Ecuador, Bahía de Caráquez

Dinsdag, 11 -> zondag, 16 april '17

Boenk, knots, boem,... rare geluiden tegen de romp wekken ons. Takken, gras en boomstammen drijven om ons heen en blijven aan de meerboeien hangen. Er lijkt hier wél een héél bos rond te drijven. Met man en macht proberen we het verzamelde bosje van de meerboei te verwijderen. Het stroomt hier ontzettend hard op de rivier 'Rio Chone' en het getij van bijna drie meter legt hier en daar wat zandbanken naast ons droog. Het ideale moment voor de vissers en de bevolking om garnalen, vongolé's of vis te zoeken/vangen, wat voor heel wat bedrijvigheid zorgt om ons heen.

Terwijl wij braaf onszelf gijzelen op ons bootje in afwachting tot de gezondheids- & veiligheidsinspectie komt, zien we onze vrienden van de Bella-Ciao reeds langs de weg wandelen... Ze hebben hier net hun anker gegooid, nadat ze van de overkant kwamen, waar ze gisterenavond net voor het donker toekwamen.

Nou, genoeg gewacht... 

Effe polshoogte nemen in het havenkantoor. O, neen, vandaag komen ze niet. Wanneer? Morgen misschien?!

Maña, maña, maña,... Tja, ook in Zuid-Amerika ligt het 'werk- & leeftempo' wat lager dan in ons thuisland. 

Is het een probleem om in de stad rond te lopen zonder paspoort? 'Neen, hoor, doet u maar!', krijgen we te horen. 

Even verderop is een 'mall' met allerlei winkels, een foodcourt en een supermarkt. Meteen gaan we op onderzoek en botsen op onze vrienden. Ze hadden ons NIET zien liggen en zijn verbaasd ons hier te treffen.

Op dag 3 zien we beweging op de steiger en een douane-bootje vaart de drie aangekomen boten af, waarvan Zensation als laatste bezocht wordt.

Vier mannen stappen met hun 'bottinen' aan boord, een vijfde blijft ronddobberen in hun boot. De gezondheidsinspectie is om te lachen. De man rammelt zijn vragenlijstje af en noteert mijn antwoorden zonder deze te checken met een kijkje in de koelkast of bilge. De veiligheidsinspectie verloopt net wat anders. Terwijl ik door de ene man ondervraagt wordt in de kuip, spelen de twee jonge douaniers wat met hun smartphone en laten me wat muziek horen en vragen wat ik er van vind, laat Geert aan de derde douanier de veiligheidsvesten, brandblussers, vuurpijlen, e.d. zien benedendeks. 

Hier maakt deze douanier benedendeks gebruik van om onder lichte dwang een vuurpijl van the Captain af te luizen!!! Hallo!!!

Na hun vertrek en Geert zijn ervaring blijven we met een vreemd gevoel achter. Dat ambtenaren hun functie misbruiken en corrupt kunnen zijn, hebben we al van andere gehoord en gelezen, maar dit is de eerste keer dat we er zelf mee geconfronteerd worden en niet onderuit konden. Alhoewel er telkens wél naar whisky en/of rum gevraagd wordt, alsook deze keer, waar we nooit op ingaan...

Dag 4 moeten de drie kapiteins naar de stad 'Manta' rijden, anderhalf uur van hier. Pas in de late namiddag zijn ze terug met de nodige papieren en afgestempelde paspoorten. Na vier dagen is onze 'gijzeling' over en zijn we officieel ingeklaard en 180US$ armer (Zarpé(in- & uitklaardocument) is hier duur)!

Ondertussen maken we plannen voor een rondreis in het binnenland en verkennen we verder Bahía. Gebarsten en afgebrokkelde gebouwen, puin, werkmannen en kranen zijn het resultaat en de confrontatie van het drama dat een jaar geleden hier afspeelde. Nml.: op 16 april '16, werd deze regio getroffen door een aardbeving. Bij de aardbeving met een kracht van 7,8 op de schaal van Richter zijn 660 doden gevallen en zijn bijna zevenduizend gebouwen totaal verwoest en vele duizenden andere gebouwen flink beschadigd.

Terwijl huizen en hotels bij de aardbeving aan de Ecuadoraanse kust massaal zijn ingestort, heeft de, 1980m lange, brug ‘Puente los Caras’, bij de zwaar beschadigde plaats Bahía de Caráquez, de beving glansrijk doorstaan. Dat de brug tussen Bahía en San Vicente onbeschadigd is gebleven was cruciaal voor de hulpverlening. Anders hadden hulpkonvooien tientallen kilometers om moeten rijden over zwaar beschadigde wegen.

Hoe kan het dat de brug onbeschadigd bleef?

Ingenieur Marcelo Romo die de, in 2010 geopende, brug heeft ontworpen, heeft 160 speciaal tegen aardbevingen gemaakte schokdempers voorzien. Deze, uit de Verenigde Staten geïmporteerde schokdempers, zijn geplaatst tussen de palen waar de brug op steunt en neutraliseren de hevige trillingen.
Volgens de ingenieur heeft de brug blootgestaan aan krachtige trillingen van de bodem van meer dan 35% van de zwaartekracht. Een conventioneel ontwerp had deze kracht niet kunnen weerstaan.

De schokdempers zijn na de aardbeving geïnspecteerd en grondig schoongemaakt, omdat er veel stof en water in was gekomen en zo een eventuele volgende beving weer kan doorstaan.
In plaats van deze brug over te rijden of te wandelen, dinghieën we tussen de zandbanken naar de overkant, naar het vissersplaatsje 'San Vicente'. Bekend om zijn garnaalkwekerijen.

Dit is net als Bahía een toeristisch plekje voor de plaatselijke bevolking uit Quito & Guayaquil. Het is hier gezellig levendig en wat grootser dan aan de overkant. 

Hier vinden we een benzinepomp en wordt er met volle jerrycans Diesel over en weer gevaren om de tanks weer bij te vullen.

De volgende dag gaan we weer naar het stadje om het 'Garnalen-festival' bij te wonen. De bijboten laten we achter bij de visserssteiger en beloven één van de jongeren een beloning om er op te letten. Na de stad van de ene naar de andere kant te hebben afgelopen en geen enkel feestgedruis of garnaal gezien te hebben, zien we plots een dinghy voorbij scheuren! Bella-Ciao's bijboot wordt door enkele jongeren uitgetest!!!

Teleurgesteld varen we weer naar onze dames...

Pasen wordt in dit grotendeels Katholieke land ook gevierd. De Paashaas vindt zijn weg niet naar ons met de chocolade eieren, maar onze buurvrouw, Reinhilde, bakt een Paasbrood en hier smullen we heerlijk van tijdens ons Paasontbijt met een glaasje bubbels.

Vrolijk Pasen allemaal 🐇🥚🐣🐥🐔

Dag 5: Las Perlas - Ecuador, Bahía de Caráquez

maandag, 10 april '17

Contouren van gebergte verschijnen aan de horizon. Het water wordt groener en groener. Onze bestemming is niet ver meer af.
Eerst moeten we naar de 'waiting room anchorage', op VHF 69 vragen om een pilot, wachten tot het hoog water is en de pilot komt, die ons de rivier oploodst naar de mooringplaats van 'Bahía de Caráquez'. Onze timing is perfect uitgeteld, we arriveren om 14u. . Slechts een kwartier later komt de pilot al aan boord en zegt hij 'vamos!' Anker op en op zijn tekens stuurt the Captain links, rechts, rechtdoor langs de riffen en ondieptes. Zijn twee collega's varen in een bootje voor ons. Er staat veel stroming en surfgolven tillen Zensation op en laten haar even verder eraf donderen... Een mijnenveld van takken, boomstammen, bladeren, enz... een half bos komt op ons af 😱 Een aanvaring is onvermijdelijk! Zensation zet haar tanden op elkaar om de schampschoten tegen haar romp te incasseren.
Aan een meerboei vooraan en één achteraan maken we onze dame m.b.v de pilot en zijn collega's vast.
We zijn er, in 'ECUADOR'!
Zarpe (uitklaringspapier), immigratiedocumenten en paspoorten worden aan de pilot overhandigd. Een agent regelt hier alles voor je bij douane & immigratie, alsook deze pilots. Morgen krijgen we bezoek van de gezondheidsdienst. Zijn benieuwd, dit is voor ons een nieuwe ervaring. Zolang, we geen groen licht krijgen van de arts en alle papieren niet in orde zijn, mogen we niet van boord en hangt de carentaine (gele) vlag!
Volgens de pilot mogen we wél in het clubhuis wat gaan drinken. Dat laten we geen twee keer zeggen.
Ons Dinghietje wordt in gereedheid gebracht en al snel liggen we aan de dinghysteiger van de club die op palen in het water staat. Bij een drankje zitten we te WiFi-en en kijken geamuseerd toe naar de andere varende bijboten die door de stroom worden meegesleurd verder van hun bestemming weg 🤣😂🤣 De 'horsepowers' maken hier het verschil.
Na wat lekkers is ons kaarsje uit en zoeken we onze kooi op 💤

Afklokken dag 5: 13u - 14u LT geankerd 'waiting room anchorage'
Afgelegde afstand: 6NM log; GPS SOG(met stroming): 7NM

Totaal:
Aantal uren gevaren: 97 uur
Afgelegde afstand: LOG: 557NM; GPS: 568NM
Gemiddelde snelheid: 5,8 knopen
Aantal uren op motor: ongeveer 32u (aan & af, afgewisseld met zeilen)

Dag 4: Las Perlas - Ecuador, Bahía de Caráquez

zondag, 9 -> maandag, 10 april '17, 13u LT

In de verte zien we een klein open houten vissersbootje. Wanneer we dichterbij komen zien we drie zwaaiende mannen en ze steken een flesje in de lucht en gebaren met hun handen 'groot'. Ik duik in de koelkast voor een fles water en grabbel een pak mariakoekjes uit de koekenkast. Met een hoge vaart komen ze langszij, zetten een blauwe streep op de rubberen stootrand, zeggen dag en nemen het waar in ontvangst. De ovenwarme gebakken appelcakejes laten we niet zien. Ze hebben geen vis om mee te ruilen, jammer want onze vislijn blijft onaangeroerd en een vers tonijntje zou wél leuk zijn. Ze zwaaien nog met een pakje sigaretten, maar die hebben we niet bij. 'Gracias' & 'Hasta luego' en weg varen ze, helemaal blij.
Op de radar zien we overal gele vlekken rondom ons. Visueel nemen we deze waar als groter wordende grijze tot donker grijze wolken. De ene na de andere squall proberen we te omzeilen. Op motor gaat dit net wat makkelijker dan op zeil en zo houden we het droog. De wolken brengen meestal wat wind mee.
Elk zuchtje wind proberen we te pakken. Meermaals ondergaan we pogingen. Zeilen uitrollen, motor uit, dobberen, stilliggen, zeilen inrollen, motor aan en weer verder varen, herhaaldeijk proberen we zo verder zuid te geraken. De wind shift weer naar het noorden en de spinnaker gaat op. Een dunnere lichte lijn houdt hopelijk de grote oppervlakte met deze wind in de lucht. Duimen maar! Niet dus, valse hoop, al na minder dan een half uur zakt de wind naar 0,0kn. Ook al weten we dat we dit hier kunnen verwachten en tonen de weervoorspellingen het, toch hopen we steeds op een landbriesje of een zeebriesje nu we dichter en dichter bij de kust van Ecuador varen.
De zon gaat onder en in de verte zien we een flauw lichtje flikkeren. Een vissersbootje. Met een tweede lamp maken ze een beweging, een teken dat we verder weg moeten gaan. Maar naar waar en waar liggen hun netten? We draaien terug en verder uit de kust. Enkele meters verder nog een vissersbootje. Ook deze probeert ons met een tweede licht het signaal te geven dat we moeten uitwijken. We proberen verder van de kust weg te varen en dan weer richting het zuiden.
Pfff...vervelend hoor al die loze vissertjes... Mijlen ver van de kust dobberen ze rond in hun open houten bootjes zonder enige voorziening. Wat als het weer omslaat of ze hebben hulp nodig? Een (hand)marifoon, laat staan een gps/plotter en al zeker geen AIS als hulpmiddel. Dank aan deze moderne 'high-tech' waar wij ons kunnen op baseren. Maar in het donker vistonnetjes en kleine vissersbootjes detecteren is onmogelijk.
De komende nacht keten ik me vast op de preekstoel denk ik.
Als mijn wacht ingaat is de bijna volle maan weer voor een groot stuk bedekt met wolken. Het zicht is weer slecht met de mist. Het dek is nat. Met sokken en een lange broek zit ik in de kuip onder een dekentje. De kookwekker naast me alarmeert me om de 15' om goed rond te kijken. Dit is waarschijnlijk onze laatste nacht, we hopen morgen, voor het weer donker wordt, er te zijn en vanop onze ligplaats van de felheid van de volle maan kunnen genieten bij een glaasje 😋
Mijn nachtwacht zit erop, de evenaar komt dichter bij. Straks steken we deze over en bouwen we een feestje.
Ik slaap als een roos als een zwoele diepe sexy stem me wekt. Een grote gestalte met een ontbloot torso, lange zilvergrijzen haren en baard, wekt me uit mijn slaap, of droom ik?! 'Neptunus' de GOD van de zee zit naast mijn bed. Ik wrijf een keer in mijn ogen, maar hij zit er nog steeds. Hij lijkt veel jonger dan op de afbeeldingen en hoe ik hem me kan herinneren van onze eerdere ontmoeting (zie Canarische). We zijn over de evenaar gevaren om 6.47u en bevinden ons nu op het zuidelijk halfrond. Het kruisen van de evenaar vraagt een ontgroeningsritueel, d.w.z. een offer aan de zee en de zeegod voor een behouden vaart. De zachtaardige man zegt geen Neen tegen een koude Duvel 🍺. De parels die ik van hem kreeg, anderhalf jaar terug, in de Canarische schenk ik hem terug om aan de zee te offeren. We klinken op de evenaar & de zee en proberen een Selfie te maken om aan the Captain te laten zien, die even te kooi ligt. Neptunus drinkt zijn glas leeg en verdwijnt weer in de diepe oceaan...
Wauw, hier zijn we dan, het zuidelijk halfrond! 0° 00' 00 Z scheen er op de plotter. Vanaf nu zou het water in een draaicirkel naar rechts weglopen in de wastafel i.p.v. naar links, door de coriolis-kracht (Zie internet voor meer info). Deze test wordt meteen uitgevoerd. Gek!
De dag brengt zon en de laatste mijlen ook wind. Het water kleurt groener en sleurt veel hout mee. We laveren door de boomstronken, terwijl ik vooraan op de punt aanwijzingen geef om de dikste in hun soort proberen te ontwijken. Dolfijnen wagen zich een spring in deze rotzooi, maar ze houden het al snel voor bekeken.

Afklokken dag 4: 24u
Afgelegde afstand: 131NM log; GPS SOG(met stroming): 133NM
Gemiddelde snelheid: 5,4Kn

Dag 3: Las Perlas - Ecuador, Bahía de Caráquez

Zaterdag, 8 -> zondag, 9 april '17, 13u LT

Selfie & George gaan hand in hand. Ze werken samen als een geolied team, zo kunnen ze samen de koers houden onder spinnaker. Om de spinnaker-schoot heen wordt een touw met een lus geknoopt en vastgemaakt aan de middenkikker, om de spinnaker-schoot wat naar beneden te trekken, dit helpt ook om de spinnaker wat rustiger te houden zodat hij de spinnaker-schoot niet telkens tegen de reling en de katrols onderaan de giek schavielt. De golven zijn wat rommelig, maar niet hoog. We kabbelen rustig verder tegen een gemiddelde van 4,5 knoop.
De zon is onder en we laten de spinnaker staan, dit is eigenlijk tegen onze principes en regels. Maar het beetje wind dat we hebben willen we gebruiken, zodat we de motor kunnen uitlaten. M.b.v. de radar kunnen we buien en sqaulls opsporen en proberen te omzeilen. Verder is er geen boot of levende ziel te bespeuren, noch op AIS, noch op radar, nog visueel... we zijn helemaal alleen op de wereld! Of toch niet helemaal... Twee vogels cirkelen om Zensation heen. Tja, mijlen van land en geen boomstronk in de beurt om uit te rusten of een lift te krijgen, dan is de enige optie onze dame. Een klein vogeltje komt ook opduiken. Hem/haar lukt het al vrij snel om te landen op een bussel touw dat rond de reling hangt, naast het stuurwiel. Het is zo'n klein, schattig donzig ding met roestbruine veren en piepkleine zwarte kraaloogjes.
The Captain zit achter het stuurwiel, maar onze passagier is absoluut niet bang. Wanneer the Captain op de kuipbank plaats neemt blijft ie nog steeds rustig zitten. De andere twee blijven landingsplekken zoeken en uitproberen, ze kirren tegen elkaar en maken telkens weer een rondje om ons heen. Straks zijn we de 'Ark van Noa'! De grote jongens staken hun strijd en verdwijnen. Onze nieuwe kleine vriend heeft de 'Ark' voor hem alleen en laat zich gewillig fotograferen en knippert even na van de hevige flash ;-)
De wind zakt verder in en de Spi en grootzeil flapperen en klapperen. Het helse lawaai doet onze gevleugelde passagier opschrikken... weg is ie...
Er zit niks anders op, spinnaker in de slurf, opbergen die zeilen en motor aan! Het is 20u50 en de wind is OP! We zitten hierin de zone van de 'doldrums' (= windarme gebieden in de buurt van de evenaar, meer info zie cursus meteo of internet). Deze zones verplaatsen zich rond de evenaar.
Hoe lang gaan we moeten motorren? De nieuwe gribfiles, die we binnenhalen met de satelliettelefoon, zijn niet veelbelovend. We moeten hier gewoon door!
Tijdens mijn wacht, waan ik me in een zwart-wit filmscéne. Al wat ik zie zijn grijstinten om me heen. Het wolkendek bedekt zowat de ganse hemel, de maan zit er ergens achter verstopt, de grote oceaan is spiegelglad. Mist beperkt het zicht. Achter me vormt zich een enorme gigant van een donkere wolk. Is het een squall? Komt er regen? Op de radar kleurt ie geel... Haalt ze ons in? Plots is ze opgelost en is de gele vlek op het scherm verdwenen.
Bij het ontwaken, blijft de wind in zijn bed... Aan de ontbijttafel worden we opgevrolijkt door een groep dolfijnen en walvissen, nml. Orka's! En even later komen er nog enkele tuimelaars langs, van blijdschap springen ze hoog 🐬 in de lucht en balanceren op hun staart verder door het water! Die kunstjes zitten er duidelijk van nature in bij deze prachtige dieren.
Enkele komen nieuwsgierig dichterbij, maar vluchten al snel van het lawaai van de motor!
Na bijna 12u komt er een beetje wind, de motor kan uit. Aan een gemiddelde van 4 knopen kabbelen we verder op een oostenwindje met een knikje in de schoot.
Met soldeerbout en zeilmes wordt de spinnakerschoot ingekort: van het schavielen is de buitenste mantel helemaal doorgeschuurd en verschoven!
De vislijn rolt af en... al snel hangt de lijn slap: het kunstaas is eraf geknakt. Dat moet een kanjer geweest zijn!
Een vistonnetje volgt ons. Twee blauwe lijnen hangen achter onze boot. Met de pikhaak kunnen we er niet aan, ze hangen te diep. Waarschijnlijk hangen ze achter de kiel. Er zit niks anders op dan onder water te gaan kijken. Zensation wordt stilgelegd. De zwemtrap gaat open en met zijn snorkel, duikbril en zwemvliezen aan springt Geert in het water. Er zijn geen golven, het water kabbelt wat om ons heen. Toch is het akelig om hem over boord in die enorme plas water te zien. Snel snijdt hij de vislijn door en klimt weer aan boord. Oef! Gelukt, we zijn weer vrij.
In de verte zien we een vissersbootje aankomen, de motor wordt aangezet en we geven volle gas vooruit. We willen hier niet meer zijn als ze hun kapotte lijn ontdekken. We varen dichterbij bij de Ecuadoriaanse kust en zullen weer extra moeten opletten voor zulke opstakels!
The captain is verbaasd over hoe helder en blauw het water is en en hoe diep hij kon zien, wat hij creepy vind, bij het gedacht dat er daar wél hele grote vissen zwemmen...
De dolfijnen die achter ons aan komen doen onze mondhoeken weer omhoog wijzen :-)
Hier zijn we weer goed vanaf gekomen!

Afklokken dag 2: 24u
Afgelegde afstand: 132NM log; GPS SOG(met stroming): 131NM
Gemiddelde snelheid: 5,4Kn

Dag 2: Las Perlas - Ecuador, Bahía De Caráquez

Vrijdag, 7 -> zaterdag, 8 april '17, 13u LT

De vislijn rolt af: Beet! Al snel voelt the Captain dat de vangst weg is en... ook het aas! Te zware, grote vis? Misschien niet, het knoopje, waar het kunstaas aan bevestigd was, is los! Pech...
Om de aantal uur doen we een gijp.
Enkele uren voor zonsondergang zakt de wind in en zetten we de spinnaker. De wind neemt verder af, de zon gaat onder. Spinnaker weg, motor aan.
Na een uurtje kan deze weer uit en vlinderen we de zeilen weer uit.
De avond, nacht en wachtlopen begint. Deze verloopt goed, nu en dan neemt de wind toe en dan weer af.
Tegen zonsopgang zetten we de spinnaker er weer op. Deze gijpen is net wat moeilijker dan het het voorzeil, maar geen probleem, het is niet de eerste keer en uren kunnen we dezelfde koers aanhouden.
De lucht is helemaal bedekt met bewolking, de zonnestralen geraken er nauwelijks doorheen!

Afklokken dag 2: 24u
Afgelegde afstand: 133NM log; GPS SOG(met stroming): 131NM
Gemiddelde snelheid: 5,4Kn

Dag 1: Las Perlas - Ecuador, Bahía De Caráquez

Donderdag, 6 -> vrijdag, 7 april '17, 13u LT

Vertrek 13u: Vamos!
Adiós Panama & Las Perlas. Ecuador here we come.
Tussen de eilanden vangen we hier en daar nog een WiFi-signaal op, net als enkele weken terug. Hiermee kunnen we, terwijl we de archipel van de Pareleilanden uitzeilen, familie & vrienden via Whatsapp & mail op de hoogte brengen van ons vervroegde vertrek. We hebben 560 zeemijlen (NM) voor de boeg en denken er vier tot vijf dagen over te varen. Blog zal gemaild worden via satelliettelefoon naar onze 'Blogmaster' Gunter, die de schrijfsels op de blog post. Alvast bedankt G x
Vissers zwaaien ons uit terwijl ze hun visnetten uitzetten.
Om de hoek van de eilanden zakt de wind in. De spinnaker wordt met de slurf de mast ingetrokken, de wind blaast hem op tot een grote ballon die ons lekker verder neemt. We gaan lekker zo op golven van minder dan één meter.
Plots liggen we stil, een stop en dan weer verder... zoals je een zandbank raakt. Is het een zandbank? Het is hier meer dan 50m diep! Een slapende walvis? We zien niks, ook geen walvis. Misschien is hij zo erg geschrokken dat hij dieper is gedoken. Snel even onder de vloer checken: geen water in de bilge. Oef, alle stukken zijn nog heel! Hopelijk bij het dier ook met ons schampschot! Toch wél schrikken... Pfff... je leest er over en het is de angst van alle zeilers en je kan die dieren niet zien, die net onder de waterlijn liggen te soezen.
Dolfijnen zorgen voor afleiding. Het zijn er véél, héél héél veel, ze komen van overal en omsingelen ons. Ze blijven komen bijna twee uur lang. Ze spelen aan de boeg en krijgen er niet genoeg van en wij ook niet! De camera maakt overuren. De grote lens staat op: verkeerde keuze! Even wisselen. Ik zet me op de punt en mijn voeten bengelen boven de vrolijke tuimelaars. Ze spatten mijn voeten onder met hun gespat en fonteintjes uit hun blaaspijp. Ze kirren er hevig op los terwijl ze met me praten. Wat maken ze een mens toch blij. The Captain & ik genieten samen van hun aanwezigheid en spektakel. Toch wil ik ook die ene juiste shot. Je weet wél, zo'n mooie foto van een tuimelende opspringende dolfijn in het avondrood van de ondergaande zon. Er doet er één ontzettend zijn best, maar is het gelukt? Ligt hij vast op de gevoelige plaat?
De zon gaat onder en de spinnaker wordt opgeborgen, de tuimelaartjes kijken nieuwsgierig toe hoe the Captain dit snel en efficiënt doet en ze proberen hem vooraan op het dek af te leiden met hun kunstjes.
De maan staat al te wachten om de wacht van de zon over te nemen.
Het voorzeil gaat naar de ene kant, wordt uitgeboomd en het grootzeil naar de andere kant, zo zijn de zeilen uitgevlinderd en kunnen we de avond en nacht tegemoet.
Na het eten begint het wachtlopen. Drie uur op en drie uur af.
De nacht is helder en de halve maan geeft al veel licht. De belletjes achteraan de boot die het roer van de windvaan maakt zorgen voor een lichtspektakel met sterretjes door de lichtgevende algen. Ook de schuimende golven geven licht.
Een zwarte schaduw fladdert om de boot. Een vogel probeert een rustplek te zoeken, maar de landing mislukt telkens weer... géén lift voor hem!
Tijdens mijn wacht, neemt de wind verder toe en komen we op aanvaringskoers met een tanker. Ja, zo midden op zee, niet te geloven, heeft die niet genoeg plaats of slaapt ie! Golven worden groter en komen dwars in. Selfie (hydrovane) kan het niet meer aan. Dan maar Geert wekken en gijpen (zeilen aan de andere kant zetten). Voorzeil indraaien, spi-boom verzetten, voorzeil weer uitrollen. George (automatische stuurautomaat) neemt het even over van Selfie.
Enkele uren voor zonsopkomst is de maan reeds gaan slapen, enkele sterren zorgen voor schitteringen tegen de donkere hemel. Al voor 6u is het licht en komt de zon op.
Wissel van wacht en weer gijpen. Ik voel me niet zo lekker, moet ik weer even inslingeren?
The Captain hangt een nieuw kunstaas aan de vislijn en rolt de lijn af...

Afklokken dag 1: 24u
Afgelegde afstand: 155NM log; GPS SOG(met stroming): 166NM
Gemiddelde snelheid: 6,9Kn

Golf van Panama: Las Perlas, Isla Contadora

Dinsdag, 4 -> donderdag, 6 april '17

Heerlijk ontwaken met het geluid van golven die op het strand denderen. Dolfijnen komen even langsgezwommen, terwijl ik onze avonturen en mijn schrijfsels intik. Meteen zijn we klaarwakker en wordt de glimlach op onze snoet groter en groter.
Onze lichamen en gedachten zijn aan't bekomen van de drukte van de voorbije dagen. Geen lijstjes meer die moeten afgewerkt worden. Alleen het onderwaterschip wil the Captain nog schoonmaken m.b.v. de duikfles die weer gevuld is. Ze ligt in de de bijboot en die verplaatsen we langs de zijkanten aan de romp, terwijl Geert m.b.v. een lange zuurstofslang de pokken van de kiel afsteekt en het groene slijm op de waterlijn schoonveegt. Dit kan alleen bij 'slak/doodtij' omwille van de sterke stroming die hier aanwezig is.
Bij laag water zien we voor het eerst de bodem. Het is zo helder en klaar dat we vissen kunnen zien zwemmen onder de boot. Zou de onderstroom verdwenen zijn, die voor het troebele water zorgde tijdens ons vorige verblijf?
Meteen wordt er een lijntje in het water gehangen vanaf de boot. Maar even later zit het lepeltje vast aan de bodem en zijn we het kwijt! Ach ja,... gelukkig is er gebraden kip ;-)
Dan maar een wandelingetje maken. In het winkeltje wordt Geert verleid door een andere gasfles en zo hebben we even later weer extra gas aan boord waarop de nieuwe aansluiting perfect past en zijn de gaten niet voor niets in de romp geboord!Nu de andere nog leegkrijgen en ergens dumpen.
Het is toch een beetje drukker op het eiland, vooral qua vliegverkeer. Kleine vliegtuigjes die keer na keer opstijgen & landen en waaruit we parachutisten zien springen & landen. De vogels om ons heen willen niet onder doen en houden de ene vliegshow na de andere. Het is toch wél even schrikken als er plots uit het niets een pelikaan naast je het water induikt, wanneer je door het water zoeft met de dinghy.
Met de laatste data probeer ik op Tumblr foto's te downloaden, maar de WiFi is te zwak en zo geraken we weer verder achter met ons foto-album... Wat's New?!
Ondertussen is Bella Ciao gearriveerd. Het weer wordt bekeken en besproken. Wanneer hebben we een ideaal weervenster om naar Ecuador te varen?
Vanaf morgen, donderdag ziet het er ok uit, maar we opteren voor vrijdag.
Donderdagmorgen, nieuwe gribfiles worden gedownload. Vroeger dan verwacht komt de wind die we willen en nodig hebben. Wanneer gaan we? Het kan vanaf nu, maar ook morgen of overmorgen.
Maken we nog een stop op 'Isla San Telmo' om het wrak van een duikboot te bezoeken, gaan we nog even snorkelen, gaan we de plaatsen opzoeken waar de realityshows/televisieseries, zoals het 'Amerikaanse Survivor, Europese Expedition Robinson, Adam zoekt Eva', draaiden? Gaan we de krokodillen op 'Isla San José' een bezoekje brengen?
Eigenlijk zijn we klaar en willen we verder. Bella Ciao ook. Het startsein wordt gegeven om 13u LT.
Nog snel even aardappels en eitjes koken, afwassen, alles zeevast maken/opbergen, spinakker-schoten klaar leggen, bijboot aftuigen, enz...