Frans Polynesië: Genootschapseilanden: Maupihaa

Woensdag, 27 juni - woensdag, 4 juli ‘18  (UTC -10u = -12u tijdsverschil met BE(=UTC +2u)!)

Maupihaa, uitgesproken als ‘Mopelia’ is een atol dat behoort tot het bestuur van het eiland Maupiti, waar we vandaan komen. Toch is het het uiterste van haar grote zus, vooral qua luxe- & moderne faciliteiten: géén vliegveld, geen telefoon- of internetconnectie, geen stromend water of elektriciteit. Zoals op de meeste atollen (zoals in de Tuamotus) zijn de bewoners afhankelijk van wat de natuur hun geeft op de koraalring, de lagoon & de zee: water = opgevangen regenwater, fruit & groenten proberen te kweken op de harde ondergrond, elektriciteit m.b.v. batterijen & zonnepanelen, vis en schaal- & schelpdieren uit de lagoon & zee. Geen vrachtschip dat om de maand (zoals in Maupiti) komt, maar eens per jaar, afhankelijk van het aantal kopra (min. 50ton gedroogd kokosvlees). De slechts enkele aanwezige gezinnen, op het moment van ons bezoek, tellen 17 bewoners, ze komen allen van Maupiti en langs de ene of de andere kant, zijn ze allen familie van elkaar... vers bloed is van groot belang! Op het moment zijn een aantal bewoners voor enkele weken in Maupiti voor de ‘Heiva’-festiviteiten. De bewoners komen hier om te werken in de kopra en krijgen daarvoor een stuk land en woning aangewezen. Er is een kopra-coöperatie, die door een verkozen ‘presidente’ wordt geleid: traktor-schema (om de kokosnoten op te laden/verzamelen), tellen van het aantal verworven kopra, bestellen van vrachtschip, bewaken van de satteliettelefoon waar op zaterdag mee gebeld mag worden (dure aangelegenheid, maar de enige communicatie mogelijkheid met familie/vrienden (zoals wij aan boord! En zo krijgen we de voetbaluitslag van de ‘Rode Duivels’ in de WK)). Enkele bewoners hebben de luxe van een speedboot, waarmee ze op 5u de meer dan 100NM trip naar Maupiti overbruggen (ons heeft het 21u gekost!). Toch geven ze de voorkeur aan een lift met meer comfort, namelijk een zeilboot die van Maupiti naar Maupihaa vaart of omgekeerd. Ook materialen, proviand of persoonlijke boodschappen (brieven) worden vaak met zeilers meegegeven voor hun familie of vrienden op het andere eiland, of kinderen tijdens de schoolvakanties. Ze rekenen ook een beetje op gunsten van de passerende zeilers, die in ruil voor langoesten, kokoskrabben of vis wat van hun eigen proviand geven: boter, melk(poeder), choco, pindakaas, bloem, rijst,... We leerden enkele mensen van Maupihaa in Maupiti kennen en ook familieleden van bewoners in Maupihaa. Bella Ciao kreeg zo een pakketje mee voor een gezin. 

Zo maken we kennis met het gezin ‘’Raioho’: moeder ‘Adrienne’ met haar twee dochters ‘Karina & Faimano’. Hun vader Marcello woont & werkt op het moment in Maupiti en zoon Hio werkt op een catamaran, waarmee hij regelmatig op bezoek komt. Het gezin heeft een Jeep, één van de twee aanwezige wagens op het eiland. Kan je het je voorstellen, er is slecht een natuurlijk weggetje van nog geen 8km lang en toch bevinden er zich twee auto’s op deze motu van het atol! Grappig toch! 

Nou, ja, we weten en zien al langer dat fysieke beweging voor velen een zware opgave is of ondenkbaar... al is werken in de kopra toch best lichamelijk zwaar & arbeidsintensief, toch kampen de meesten met overgewicht, waarvan de oorzaak (volgens ons) bij hun suikerrijke eetgewoonte ligt!

We worden warm onthaalt door de drie dames. In ruil voor bananen krijgen we twee langoesten en elk een vers gekapte kokosnoot in onze handen geduwd om de dorst te lessen... heerlijk.

Meteen worden we uitgenodigd voor een avond bij hen met de crew van vier boten. We zien de dames hard werken, de kopra vraagt véél werk & tijd: kokosnoten verzamelen, in de laadbak van de traktor gooien, alle kokosnoten halveren, vruchtvlees eruit schrapen, laten drogen en in zakken verzamelen. De afval wordt verbrandt of als brandhout voor de BBQ gebruikt. Ze hebben een speciale methode en instrumenten om de kokosnoten van de grond in de laadbak te krijgen. In de ene hand hebben ze een stok met een kromme haak en in de andere een dikke stok. Met de haak slaan ze de noot eraan en zwieren dan de noot in de richting van de bak, terwijl ze met de stok op de andere stok kloppen, zodat de noot van de haak in de laadbak valt. Het ziet er fascinerend & rugvriendelijk uit. Martin (Acapella) probeert het uit en heeft het al snel onder de knie. Toch een zware karwei want een kokosnoot weegt wél wat. Het gezin probeert in hun tuin groenten, fruit & kruiden te kweken. Zo hebben ze tijdens het seizoen: bananen-, papaya- & broodvruchtbomen, tomaten, sla, komkommer, abergine, lente-uitjes, munt, tijm & lavendel. We hebben grote bewondering & respect voor de eilandbewoners die met kopra hun centjes verdienen en hier toch maar als Robinson Crusoe in hutjes met minimale voorzieningen wonen... Ze ondergaan de natuurelementen en soms zijn die best grillig, zo kregen ze nog in 2010 een cycloon over zich heen, waarbij het zeewater over het rif, de motu en de lagoon blank zette en de enige redding was om uren in een palmboom te zitten en wachten tot het waterniveau weer zakte! Voor evacuatie vanuit Maupiti was het te laat. Gelukkig vielen er geen slachtoffers!

We maken een wandeling naar de rifzijde, waar ontelbare sternvogels nesten & broeden. Het geluid en gefladder om ons heen is een prachtig showspel. We rapen enkele vogeleieren (ze zijn heel lekker: wél klein, ze bevatten minder eiwit en de dooier kleurt meer oranje).

Albert & Donna, familieleden die halverwege de motu wonen, zijn voor het weekend op bezoek. Albert gaat vissen vangen voor op de BBQ ‘s avonds. Ieder maakt wat lekkers als voorafje of dessert, maar onze ogen puilen uit als we de rijkelijk gedekte feesttafel zien: kokoskrabben, black Eye jacks (vis), pizza, palmhart, aardappelschotel, rijst, vers kokoswater. Iedere smult & smakt en de mmm, ooo, njam, enz... klanken zeggen genoeg. De sfeer zit er goed in en Albert tokkelt op zijn gitaar bekende liedjes, waar we proberen mee mee te zingen. De lokale dames zingen enkele mooie Polynesische liederen. Wat een onvergetelijke avond! 

Op een ochtend hebben we eindelijk eens een moment zonder wind, dus kunnen we het voorzeil vervangen, maar bij het optuigen van het voorzeil gaat het mis, de pees die in de gleuf van de voorstag schuift scheurt los van het zeil. Naaiatelier ‘Bella Ciao’ wordt ter hulp geroepen. Met behulp van een restje oude zeildoek van Acapella, wordt het heuvel opgelost. En even later staat het voorzeil er op! De stof van de reddingssling-tas valt uit elkaar, met resten stof van de oude bimini wordt er een nieuwe gemaakt. Bedankt Bella Ciao & Acapella.

De achterkajuiten worden herschikt met het voorzeil en het gewicht wordt evenredig verdeeld. Ondertussen vervangt the Captain de stuurautomaat: George I zijn plaats wordt ingenomen door George 2.0. De oude stuurautomaat wordt uit elkaar gehaald om het hele mechanisme te bekijken, in te vetten en op te bergen als reserve. De andere mannen komen een kijkje nemen naar hoe het er allemaal uitziet... een mannen-workshopje. Het demonteren van George I gaat net even sneller dan het monteren van George 2.0. Zo hopelijk doet ie zijn werk even goed als zijn voorganger.

Op een morgen komt een reuze manta tussen de boten spelen, zijn bovenlijf houdt hij net boven water en zijn vleugels bewegen op & neer. Bella Ciao gaat hem in de dinghy achterna en maakt mooie foto’s van het spelend dier door de camera net onder het wateroppervlak te houden. 

Met de drie bijboten varen we even later naar de pas. Door de slechts 17m smalle doorgang van de pas, staat de stroming steeds naar buiten. Anders dan in de meeste passen, waar we dinghydrifts deden tijdens kerend tij om met de stroming van buiten naar binnen te gaan, doen we het nu omgekeerd. Buiten het rif zou ook nog een deel van een wrak van een Duits oorlogsschip uit WO I liggen. 

Het water kabbelt in de pas. We zetten de snorkels op en doen de palmen aan en laten ons het water inglijden, de stroming is sterk en de koraalmuur schiet langs ons voorbij... op het einde zien we grote golven op het rif breken, we kijken elkaar aan, springen de dinghy in varen volle gas tegen de stroming in naar het kalmere lagoonwater. Wat was dat?! Tegen die grote golven en sterke stroming had de 9.8Pk buitenboordmotor en ons Sensationtje niet aangekunnen!!! Dit was spannend, wat een belevenis... ook al ging het super snel, toch hebben we nog wat vissen onder ons zien passeren, waaronder: een wittepuntrifhaai, grote papegaaivissen en vele anderen, indrukwekkend om de afgekapte koraalmuren naast ons te zien verdwijnen in de diepte. We hijgen allen na en proberen nog enkele koraalplateaus/-bommies met een leuke snorkelplek in de lagoon te zoeken, dat is een beetje rustiger.

Dagelijks komen er weersvoorspellingen vanuit Maupiti door Jonas (die daar nog zijn en internet hebben) via SSB en satteliettelefoon binnen, ze worden allen bekeken en vergeleken. Er zou meer wind uit het zuidwesten komen, waardoor we besluiten verder de lagoon in te varen om meer beschutting te zoeken tegen de opbouwende golven.

Maar eerst nodigen we de familie op een ochtend aan boord uit als dank voor hun gastvrijheid. Op onze drie boten krijgen ze een rondleiding, wat lekkers en kadootjes. Daarna zakken we voor enkele dagen af naar het zuiden. Wie gaat er eerst? Doen we lotje trek? Bella Ciao heeft de minste diepgang en offert zich op om als eerste te gaan. De dames staan vooraan op de punt en door de marifoon worden er aanwijzingen gegeven. Er zijn geen grote of hoge koraalvlaktes , noch bommies te bespeuren, wél boeien boven en onder de waterlijn! Dit zijn restanten van de vroegere parelkwekerijen. Er werden hier tientallen jaren geleden vooral oesters gekweekt om uit te voeren naar atollen in de Tuamotus. Maar het harde werk en dure transport leverde te weinig op, daarom wordt er nu enkel nog aan kopra gedaan.

We liggen hier duidelijk rustiger en hier is het water niet choppy. De vorige nacht lagen we aan het ‘dorp’ een beetje te wiegen en de lijn met haak, die de spanning op ankerwinch ontlast, maakte steeds een vervelend krakend geluid, wanneer er aan de ankerketting getrokken werd door de wind of golven. The Captain probeert dit op te lossen, maar waar bevinden die stukken tuinslang zich nu weer? Dan maar de lijn enkele keren rond de rol draaien... yeah, gelukt, het krakend geluid is weg! 

We genieten van een strandwandeling langs de lagoonzijde, hier en daar is het zand afgebrokkeld en liggen ontwortelde bomen & struiken door weggespoelde zand, het water reikt ons tot kniehoogte. Een man toont ons de weg voor een koraalwandeling langs de rifzijde met prachtige schelpen, die langs een bospad weer op de natuurlijke weg eindigt. Een gezin maakt een praatje met ons en toont trots hun kopra-opbrengst. Ze geven ons een verse kokosnoot en we genieten van het frisse kokoswater dat eruit komt. Ze laten ons kennismaken met een levende kokoskrab, waarmee de dochter enkele circusactjes doet en nodigen ons uit om op een rustige windloze avond met hen mee op krabbenjacht te gaan. Van de schoon-/vader krijgen we nog een kokosnoot mee voor aan boord. 

De windloze avond komt niet en een weervenster om verder te varen kondigt zich aan. We nemen van iedereen afscheid, rapen nog vogeleieren, schrijven wat in de dames hun ‘livre d’or’ alias ‘journaal’, wisselen foto’s uit, aaien Rocks de hond, knuffelen elkaar en wensen elkaar het beste. 

Wat een prachtige afsluiter van Frans Polynesië. Meermaals mochten we kennismaken met de vriendelijke bevolking en hun vrijgevigheid. Als je de kans krijgt en het aandurft om de smalle pas in goede weersomstandigheden te nemen, maak dan zeker een stop op Maupihaa. 

Frans Polynesië: Genootschapseilanden: dag-/nachttrip: Maupiti - Maupihaa

Dinsdag, 26 - woensdag, 27 juni ‘18  (UTC -10u = -12u tijdsverschil met BE(=UTC +2u)!)

Totaal trip:

Resultaten na 21u:

Afgelegde afstand: 109 NM

Gemiddelde snelheid:  5 kn

Gemiddeld knopen wind: 11kn

14u20 Als laatste in de rij varen we achter Acapella & Bella Ciao richting de pas, uitgezwaaid door Janas, die nog in Maupiti blijft.

De pas ziet er rustig uit, een beetje kabbelend water en met 1kn stroom mee varen we rustig naar buiten.

Er staat niet veel wind en met de wind die ruim inkomt, klinkt er telkens een vervelend kabaal van de klapperende zeilen, telkens een zijdelingse golf onze dame uit haar ritme duwt. De lijn hangt uit en al snel horen we de elastiek schieten, maar de beet is eraf!

Na de grote late lunch, blijft het hongergevoel bij ons beiden uit en slaan we het avondeten over. Ik ga al vroeg te kooi, maar slapen lukt niet goed, door het geluid van de klapperende zeilen. The Captain probeert het ook, maar na twee uur zit hij alweer in de kuip. Hij neemt het grootste deel van de wacht op hem en geeft de voorkeur aan de kuipbanken, waar het geluid toch een beetje overstemd wordt door wind & golven. De bijna volle maan zorgt voor veel licht en goede zichtbaarheid. Onze vrienden varen links van ons.

De wind zakt verder in en bij het eerste daglicht zetten we spinnaker. Zo kunnen we blijven zeilen en hoeft de motor niet aan. Gedaan met klapperende zeilen, rust en stabieler zeilen. Yeah! De spinnaker staat net, we zijn hem nog volop aan het trimmen, wannneer de vislijn afrolt. Nog voor we kunnen reageren is de beet gelost! Jammer...

We komen dichter, de afgelegde mijlen tellen op. Vogels, vogels en nog meer vogels voor ons. We varen er midden in, maar... geen vis aan de haken!

Ondertussen is er een boot ons groepje voorbij gegaan, maar die vaart voorbij Maupihaa. Tegen dat we land in zicht hebben, zien we nog een boot achter ons. Via VHF staan we met z’n allen in contact met elkaar en geven de situatie in de pas aan elkaar door.

Bella Ciao komt als eerste toe, met Zensation achter hen aan. Aan beide kanten van de pas staat een witte marker op het rif. Het water kabbelt een beetje en met twee knopen stroom tegen varen we de lagoon in. De pas is smal en het water is kraakhelder, waardoor we de stijle koraalmuur naast ons steil de diepte zien ingaan! Op Navionics miswijst de roze stippellijn enkele meters te ver naar bakboord! Maar doordat de weersomstandigheden & het zicht goed zijn, is het helemaal duidelijk, ook al zijn de rode of groene boeien enkele jaren geleden door een cycloon verdwenen. Drie trossen van drie kleine visboeien aan elkaar, fungeren als geïmproviseerde vervangers. De eerste tros moeten we bakboord laten en tussen de andere twee moeten we doorvaren.

Op de motu naast ons wemelt het van honderden krijsende vogels, kleine zeemeeuwen. Ze cirkelen om ons heen, de atol krioelt van de vogels. Wouw!

Ik sta op de punt voor de oog-navigatie en staar in het turquoise water, er zijn maar weinig bommies of koraalplateaus, de weg naar het ‘zogezegde’ dorpje verloopt vlot. Hier en daar zien we een donkere spot in het water, dus hangen we de ankerbollen aan de ankerketting. Meteen worden we begroet door enkele kleine zwartepuntrifhaaien. Al snel volgt Acapella.

Voor ons ligt de grote motu ‘Maupihaa’ (met dezelfde naam als het eiland) met kilometers wit zandstrand. Van de ene kant van de motu naar de andere is bijna 4NM (=7,2 km)!

En zo dobberen onze dames weer op een ‘Robinson’- plekje. Laat de ‘Bounty’ maar komen... lekker ;-)

Frans Polynesië: Genootschapseilanden: Maupiti

Dinsdag, 19 - 26 juni ‘18  (UTC -10u = -12u tijdsverschil met BE(=UTC +2u)!)

‘Maupiti’

Is één van de meest westelijk gelegen eilanden van de Genootschapseilanden en ligt slecht 27NM ten westen van Bora Bora. Het is een van de kleinste eilanden van de Genootschapseilanden, met een oppervlakte van 12km². Rondom ligt er weg van 10km omheen het eiland en er wonen ongeveer 1250 mensen.

Vanuit de lucht lijkt het op een mini versie van Bora Bora. Het wordt vergeleken met haar grotere zustereiland, als ongetemd & onbedorven, zoals haar grote zus was voor het ‘toeristisch’ werd. Maupiti, kun je vanop Bora Bora bereiken per boot of het vliegtuig. Een totaal andere omgeving en een reis terug in de tijd...

Het bergachtige eiland wordt omringt door een grote appelblauwzeegroene lagoon, die op vele plaatsen te ondiep is voor de 2m diepe kiel van onze dame. Op de koraalring bevinden zich vijf motu’s.

Op Maupiti vind je een postkantoor, gemeentehuis, drie winkeltjes, een bakker, een school, enkele snacks, 16 kleine pensions (verspreid op het eiland & de motu’s) en een vliegveld. Er is geen bank of een mogelijkheid om geld af te halen.

Het mythische eiland van de eerste ontdekkingsreizigers, werd in 1722 ontdekt door de Nederlandse navigator Jacob Roggeveen.

‘Vaitu’, was de eerste naam dat het eiland kreeg, daarna werd het veranderd naar ‘Maurua’ en uiteindelijk naar ‘Maupiti’, wat «Twee Bergen» betekent.

Voor het postkantoor en de Mairie van het dorpje ‘Vaiea’ ligt een drijvende steiger waar we de bijboten kunnen achterlaten. We wandelen een stuk naar links en een stuk naar rechts. Maupiti werd in 1997 door een cycloon getroffen, hierdoor treffen we veelal nog vrij nieuwe huizen aan en bijna geen ruïnes.

Bij de bakker krijgen we te horen dat de oven stuk is en hij voorlopig geen baguettes kan bakken... maar, hij heeft wél elke ochtend verse croissants, pain au chocolat en krenten-/rozijnenkoeken. Dat is zeker niet slecht, toch?!

Onderweg komen we een verkeersleider tegen die ons waarschuwt voor een peloton wielrenners die in aantocht zijn... De Heiva festiviteiten zijn hier blijkbaar reeds vorige donderdag geopend en van start gegaan. De eerste weken staan er sportwedstrijden op het programma. Vanmorgen supporterden we reeds voor de vele Va’a die voorbij kwamen roeien, eerst de mannenploeg, daarna de damesploeg.

Een sirene klinkt en we zetten ons langs de zijkant van de weg. Een klein groepje van ongeveer tien sportievelingen komen voorbij gestoven, even later ook enkele dames. De ene heeft een meer professionele fiets dan de andere. Nou, de verkeersleider heeft duidelijk nog geen Europese wielerwedstrijd langs zijn neus zien voorbij stuiven, hi, hi, hi,...

Op het ‘Heiva’ terrein treffen héél wat supporters die achter de verspreid zijn over de vele hutjes die ook hier met natuurlijke materialen zijn vervaardigd en versierd. Telkens wanneer de sirene klinkt stormen ze met zijn allen de snacks uit en stormen naar de straat, waar ze achter nadars de longen uit hun lijf schreeuwen. De sfeer zit erin en we maken praatjes met enkele locals.

Onderweg ontdekken, we enkele kleine winkeltjes met blik- & droogvoer, de bakker, een ijsjeskraam en waterkraantjes. Deze laatste staan verspreid langs de weg. Ze lijken heel modern doordat er een kast met digitaalscherm & toetsenbord omheen gebouwd is, maar deze werken niet en de meeste zijn reeds ingedeukt of kapot geslagen... de kranen doen het zonder al deze moderne snufjes, gewoon aan het kraantje draaien. Fijn om te weten dat we zoetwater à volenté kunnen nemen!

Bij één van de huizen zien we een man die een houten boot aan het vervaardigen is. Met trots verteld hij over zijn beroep en dat hij de boot op vier weken klaar heeft, het kan ook op drie weken, als hij meer uren per dag werkt ;-).

Kopra & noni-productie zijn belangrijke inkomsten bronnen voor de locals.

Achter het rif, aan de oceaankant zien we de zeilen van Bella Ciao aan de horizon verschijnen. Een dag later zijn het de zeilen van Acapella. Iedereen is rustig door de pas naar binnen kunnen varen. Daar klinken we tijdens een sundowner, met onze voetjes in het zand, op de motu ‘Tuanai’ voor ons. Toch bijzonder om hier met vier Nederlandstalige (wij als Vlamingen) bij elkaar te liggen in deze prachtige lagoon met uitzicht op het pittoreske eiland, paradijselijke motu’s met lange zandstranden & de betoverende lagoon met haar ontelbare tinten blauw. Gaande weg onze reis hebben we elkaar ontmoet en toevallig zijn we nu hier met z’n allen samen, allen onderweg richting het westen... Er wordt een VHF-kanaal afgesproken en er worden enkele activiteiten georganiseerd, waarbij ieder kan aan deelnemen indien ie daar zin in heeft. Een beurtelingse bakkersdienst wordt afgesproken en bestellingen worden aan de afhaler van dienst doorgegeven, zo hoeft er maar één iemand vroeg uit de veren, want op=op!

Tot tweemaal toe gaan we de reuze manta’s opzoeken. Bella Ciao ligt naast de manta-snelweg, elke ochtend passeren ze met z’n tien-tal langs hen heen, op weg naar het poetsstation. Een ‘cleaning station’ bevindt zich meestal aan een koraalrots, waar manta’s naartoe gaan om zich schoon te laten scrubben door visjes. Vanuit de bijboten spotten we de grote donkerende bewegende vlekken. Sensationtje aan ons ankertje leggen, snorkels aan en de manta’s achterna zwemmen. Het elegante dier gaat plots over een heel ondiep blok koraal, poetsvisjes (zoals bvb.: remora’s) komen tevoorschijn uit het koraal en gaan onder hem mee. Enkele rondjes omheen het koraal zwemmen en een tijdje later zwemt hij weer netjes boven dezelfde koraalblok en zet de poetsvisjes terug af. Helemaal proper verdwijnt hij terug in dieper water. Prachtig toch! Bij de ene poetstation is het water al wat helderder dan het andere, rondzwevende zandkorrels beperken soms het zicht om klare foto’s & filmpjes te maken. Soms treffen we een manta alleen, dan komt er eentje bij en nog eentje en nog eentje... Toch een bijzondere ervaring om hen van zo dichtbij in hun territorium te mogen observeren. We genieten!

In de namiddag beklimmen we de Mount ‘Te Uru Faatiu’ van 385m. Een fikse wandeling bergopwaarts. De kuiten branden en vooral het laatste stuk is meer klimmen dan wandelen: er hangen op verschillende steile plekken klimtouwen, waaraan we ons kunnen optrekken en vasthouden. Zeker geen overbodige luxe! Voor deze inspanning krijgen we een onbetaalbare beloning, namelijk een 360º prachtig uitzicht. We kunnen heel het eiland, het vliegveld & de lagoon bewonderen. Wat een adembenemend plaatje. De pas tussen de twee motu’s is een postkaart waardige ‘view’, alhoewel dat het beeld van onze vier dobberende dames op een lijn er zeker niet moet voor onderdoen. De ondieptes in de lagoon kleuren duidelijk in het turquoise water en de golven schuimen op het rif. Echt geweldig! In de verte zien we de contouren van Bora Bora, The Captain kapt een kokosnoot en we putten nieuwe energie uit het verse kokoswater. De weg weer terug naar beneden is vooral voor de knieën een extra belasting. Na een zwemmetje, voelen de spieren wat beter aan, al zijn zowel de lichtjes van de boten als de crewleden die avond extra vroeg uit.

Op zondag brengen the Captain & ik een bezoek aan de katholieke kerk. Dit is onze laatste kans om in Frans Polynesië nogmaals het gezang te aanhoren en de mooie klederdracht te aanschouwen. De misdienst wordt half in ‘t Frans, half in ‘t Tahitiaans voorgedragen. Op een scherm worden de teksten geprojecteerd, ook hier blijft de moderne technologie niet uit, hi, hi, hi,... Het zangkoor maakt de dienst speciaal en de mooie klanken zijn de hoofdzaak van de dienst. Tot drie keer toe worden we gekust! Twee maal door iedereen, voor & na de hostie en nog een keer na de dienst, bij het verlaten van de kerk, door de twee priesters (of wat het ook zijn...). Dat is wél vreemd en onwennig voor ons. Ook al is het zondag, toch wordt er een beetje geklust: een nieuwe bronzen kraagbus voor het bakboord stuurwiel wordt afgevijld en gemonteerd, in het achteronder regelt the Captain de stuurwielen bij. Zo nu zijn ze beiden (stuurboord kant werd enkele weken geleden reeds vervangen) voorzien van een nieuwe kraagbus.

Wat wordt er zoal onder cruisers besproken: weer, boot, technische bootdingen, problemen, vissen, enz... Hierdoor ontstaan er spontaan weer enkele workshops. De stukken wahoo werden aan iedereen die toekwam verdeeld en door iedereen gesmaakt, maar zelf één vangen en kunnen uitdelen, willen ze ook doen! The Captain hersteld al zijn flubbertjes, sommige inktvissen krijgen een nieuw kleedje aan, nieuwe lijn of haak. Laat de vissen maar komen! Het zelfgemaakte vissysteem met zijn plankje en elastiek wordt uitgebreid bestudeerd door onze vrienden. Tijdens een potluck worden foto’s & filmpjes uitgewisseld en kijken we naar een prachtige presentatie ervan, gemaakt door Ellen (SY Acapella).

Maandagochtend is er een ‘meteo’- & ‘bestemmingen’-vergadering. Waar gaan we heen en wanneer kan het?

De ene is er reeds over uit, de andere nog niet... ieder gaat waar & wanneer ie wil.

Het plan om dinsdag of woensdag te vertrekken, ligt op tafel.

Als slot wandelen we op maandag met z’n allen rond het eiland, langs de egale 10km weg. Enkel om het ‘Tereia’ strand te bezoeken gaat de weg bergop. Het is een mooi strand met een lange tong die tot ver in de lagoon reikt. Van hieruit zou je tot aan de overkant naar Motu ‘Auira’ wandelen, terwijl pijlstaartroggen om je benen zwemmen. Onze waterschoenen blijven in de rugzak en we zetten onze wandeling om het eiland verder. Op enkele plaatsen zien we nog overblijfselen van sites van enkele Marae. Een huis omgeven door een muur vervaardigd uit koraal & schelpen, trekt onze aandacht. Door een gaatje gluren we de tuin in en maken enkele foto’s. Voor 2000CFP (=€18) kan je dit excentrieke huis & tuin bezoeken. We zijn tevreden met enkele ‘geniepige’ foto’s ;-).

Op het ‘Heiva’ plein zoeken we wat verkoeling in de schaduw met een fris drankje. Na drie uur zijn we weer bij af. Onderweg hebben we met z’n allen samen een grote kam bananen gekocht, deze wordt per scooter afgeleverd aan het dinghydok. Wat een service.

Elke avond gaan we nog even aan wal, vlak bij het dinghydok, op het plein voor het gemeentehuis, zijn er elke avond repetitie van zang en dans van volwassenen & kinderen. Meermaals gaan we een kijkje nemen en krijg ik zelf instructies om mijn heupen zoals een ‘hulahula’- meisje te laten bewegen. Op het ‘Heiva’-plein gaan we dineren in één van de vele tentjes.

Dinsdagmorgen is het alle ‘hens aan dek’, drie van de vier boten vertrekken rond 14u richting ‘Maupihaa’. Het Zensation-kapsalon opent haar deuren op de wal, Ellen haar kapsel wordt even bijgeknipt, hopelijk zijn we hierna nog vrienden!

De bestelde groenten & fruit (komkommers, kleine groene paprika’s, aubergines & mango’s zijn een dag van tevoren besteld) van de lokale telers worden opgehaald. En dan komen we te weten dat er nog een tweede bakker op het eiland is, waarvan de oven nog wél werkt en dagelijks stokbroden bakt... te laat, want ze worden telkens om 5u geleverd en om 6u zouden ze reeds op zijn! We hebben croissants voor de komende nachttocht, honger hoeven we althans niet te leiden.

De afgelopen dagen hebben we met steradent alle waterleidingen gespoeld en de watertank volledig laten leeglopen. The Captain sjouwt de hele ochtend vers zoetwater aan boord m.b.v. twee jerrycans van 25L. Na 9x over en weer te lopen, is de 400L watertank vol en de twee jerrycans als extra voor een wasje ofzo.

Nog even relaxen tijdens een lekkere lunch in één van de ‘Heiva’ tentjes, waar ze de aller lekkerste tartaar van tonijn serveren!

We maken gebruik van de laatste internet- & telefoonsignalen, met veel geduld halen we de laatste weerberichten binnen en krijgen we eindelijk ons document (CICS 029) ‘aankondiging van aankomst’ voor de ‘Cook Eilanden’. Maar we durven niet te klagen over de langzame, steeds wegvallende E (=EDGE) verbinding. Hier is ie toch aanwezig, op onze volgende bestemming, het atol ‘Maupihaa’ is er niks! Dus wanneer & waar we weer online zijn of internetconnectie vinden is een ‘?’. De satteliettelefoon gaat weer aan.

Au revoir aan de aardige bewoners, prachtige natuur met helder blauw water, bloemen, overweldigende vegetatie en dit paradijselijke plekje op de aardbol. Maupiti: klein & pittoreske, het heeft ons hart gestolen!

Frans Polynesië: Genootschapseilanden: Bora Bora - Maupiti

Dinsdag, 19 juni ‘18  (UTC -10u = -12u tijdsverschil met BE(=UTC +2u)!)

We zijn weer weg... au revoir aan de goed gevulde supermarkten en ‘iets’ beter internet. Wanneer we weer een stad met deze faciliteiten treffen of er arriveren is nog een ‘?’.

Het weer om naar ‘Maupiti’ te varen is gunstig. Vooral de deining & wind zijn zéér belangrijk voor het doorvaren van de pas. De ‘Onoiau’ pas, is de de enige pas, ze is 40m breed, 10m diep & twee mijl lang. Over deze pas gaan er onder de cruisers heel wat horrorverhalen rond! Ook de pilot schrijft er over. De pas zou namelijk bij een deining uit het zuiden of zuid-westen ontoegankelijk zijn. Dit zou komen doordat de pas aan de zuidkant van het eiland ligt en er een enorme hoeveelheid water door deze smalle lange pas in & uit gaat. Er kan een stroming staan van 8 tot 9 knopen. Dit samen met een deining uit het zuiden of zuid-westen, zouden hoge brekende golven veroorzaken die over het rif rollen, waardoor de smalle doorgang moeilijk zichtbaar wordt, ook al is ze bebakend met rode & groene boeien. Nou, we zullen er eerst maar eens even naar toe varen en dan de situatie inschatten.

Eens we de lagoon en pas van Bora Bora verlaten, krijgen we grote windgolven en voelen we de wind.

Er staat meer wind dan voorspeld, met ruime wind vliegen we in sneltempo met een gemiddelde van 7 knopen richting Maupiti. De geschilderde onderkant doet zijn werk. De golven botsen langszij tegen onze dame, waardoor ze wordt verstoort in haar koers & ritme. De vislijn hangt uit en al snel horen we de elastiek van ons zelfgemaakt vissysteem, tegen de beugel kletsen. Beet... voor we het weten ligt er een lange smalle vis met scherpe tandjes in de kuip: een wahoo! Onze eerst Wahoo. Een uurtje later gaat de andere vislijn... nog een wahoo. Nou, dat wordt weer een feestje straks.

Voor ons vertrek kregen we nog extra info over de pas van de Sarayu- & Starlet-crew, die er reeds geweest zijn en er nu ook liggen. Op AIS zien we Sarayu buiten varen en via VHF vernemen we hoe de pas op het moment is. Geen probleem! Nou, dat klinkt goed.

We naderen als eerste de pas. Ze ligt tussen de mooie palmrijke Motu’s ‘Tiapaa & Pitiahe’. Het voorzeil wordt ingerold, de motor wordt gestart, het grootzeil is gereefd en staat bij als stabiliteit. The Captain navigeert onze dame tussen de rode & groene boei, links & rechts van ons donderen & breken de golven op het rif. Meteen als we tussen de boeien zijn, is het water in de pas rustig, enkele rafelingetjes en slechts 1 knoop stroom tegen. Nou, dat is een eitje. Meteen melden we het nieuws aan Jonas, die achter ons aan komt.

We zijn binnen! Wat een entree met zulke adembenemende setting naast een ‘gevreesde’ pas. Meteen worden we overdonderd door de intense blauwe kleurenschakeringen van de lagoon en het contrast van het groene bergachtige  landschap. We zijn verkocht.

Met het tipje grootzeil zeilen we met 5kn snelheid verder de lagoon in naar het dorp ‘Vaiea’. Samen met Jonas droppen we het anker.

We worden verwelkomt door Jennifer & Marc van Starlet. Ze hebben op ons gewacht om ons nog extra info te geven. We nemen afscheid, ze halen anker op en verlaten Maupiti...

Frans Polynesië: Genootschapseilanden: Bora Bora: motu ‘Tupe’&’Tape’ & BBYC & ‘Vaitape’

Zaterdag, 16 - dinsdag, 19 juni ‘18 (UTC -10u = -12u tijdsverschil met BE(=UTC +2u)!) 

Het zeilcruiseschip ‘Wind Spirit’ meert af. De stadskade van ‘Raiatea’ moet tegen 10u vrijgemaakt worden voor de grote chartercatamarans, althans die mededeling kregen we gisterenavond. Reeds om 8u lopen er al enkele mensen zenuwachtig over de kade. Nog even naar de patisserie & de supermarkt om verse croissants & baguettes te kopen. We zijn klaar en gooien een uurtje vroeger dan gepland los.

De wind wil niet meewerken... afwisselend zeilen of motoren we naar de ‘Papai’ pas voor ‘Tahaa’, tussendoor wordt er ook gemotorsaild! Wanneer we de lagoon verlaten kunnen we weer zeilen. Na bijna drie uur varen we de ‘Teavanui’ pas van Bora Bora binnen. We varen verder de lagoon in naar de oostkant van het eiland, over een plateau met een diepte tussen de 3 & 4m van aquamarijnblauw water met een witte zandbodem onder onze kiel, slechts hier en daar zien we kleine donkere plekjes: een beetje koraal, deze zijn duidelijk op de kaartplotter aangegeven. Toch sta ik vooraan op de punt en hou de kleuren in het water in de gaten. Bij motu ‘Tupe’ & ‘Tape’ droppen we het anker, dit is vlakbij de manta-spot. Benieuwd of we daar morgen ‘Mr. Ray’ (de reuze manta Meester Ray, uit de Pixar/Disney animatiefilm ‘Finding Nemo’).

De volgende ochtend dinghieën we met snorkelgerief en onderwatercamera’s naar de spot. Er ligt reeds een excursieboot, de vriendelijke gids wenkt ons en zegt precies waar we naar toe moeten om de manta’s te zien. We zwemmen er naar toe en ja hoor, onder ons glijdt de eerste reuze manta rustig onder ons door, en nog één & nog één. Wauw, wat zijn ze toch geweldig! Één van hen is nog groter dan de andere twee en heeft prachtige witte tekeningen op zijn rug. 

De lucht wordt grijs... de zon verdwijnt achter het wolkendek. Het weer en het zicht is te slecht om nog verder zuid te varen en te gaan snorkelen bij de koraaltuin. We halen anker op en varen terug richting pas. Onderweg kruisen we onze Noorse vrienden (SY Offshore Hunter). Ze draaien even terug en al zeilend (wij op voorzeil, zij op motor) wordt er info (WiFi-codes) en een stuk verse tonijn 🐟 uitgewisseld, die ze gevangen hebben. Een dik uur later, pikken we een moering op bij de ‘Bora Bora Yacht Club’. 

Onze NL-vrienden van Bella Ciao & Jonas zijn onderweg van ‘Tahaa’, we zien hen de pas binnenvaren en helpen hen, vanuit onze bijboot, met hun lijnen door een moering te halen. We organiseren een Nederlandstalig diner met als hoofdingrediënt de verse tonijn, de anderen hebben wat lekkers voor erbij 😋.

Voor het slapen gaan, wordt de wekker gezet, the Captain wil de voetbalmatch van de Rode Duivels op het WK volgen, maar die wordt reeds gespeeld om 5u ‘s morgens (Bora Bora tijd)! 

In het donker dinghiet hij naar de jachtclub. Online kan hij het volgen, weliswaar zonder beeld, want de livestream wordt geblokkeerd voor het buitenland, maar dankzij ‘Sporza Radio’ kan hij het al luisterend volgen, net als vroeger 📻. Tijdens de rustpauze haalt hij me op, zo kan ik rustig de was doen en gebruik maken van de douche van de club.

De Rode Duivels winnen met 0-0. De eerste punten zijn binnen ⚽️⚽️⚽️!

Het is bijna zo ver, nog even en we verlaten dit land. We moeten de uitklaringsprocedure starten en eerst zouden we een mail naar de portcaptain in Papeete in Tahiti moeten sturen of voor ons vertrek daar er naar toe gegaan zijn. Oeps... dit lazen we pas gisteren... dus hebben we nog maar snel even een mailtje gestuurd. 

Het is maandagmorgen, één voor één vertrekken we naar de stadskade van ‘Vaitape’, Jonas & Zensation vinden er een plekje, Bella Ciao gaat even verderop voor anker. Meteen gaan we met de bootspapieren en paspoorten naar de Gendarmerie, die tegenover de haven ligt. Hier krijgen we zeven papieren om in te vullen: onze uitklaringsprocedure wordt gestart. Morgen mogen we langskomen om te informeren of de documenten klaar zijn, het duurt tussen de 24 à 48u. Alles wordt naar Papeete, Tahiti gemaild en die mailen enkele document terug die we dan overhandigd krijgen en waarvan we één moeten onderteken en opsturen naar Papeete. Vanaf dan moeten we binnen de 48u Frans Polynesië verlaten! Best een raar gevoel... ik heb er moeite mee om dit land & vriendelijke bewoners los te laten...

Maar het is nog niet zo ver, eerst nog even de stadsfeer opsnuiven en de laatste boodschappen doen. Naast de havenkom staat een grote tent, ook hier wordt er volop gerepeteerd en er omheen timmeren ze aan een heel hutjes dorp voor het ‘Heiva’ festival. Bij de artisanale markt maak ik kennis met enkele locals. Onze dame ligt lekker rustig aan de stadskade en we besluiten er te overnachten. Toch weer handig zo op & af de boot stappen. En we kennen hier vlakbij een lekkere roulotte 😉. Bij ‘Aloe Café‘ drinken we nog wat op het terras. Hun WiFi is redelijk goed, ‘s avonds zijn ze jammergenoeg gesloten, maar hun WiFi staat nog aan 😜. 

De volgende ochtend, dinsdag, zijn onze uitklaardocumenten er! In het postkantoor kopen we de nodig postzegel en posten het uitklaringsdocument. Nu is het officieel! Maar, nog niet definitief... neen, we maken nog even illegaal een stop bij de twee laatste meest westelijke Frans Polynesische eilanden: ‘Maupiti & Maupihaa’, indien het weer dit toelaat. De meeste cruisers maken hier nog een stop, maar ‘Bora Bora’ is het laatste westelijkst gelegen eiland waar je kan uitklaren, van daar.

In het dorp is het een drukte van jewelste, bij de grote tent staan allerlei eetkraampjes en schoolbussen met schoolkinderen komen toe. De tribune loopt vol en het plein is gevuld met kinderen in leuke kleurrijke traditionele kleding. Vandaag is het schoolfeest voor alle kleuters & lagere schoolkinderen. We pikken nog net de opening en een dansje mee. Nostalgie giert door mijn lijf...

We gaan nog even wat rondsnuffelen bij de artisanale markt, om wat leuks te kopen, de dames zijn blij me weer te zien en kennis te maken met the Captain (had hen verteld dat ik met hem zou terugkomen 😉). Spontaan krijg ik een bloemenkrans van de ‘Tiaré de Tahiti’ om. Op het vliegveld keek ik telkens mijn ogen uit naar deze mooie bloemenkransen en nu hangt er heen om mijn nek te geuren & mooi te wezen... ik word er helemaal emotioneel van... wat een mooi afscheidskado. Met een papieren bootje en Merci-chocolaatjes ga ik de dames bedanken en dan vaart Zensation weg uit Bora Bora... Jonas achterna ⛵️.

Frans Polynesië: Genootschapseilanden: Raiatea: ‘Uturoa’

Vrijdag, 15 juni ‘18 (UTC -10u = -12u tijdsverschil met BE(=UTC +2u)!) 

Na het ontbijt gooien we los en zeilen terug door de lagoon naar het grotere zustereiland ‘Raiatea’. Zensation wordt afgemeerd tegen de stadskade en Masquenada gaat langszij liggen. De laatste boodschappen & brandstof wordt aangehaald. Tegen 14u gooit Rik los, onze waterwegen scheiden hier weer voor onbepaalde tijd, waarschijnlijk treffen we elkaar weer in Tonga of Nieuw Zeeland. 

The Captain en ikzelf genieten nog van het leuke stadje, de avondlijke ‘Heiva’ repetities en eten wat lekkers bij een roulotte. 

Morgenvroeg varen we weer verder...

Frans Polynesië: Genootschapseilanden: Tahaa: ‘Motu Maharare’ & ‘Hurepiti’ baai

Dinsdag, 12 - vrijdag, 15 juni ‘18  (UTC -10u = -12u tijdsverschil met BE(=UTC +2u)!) 

In de namiddag zeilen we in de lagoon naar het kleinere zustereiland ‘Tahaa’. Twee uur en half later, eindigt onze dagtrip bij  Motu ‘Maharare’, vlakbij de koraaltuin waar enkele ‘Nemo’s’, clownvisjes, wonen. 

Ondertussen hebben we VHF contact met onze Vlaamse vriend Rik (SY Masquenada). Hij volgt ons op de voet vanuit Bora Bora. Niet veel later zitten we bij elkaar aan boord en praten we bij. We reserveren samen een ‘Vanilla’ toer voor donderdag. Tahaa wordt het ‘Vanilla Eiland’ genoemd, daar willen we natuurlijk wél meer van weten.

De volgende ochtend dinghieën we naar de koraaltuin en dompelen we ons onder tussen de mooie leefwereld van duizenden kleurrijke vissen. Ze zijn heel nieuwsgierig en helemaal niet bang. Van een vriendelijke lokale gids kregen we een stuk ‘pain de coco’ mee, en de vissen pikken de stukjes gretig uit mijn hand, waarbij ze in mijn vel pitsen 😄. We drijven met de stroom mee en speuren het koraal af... daar is een zeeanemoon en daarin verstopt een clownvis zich. Ja, Nemo is weer van de partij, het is een groter exemplaar dan ons bezoek enkele weken terug. Hij is helemaal niet bang en laat zich door iedereen gewillig fotograferen & filmen. Wat is dit toch een leuke snorkelplek. Na enkele uren is het wél en zeilen we naar ‘Hurepiti’ baai. Hier mogen we aan een meerboei liggen van ‘Vanilla Tours’. Bij hen thuis, op het terras, mogen we gebruik maken van hun WiFi en zoetwater tanken. De hond en de poezen houden ons graag gezelschap, vooral de laatsten spinnen hun lijfjes graag tegen de tablets & telefoons aan 🐱.

De volgende ochtend om 8u start onze toer in de tuin, waar ze verscheidene tropische planten & bomen hebben en onze gids weet er veel over te vertellen. We proeven voor het eerst noni-sap, afkomstig van de vrucht noni (meer hier over volgt).

We stappen in de 4x4, die voorzien is van een tap met vers citroenwater. Tijdens de etnisch-botanische toer van meer dan 4u, rijden we rond het eiland met diepe valleien, magische uitzichtpunten en stoppen we bij een Vanilla-plantage & een rumdistillerie. We leren meer over het mooie eiland Tahaa en de aanwezige begroeiing. Jaarlijks zou het eiland 2mm zakken... het is op weg om een atol te worden, net als de andere Genootschapseilanden. Om dit tegen te houden proberen de bewoners het eiland aan de lagoonkant met koraalranden te verhogen en te verstevigen. Ooit vormde het samen met Raiatea één eiland, gevormd door verschillende vulkanen. Door de inpakt van de natuur zijn het nu twee eilanden in één rif. Tahaa is heel groen en vruchtbaar, watervallen & bergrivieren zorgen voor verschillende waterbronnen. Langs de weg zien we weer de lange brievenbussen voor de baguette-bedeling bij de huizen staan. 

Bij een Vanilla-plantage zien we de vanilla orchidee plant en enkele vruchten: Vanillabonen. Het is een langdurig en delicaat proces om deze bonen te kweken (meer hier over zie hier onder *).

Bij Pari Pari zien we hoe de bonen gedroogd & verpakt worden. Wat ruikt de vanille heerlijk. In de zaak wordt ook rum gedestilleerd. Rietsuiker werd door de Polynesiërs meegebracht, met als doel als medicijn te gebruiken. De ontdekkingsreizigers Cook & Bougainville zouden het van Polynesië naar de West-Indies gebracht hebben. Het distilleerproces wordt uitgelegd en natuurlijk mogen we proeven... 🥃. 

In de zaak maken ze ook nog kokosolie en lichaamsproducten van kokos, alsook de tamanu olie. 

We krijgen een tattoo... ja, echt, een varen-tattoo. De onderkant van het blad van de varensoort ziet wit/grijs, je legt deze op een lichaamsdeel en geeft een tik op het bald: et voilà, je hebt een ‘natuurlijke tattoo’ 🌿. De paarse verbena bloempjes zien er lieflijk uit en smaken naar champions, leuke decoratie voor op je slaatje en een lekkere smaak.

Bij de parelboerderij ‘Love Here Pearl Farm’ zien we de werknemers aan het werk en de verschillende stappen. De griffiers zijn bezig met de eerste bevruchting van de oester: de graft (= stuk vlees van de oesterlip) en de nucleus parel worden in de oesterzak ingebracht. De winkel heeft mooie juweelcreaties. De keshi-parels (= de natuurlijke parel die ontstaat, wanneer de oester de nucleus afstoot), heeft een unieke vorm en vind ik persoonlijk wél mooi, net als de imperfecte gekweekte parels.

Onze toer eindigt met een traktatie van vers kokoswater & -vlees, pompelmoezen, stervruchten & bananen... zo lekker die verse vruchten 😋.

Het was een mooie en zeer leerrijke toer. 

We kaarten nog wat na op het terras bij onze gids en mogen nog een nachtje aan de moering blijven liggen. 

*Meer info over de ‘vanillabonen en vanille.:

Vanille is een smaakstof afkomstig uit de vruchten van de klimorchidee van het geslacht Vanilla. De vanille-orchidee (Vanilla planifolia) levert de specerij vanille(stokjes), die niet alleen wordt verwerkt in levensmiddelen, maar ook in onder andere drank, tabak en parfum (het is een afrodisiacum). Gedurende twee jaar groeit de plant rond een stevige kleine boomsoort, die zowel als steun als schaduw fungeert. De vanillaplant komt oorspronkelijk uit Mexico.

Vanaf begin 19e eeuw werd de vanille ook in Europa en zijn koloniale gebieden geteeld, maar de planten droegen hier geen vruchten. Uiteindelijk ontdekte men wat de oorzaak was: in de oorspronkelijke gebieden werden de bloemen bestoven door een plaatselijk levende bijensoort. In andere gebieden zijn géén geschikte bestuivers aanwezig en sterven de bloemen af zonder vrucht te dragen. Pas nadat men ontdekte hoe de bloemen kunstmatig, met de hand, bestoven kunnen worden, kon de vanille ook buiten Mexico worden gewonnen. 

Daarbij komt, dat van de tros maar één bloem per nacht open gaat. De bloem bloeit maar één dag! Elke plant op de plantage moet nauwlettend in de gaten gehouden worden, zodat er tijdig bevrucht kan worden. Zeer precies & delicaat werk. Na twee maanden, wanneer de bloem eraf gevallen is, groeien de bessen (peulen). Het duurt vijf tot acht maanden voordat men de halfrijpe vruchten kan oogsten. Na een paar koude nachten kan de hele oogst al mislukken. De geoogste vruchten zijn vochtig, ze worden kort verhit en langzaam gedroogd, elke dag liggen ze 4 à 5u in de zon en worden ze om de 30’ omgedraaid gedurende 4 maanden, hierdoor treedt een fermentatieproces op. 's Nachts worden de vruchten in luchtdichte vaten bewaard om het kostbare aroma te behouden. En zo verandert de onrijpe niet-aromatische vrucht in een zwart en glimmend vanillestokje met een fijne geur en smaak. De ‘vanilline’ is daarvoor verantwoordelijk, een reukgevende stof die te zien is als fijne kristalnaaldjes (givre) op de buitenkant van het stokje. Wanneer een vanillestokje overlangs doormidden wordt gesneden, zie je binnenin kleine zaadjes, het zogenaamde vanillemerg: zwart van kleur en zeer aromatisch. 

Wat een langdurig en arbeidsintensief delicaat proces. Geen wonder dat dit ‘zwarte’ goedje goud waard is en zo duur is in aankoop. 

Herkomst vanillestokjes Tahiti:

Tahitiaanse vanille, ook bekend als ‘de koningin onder de vanille’, wordt geteeld op Frans Polynesische eilanden en komt van oorsprong uit Guatemala. De (gekruiste) vanille-orchidee die deze specerij voortbrengt wordt vooral geteeld op de Genootschapseilanden: Tahiti, Tahaa, Raiatea, Huahine & Bora Bora. Haar vanillebonen zijn groter, donkerder, dikker en bevatten meer zaad, vocht en olie, maar minder vanilline – de stof die zorgt voor de kenmerkende vanillegeur en smaak – dan van andere vanille-orchideeën.

Vanille uit Tahiti heeft een subtiele smaak doet denken aan bloemen en rijp fruit en laat zich goed combineren met caramel, drop en chocola. Dit specerij is een uitstekende keuze voor zoete gerechten zoals desserts en cocktails die vanille als belangrijkste smaakprofiel gebruiken.

Onder de chefs en pattisiers is dit dan ook de meest gewaardeerde vanille.