volgt de ene bui de andere op en de was die aan de reling hangt te drogen krijgt verschillende keren een gratis extra spoeling over zich heen. Dit had het moment geweest om ons regenwater-opvangzeil te installeren en de watertank aan te vullen, maar we hebben er niet aan gedacht. Tja, misschien regent het nog wél eens, maar liefst niet elke dag, hé, want daarvoor hebben we niet zo ver gevaren! Zelfs de hoofdstad, Fort-De-France, die aan de overkant van de baai ligt, verdwijnt in de regenbuien.
Tijd voor comfort-food! We gaan met zijn zessen naar een crêperie en smullen van een crêpe Créole, Tropical, Noir, Noisette, enz... Njam, njam,...
Onze vrienden moeten hun vakantieadres verlaten en de conciërge heeft nog een prachtig boeket van plaatselijke bloemen, voor Christa & Rita. Is het voor Valentijn of het afscheid?
Nog een laatste afscheidsdrankje met de voeten in het zand van de beach bar en dan komt de taxi...knuffels, kussen, zwaaien en...weg zijn ze :-(
Met de prachtige boeketten in mijn hand wandelen we met ons twee richting ons Dinghietje. We vrolijken ons meisje op met de bloemen...toch nog een beetje Valentijn <3 <3 <3. Bedankt lieve vrienden voor de fijne tijd hier samen op Martinique en de extra luxe waar we in jullie appartementen gebruik van konden maken: de vele gevulde en gedraaide wasmachines , WiFi en elektriciteit.
Na een was- en op-tut-moment gaan we weer aan land op zoek naar een romantische zaak, maar alle restaurant zijn volboekt. Is het door Valentijn of omdat het zondag is. Dan wordt het pizza en die smaakt ook fantastisch, ook als is het decor misschien wat minder romantisch. Maar, het belangrijkste is dat we samen zijn en dan nog wél op zo'n prachtige exotische plek. Wat wil je nog meer?!
Of zou ik toch morgen of volgend jaar eens ontbijt op bed krijgen? ;-)
Martinique, Sainte-Anne - Anse Mitan (Caraïben)
Zaterdag, 13 februari '16
Het ochtend zwemmetje wordt aangevuld met het maaien van de gazon, ja, al het gras/snorretje is weg bij onze dame, ze kan er weer als een speer vandoor gaan. En dat doen we dan ook, langs 'Diamond Rock' zeilen we terug naar Anse Mitan. Een grote dolfijn komt even groeten bij de gigantische rots en verdwijnt dan weer. Een mijnenveld van vistonnetjes vraagt onze extra aandacht en uitwijkmanoeuvers.
Zonder explosie geraken we heelhuids in de ankerbaai en droppen ons anker weer aan de kant van onze vriendin, de boze Française ;-)
Straks treffen we onze vrienden weer, we zijn benieuwd naar hun verhalen en belevenissen van hun auto-uitstap en avonturen.
Tijdens apo-time op onze dame kletsen we bij en bekijken we elkaars foto's. Een heerlijk diner in restaurant 'Le Paris' zorgt voor een fijne afsluiter van onze laatste avond samen op Martinique.
Het ochtend zwemmetje wordt aangevuld met het maaien van de gazon, ja, al het gras/snorretje is weg bij onze dame, ze kan er weer als een speer vandoor gaan. En dat doen we dan ook, langs 'Diamond Rock' zeilen we terug naar Anse Mitan. Een grote dolfijn komt even groeten bij de gigantische rots en verdwijnt dan weer. Een mijnenveld van vistonnetjes vraagt onze extra aandacht en uitwijkmanoeuvers.
Zonder explosie geraken we heelhuids in de ankerbaai en droppen ons anker weer aan de kant van onze vriendin, de boze Française ;-)
Straks treffen we onze vrienden weer, we zijn benieuwd naar hun verhalen en belevenissen van hun auto-uitstap en avonturen.
Tijdens apo-time op onze dame kletsen we bij en bekijken we elkaars foto's. Een heerlijk diner in restaurant 'Le Paris' zorgt voor een fijne afsluiter van onze laatste avond samen op Martinique.