Zaterdag, 25 februari -> zaterdag, 4 maart '17
Panama is het meest zuidelijk gelegen land van Centraal-/Midden-Amerika. Ten noorden van het land ligt de Caraïbische Zee en ten zuiden de Grote Oceaan(Pacific) en de Golf van Panama. Op het smalste punt ligt het Panamakanaal (hierover later meer) dat de twee Amerika's scheidt. Zo ligt het westelijk deel in Noord-Amerika en het oostelijk deel in Zuid-Amerika. De kustlijn is meer dan 2 500km lang. Bergtoppen en -kammen zijn over het hele land zichtbaar en het oerwoud/regenwoud is nooit ver af.
Wij bevinden ons nog steeds aan de noordkant van het land en dus in de Caraïbische zee. De afwezige wind verplicht ons om op motor 20NM terug te varen naar de leuke baai van Portobelo. Colón/Cristóbal is niet de gezelligste plaats om te liggen door de grote industriehaven die heel wat lawaai en licht produceert, alsook de passerende zeemonsters die heel wat hekgolven met zich meebrengen en ons huisje lekker heen & weer doen schommelen. In grote delen in deze stad is rondwandelen niet echt veilig. Met de taxi reden we door straten waar het leek of de gebouwen gebombardeerd waren. Is dit oorlogsgebied? Vele bendes zijn hier actief! Het lijkt een heel andere wereld.
Waar we wél kunnen komen is de 482-hectare grote 'free-zone'(Tax vrij), waar enorme winkels zijn gevestigd vooral voor groothandel en 'Colón 2000' aan de cruiseterminal, vlakbij Club Nautico, met restaurants, winkeltjes en de supermarkt '99'.
Portobelo is een vissersdorp en heeft een grote diepe natuurlijke baai die vroeger heel belangrijk was voor scheepvaart, het was namelijk de grootste Spaanse haven in Centraal-Amerika. Van hieruit vervoerden de Spanjaarden met de 'zilvervloot' goud, zilver en smaragden vanuit de Spaanse kolonies in Amerika naar hun thuisland Spanje, via de zogenaamde 'Galeiroute'. De drie forten werden meermaals aangevallen, gebombardeerd en veroverd door de Britse vloot. De overblijfselen ervan trekken heel wat toeristen. Alsook de San Felipe kerk met de 'Zwarte Christus' is hier een bezienswaardigheid. Hoe het ooit begon is niet met zekerheid te zeggen. Het verhaal gaat dat ergens in 1600 in heel Panama de pest heerste, totdat er aan de kust van Portobelo een zwart Christusbeeld aanspoelde. De pest was in deze stad opslag verdwenen. Al snel verspreide het nieuws zich rond dit mirakel door heel Panama en het bedevaartsoort en de eerste pelgrims werden geboren. Jaarlijks vindt er een groot feest plaats van de 'Zwarte Christus', nml.: op 21 oktober. Ze beginnen een week van te voren met opbouwen van mega veel eet-en drinktentjes en ondertussen zijn ze ook aan het feesten. De Balboa- en Atlas- (lokale biermerken) tentjes vullen het straatbeeld zo ver je kan zien en die staan er nu ook met Carnaval 🍻
In de baai is het gezellig liggen, behalve in het weekend want dan varen de watertaxi-bootjes in volle vaart af en aan met toeristen tussen de stad en Playa Blanca. Vandaag, zaterdag, start het vijfdaagse durende Caranavalfeest & -parades. De crew en catamarans van Bella Ciao & Yemaya zijn meegevaren naar hier en ook Passion Rebelle dropt haar anker hier voor enkele dagen. De baai ligt voller dan enkele dagen terug. Iedereen heeft zin in Carnaval 🎉
De Carnavalsparade laat jammergenoeg op zich wachten en betekend niet veel. Luide muziek, dronken mensen en weinig carnavalsfeer of prachtige kostuums. Het is onduidelijk wat, waar en wanneer plaatsvind. Na cruisersmidnight (21u) is ons lampje uit en geven we het wachten op. De volgende dagen genieten we van cruisersbijeenkomsten, lekker eten en de lay-back atmosfeer. We maken dinghyritjes naar Playa Blanca om brulapen 🐒te spotten die zich liever niet laten zien, bezoeken de forten die tot UNESCO Werelderfgoed horen en stoppen een kleerkastje vol met 'Chateau 'karton' Clos' (drinkbare wijn in brik)🍷😜
Elke avond worden we getrakteerd op een vuurwerk-spektakel 🎇
Soms is het ook spannend in de baai en raakt er een schip los van zijn anker en drijft dan rakelings langs de andere geankerde boten. Meermaals zien we eentje ronddrijven en bieden we hulp! Akelig, dit wil je niet meemaken en al zeker niet tegen je boot aankrijgen 😱
Een leuker evenement zijn enkele dolfijnen even die even langskomen zwemmen in de baai.
Ondertussen is the Captain weer druk in de weer met het schoonmaken van de teak en het nabehandelen ervan met bijenwas. Het resultaat na enkele dagen hard werken is 'PRACHTIG'. Met behulp van de buurvrouw Reinhilde en haar naaimachine, kan ik de dekbedovertrekken herstellen en een tweede leven inblazen. Makkelijker dan met de hand te naaien.
De transit door het kanaal komt dichterbij. Na bijna dagelijks het secretariaat van de transitplanning op te bellen en steeds een vriendelijke Engels sprekende man aan de lijn te krijgen, blijkt 6 maart in orde voor de doorvaart van Zensation. Maar, plots komen we een linehandler te kort! Elke boot moet verplicht vier linehandlers aan boord hebben, die de lijnen in de sluizen hanteren en begeleiden + de kapitein, Geert + een advisor/pilote, die je wordt toegewezen en die zorgt voor een veilige doorvaart en de commando's uitdeelt.
Al bijna een jaar waren deze vier plekken volgeboekt... door omstandigheden werden deze jammergenoeg geannuleerd. Geen probleem, we hadden meteen genoeg kandidaten onder onze cruisersvrienden en zouden met vijf boten elkaar helpen en beurtelings de transit maken. Daar vielen een week voor transit twee boten van af, wegens onvoorziene omstandigheden en zo kwamen we een persoon te kort en de tijd drong. Een linehandler kan je ook inhuren, maar een vreemde aan boord zagen we niet zo zitten en zo kwam de oproep naar onze cruisersvrienden op het thuisfront om deze 'unieke' doorvaart samen te beleven. En zo geschiede, dat op minder dan vierentwintig uur een kandidaat zich aanmeld en zijn vliegticket boekt.
ONGELOOFLIJK! Wat leuk 👍🏼
Lode van SY La Luna (leerden hem met zijn gezin en hun boot kennen in Porto in augustus '15 en waren samen met hen in de Caraïben) komt zaterdag, 4 maart toe.
En dan gaat het plots in een treinversnelling... vrijdag wordt de transitplanner weer opgebeld en krijgen we de kans om i.p.v. maandag, 6 maart, reeds op zondag, 5 maart aan de transit te beginnen. Hier gaan we op in en zo varen we zaterdagmorgen, 4 maart weer naar Colón/Cristóbal 'Club Nautico'.
Hier doen we de laatste shopping voor de transit en verwelkomen Lode 's avonds aan boord.
Morgen is de grote dag! We kijken er naar uit!!!
woensdag 15 maart 2017
zondag 26 februari 2017
Panama, Portobelo - Cristóbal/Colón, the 'Flats' & Club Nautico
Woensdag, 22 -> zaterdag, 25 februari '17
De volgende morgen staan we met z'n zessen op het immigratiekantoor. We moeten echter eerst naar de douane en die zitten een baai terug, bij Puerto Linton. Dan maar even met de taxi in het type 'pick-up' en zo worden we in now-time er naartoe gevoerd, terwijl we kunnen genieten van de prachtige natuur van dit land.
Bij de douane gaat het er gemoedelijk aan toe en worden we verder geholpen door een ambtenaar op blote voeten. Na elk 185US$/boot betaald te hebben, voor de cruiserspermit en de stempels, rijden we terug naar Portobelo.
Bij immigratie krijgen we onze nodige stempels in onze paspoorten en worden er kopies en foto's genomen van de bootspapieren en onze paspoorten en doorgewhatsapped! 2,50US$ voor de kopies en we zijn eindelijk 'legaal' in Panama. Hop, het gastenvlaggetje kan eindelijk onder de zaling wapperen.
In het gezellige dorpje 'Portobelo' zien we typische Panamese bussen rijden, oude Amerikaanse schoolbussen die gepimpt zijn en er knap & blits uitzien. Verschillende Chinese supermarktjes, kledingwinkels, bakkers, restaurants, enz... we zijn weer in de bewoonde wereld en maken daar meteen gebruik van door wat verse producten in te slaan en wat lekkers te eten bij een 'panaderia'.
Ons afval zijn we ook na drie weken kwijtgeraakt en we hebben dat voorbeeldig gedaan, nml. slechts 1 kleine vuilniszak en 1 gevulde waterfles van 6L vol snippers plastiek en papier! Daar zijn we trots op. We zijn wat milieubewuster na het zien van al die rotzooi en bergen plastiek in het water en aan de kustlijn! Er is nog véél werk aan de winkel om onze planeet nog vele jaren te laten leven 😱
Jammergenoeg moeten we dit plekje veel te snel verlaten, een zeiltrip van 20mijl roept.
We trekken weer meteen onze spinnaker en verlaten zo de baai van Portobello. Met een zuchtje wind geraken we langzaam vooruit.
In de verte zien we een heel mijnenveld van geankerde vrachtschepen liggen. Het lijkt wél of we live in het spel 'zeeslag' terecht komen!
Plots zien we dolfijnen. Nou, dit is niet meteen de plek waar we ze verwachten, tussen al die reuze mastodonten.
De vaargeul van Cristóbal/Colón komt dichterbij, op AIS kunnen we de schepen in & uit zien varen en op kanaal 12 horen we de verkeersleiding druk iedereen een plekje of een pilot toewijzen. De weg is vrij en the Captain overweegt om op spinnaker binnen te varen... de slurf wordt er overgetrokken en we kiezen voor de veiligere optie, op groot- & voorzeil. Zo is Zensation sneller controleerbaar, indien we moeten uitwijken voor het vrachtverkeer en kunnen zo rustig de vaargeul oversteken naar the 'Flats', de ankerplaats voor de pleziervaart.
En hier ligt ons huis dan... dicht bij de ingang van het Panamakanaal en tussen de grote kranen en containerreuzen in de wereldhaven Cristobal-Panama! Toch wél héél apart en grootser dan Antwerpen.
's Morgens wordt er nog even gebeld om de meting te bevestigen en even later wordt er een sympathieke heer aan boord gezet die onze dame met een lintmeter bekijkt en opmeet. Na enkele stapels papieren te hebben ingevuld is hij na een klein uurtje klaar en is het de beurt aan onze vrienden.
Tegen de middag zijn onze drie boten opgemeten en hebben we 'stap twee' achter de rug.
Enkele mijlen terug, hoekje om, ankeren we bij Club Nautico. Dollars worden bij elkaar geraapt en met twee taxi's rijden we met z'n zessen naar de Citibank. Best wél creepy, met 2000 US$ op zak een taxi nemen in deze stad en naar de bank gaan...Maar het verloopt vlot en veilig en al snel zijn we van onze centjes verlost en hebben we 'stap drie' afgehandeld!
Vanavond, na 18u mogen we bellen om een afspraak te maken om een transitdatum af te spreken en dat doen we weer samen onder het genot van wat lekkers.
'Stap vier' moet voor Zensation nog even herhaald worden, onze aangevraagde datum: maandag, 6 maart '17, is nog een vraagteken. Vanaf nu zaterdag t.e.m. woensdag is het hier Carnaval en werkt niet iedereen. Daardoor zal het vanaf 2 maart druk zijn met de transits, wanneer alle advicers (persoon die je door het kanaal begeleidt) weer werken en de wachtende vrachtschepen voorrang krijgen. Duimen dus 🤞🏼
Voor onze vrienden Yemaya (8/3) & Bella Ciao (10/3) is het geregeld, alhoewel je de dag ervoor nog even moet bellen om te verifiëren.
Nou, dat gaat allemaal makkelijk en vlot en véél goedkoper dan dat je het uit handen geeft en een agent alles voor je laat regelen aan 350US$/boot!
Ondertussen hebben we een drijvend flatgebouw in de achtertuin liggen. Het cruiseschip en de -terminal liggen héél dicht bij de ankerplaats van de club!
Wanneer ie vertrekt worden onze boten alle kanten opgezogen...
Aan deze ankerplek is een bergingsbedrijf en zo liggen we weer tussen enkele half gezonken roestbakken en aan de andere kant grote kranen, containers en vrachtschepen die aan de kade liggen om te lossen en te laden. Containers gaan op en neer en bengelen onderaan de grote armen, alsof het legoblokjes zijn die gestapeld worden tot een toren en weer afgebroken worden.
Om ons ankerlier en -wiel nog extra te ontlasten en om de ankerketting nog beter te begeleiden op het wiel, heeft the Capatain wat bedacht. Hij tekent het uit en gaat hiermee, de volgende morgen, naar een atelier waar ze inox lassen, op het clubterein.
Diesel wordt ondertussen aangehaald in bussen en door de speciale trechter gegoten om water en vuil te filteren/scheiden.
Om 13u hebben we een afspraak met Tito, de man waarbij we de autobanden en extra lange lijnen huren en regelen voor de schutting van de sluizen in het kanaal.
Voilá 'stap vijf' is ook alweer afgevinkt.
In de namiddag halen we het ankerketting- begeleidingstuk op. Het ziet er goed uit. Toch moet er nog wat aangepast en gefinetuned worden en dat is een precisie werkje en vraagt ettelijke uren werk die uitlopen tot in de late avond. Het ziet er knap uit! Nu maar hopen dat het werkt 🤞🏼
Voor we zaterdagmorgen weer naar Portobelo varen, gaan we nog snel wat boodschappen doen in de grote supermarkt 'Super 99' voor onze vrienden van SY Passion Rebelle, die we in Portobelo zullen treffen. Ze hebben nog geen supermarkt gezien en hun proviand is uitgeput...
De volgende morgen staan we met z'n zessen op het immigratiekantoor. We moeten echter eerst naar de douane en die zitten een baai terug, bij Puerto Linton. Dan maar even met de taxi in het type 'pick-up' en zo worden we in now-time er naartoe gevoerd, terwijl we kunnen genieten van de prachtige natuur van dit land.
Bij de douane gaat het er gemoedelijk aan toe en worden we verder geholpen door een ambtenaar op blote voeten. Na elk 185US$/boot betaald te hebben, voor de cruiserspermit en de stempels, rijden we terug naar Portobelo.
Bij immigratie krijgen we onze nodige stempels in onze paspoorten en worden er kopies en foto's genomen van de bootspapieren en onze paspoorten en doorgewhatsapped! 2,50US$ voor de kopies en we zijn eindelijk 'legaal' in Panama. Hop, het gastenvlaggetje kan eindelijk onder de zaling wapperen.
In het gezellige dorpje 'Portobelo' zien we typische Panamese bussen rijden, oude Amerikaanse schoolbussen die gepimpt zijn en er knap & blits uitzien. Verschillende Chinese supermarktjes, kledingwinkels, bakkers, restaurants, enz... we zijn weer in de bewoonde wereld en maken daar meteen gebruik van door wat verse producten in te slaan en wat lekkers te eten bij een 'panaderia'.
Ons afval zijn we ook na drie weken kwijtgeraakt en we hebben dat voorbeeldig gedaan, nml. slechts 1 kleine vuilniszak en 1 gevulde waterfles van 6L vol snippers plastiek en papier! Daar zijn we trots op. We zijn wat milieubewuster na het zien van al die rotzooi en bergen plastiek in het water en aan de kustlijn! Er is nog véél werk aan de winkel om onze planeet nog vele jaren te laten leven 😱
Jammergenoeg moeten we dit plekje veel te snel verlaten, een zeiltrip van 20mijl roept.
We trekken weer meteen onze spinnaker en verlaten zo de baai van Portobello. Met een zuchtje wind geraken we langzaam vooruit.
In de verte zien we een heel mijnenveld van geankerde vrachtschepen liggen. Het lijkt wél of we live in het spel 'zeeslag' terecht komen!
Plots zien we dolfijnen. Nou, dit is niet meteen de plek waar we ze verwachten, tussen al die reuze mastodonten.
De vaargeul van Cristóbal/Colón komt dichterbij, op AIS kunnen we de schepen in & uit zien varen en op kanaal 12 horen we de verkeersleiding druk iedereen een plekje of een pilot toewijzen. De weg is vrij en the Captain overweegt om op spinnaker binnen te varen... de slurf wordt er overgetrokken en we kiezen voor de veiligere optie, op groot- & voorzeil. Zo is Zensation sneller controleerbaar, indien we moeten uitwijken voor het vrachtverkeer en kunnen zo rustig de vaargeul oversteken naar the 'Flats', de ankerplaats voor de pleziervaart.
En hier ligt ons huis dan... dicht bij de ingang van het Panamakanaal en tussen de grote kranen en containerreuzen in de wereldhaven Cristobal-Panama! Toch wél héél apart en grootser dan Antwerpen.
's Morgens wordt er nog even gebeld om de meting te bevestigen en even later wordt er een sympathieke heer aan boord gezet die onze dame met een lintmeter bekijkt en opmeet. Na enkele stapels papieren te hebben ingevuld is hij na een klein uurtje klaar en is het de beurt aan onze vrienden.
Tegen de middag zijn onze drie boten opgemeten en hebben we 'stap twee' achter de rug.
Enkele mijlen terug, hoekje om, ankeren we bij Club Nautico. Dollars worden bij elkaar geraapt en met twee taxi's rijden we met z'n zessen naar de Citibank. Best wél creepy, met 2000 US$ op zak een taxi nemen in deze stad en naar de bank gaan...Maar het verloopt vlot en veilig en al snel zijn we van onze centjes verlost en hebben we 'stap drie' afgehandeld!
Vanavond, na 18u mogen we bellen om een afspraak te maken om een transitdatum af te spreken en dat doen we weer samen onder het genot van wat lekkers.
'Stap vier' moet voor Zensation nog even herhaald worden, onze aangevraagde datum: maandag, 6 maart '17, is nog een vraagteken. Vanaf nu zaterdag t.e.m. woensdag is het hier Carnaval en werkt niet iedereen. Daardoor zal het vanaf 2 maart druk zijn met de transits, wanneer alle advicers (persoon die je door het kanaal begeleidt) weer werken en de wachtende vrachtschepen voorrang krijgen. Duimen dus 🤞🏼
Voor onze vrienden Yemaya (8/3) & Bella Ciao (10/3) is het geregeld, alhoewel je de dag ervoor nog even moet bellen om te verifiëren.
Nou, dat gaat allemaal makkelijk en vlot en véél goedkoper dan dat je het uit handen geeft en een agent alles voor je laat regelen aan 350US$/boot!
Ondertussen hebben we een drijvend flatgebouw in de achtertuin liggen. Het cruiseschip en de -terminal liggen héél dicht bij de ankerplaats van de club!
Wanneer ie vertrekt worden onze boten alle kanten opgezogen...
Aan deze ankerplek is een bergingsbedrijf en zo liggen we weer tussen enkele half gezonken roestbakken en aan de andere kant grote kranen, containers en vrachtschepen die aan de kade liggen om te lossen en te laden. Containers gaan op en neer en bengelen onderaan de grote armen, alsof het legoblokjes zijn die gestapeld worden tot een toren en weer afgebroken worden.
Om ons ankerlier en -wiel nog extra te ontlasten en om de ankerketting nog beter te begeleiden op het wiel, heeft the Capatain wat bedacht. Hij tekent het uit en gaat hiermee, de volgende morgen, naar een atelier waar ze inox lassen, op het clubterein.
Diesel wordt ondertussen aangehaald in bussen en door de speciale trechter gegoten om water en vuil te filteren/scheiden.
Om 13u hebben we een afspraak met Tito, de man waarbij we de autobanden en extra lange lijnen huren en regelen voor de schutting van de sluizen in het kanaal.
Voilá 'stap vijf' is ook alweer afgevinkt.
In de namiddag halen we het ankerketting- begeleidingstuk op. Het ziet er goed uit. Toch moet er nog wat aangepast en gefinetuned worden en dat is een precisie werkje en vraagt ettelijke uren werk die uitlopen tot in de late avond. Het ziet er knap uit! Nu maar hopen dat het werkt 🤞🏼
Voor we zaterdagmorgen weer naar Portobelo varen, gaan we nog snel wat boodschappen doen in de grote supermarkt 'Super 99' voor onze vrienden van SY Passion Rebelle, die we in Portobelo zullen treffen. Ze hebben nog geen supermarkt gezien en hun proviand is uitgeput...
Kuna Yala, Chichime - Panama, Portobelo
Dinsdag, 21 februari '17
Na een woelige nacht met heel wat heen en weer rollen op ons natuurlijk waterbed, wensen we dat we stabilisators hebben die binnen de drie seconden het water onder ons tot stilstand brengen!
Al vroeg verzamelen we aan boord bij SY Bella Ciao, om telefonisch een afspraak te maken voor de meting van onze drie boten.
De datum die we willen, kan niet wegens Carnaval, maar nu donderdag kan wél. O, dat is binnen twee dagen en we moeten nog 70 mijl varen (48 mijl vandaag) en nog inklaren!
Ok, dat wordt effe een wijziging van plannen en doorduwen.
De ankerketting loopt schakel per schakel op de rol de ankerbak binnen. Joepie!!! Wat een verademing, geen springkonijn meer! Alleen moet ik extra de gekleurde markeringen per 10 meter in de gaten houden, aangezien deze nu ook omgedraaid zijn: blauw is geen 10m meer, maar nu 50 meter, wit is 10m en géén 50m, enz... Dat wordt goed uitkijken, tellen en nadenken straks als ik het weer laat droppen.
Hierbij verlaten we de mooie eilanden, koraalriffen en de Kuna indianen van het unieke plekje Kuna Yala. We hadden hier graag nog wat langer rondgezworven, gesnorkeld en eilandjes bezocht, vooral in de westelijke eilanden. Maar, de andere kant van het kanaal roept!
Meteen zetten we spinnaker en bij een zacht briesje varen we een mooi gemiddelde van 7 á 8kn. Zo halen we tijdig voor het donker de baai van Portobelo. De kustlijn is groen en heuvel- en bergachtig. Prachtige villa's verwelkomen ons in de baai, alsook enkele wrakken. De ene steekt met zijn twee masten boven de waterlijn uit, een ander ligt tegen de kant met de zeilen op! Het lijkt hier wél een botenkerkhof. Toch geeft de baai een pittoreske indruk met de huisjes en de restanten van forten die over ons waken.
The Captain wordt meteen de mast ingehezen om de windmeter te gaan checken, die al enkele dagen op verlof is... en 'out of order' is. De windmeter krijgt extra siliconenspray op de beweegbare onderdelen gespoten en kan weer de mast op.
Tegen zonsondergang horen we huilende/roepende dierengeluiden, dit blijken de brulapen 🐒 te zijn die op elkaar roepen... tot het weer licht wordt kan je ze horen 🙉
Na een woelige nacht met heel wat heen en weer rollen op ons natuurlijk waterbed, wensen we dat we stabilisators hebben die binnen de drie seconden het water onder ons tot stilstand brengen!
Al vroeg verzamelen we aan boord bij SY Bella Ciao, om telefonisch een afspraak te maken voor de meting van onze drie boten.
De datum die we willen, kan niet wegens Carnaval, maar nu donderdag kan wél. O, dat is binnen twee dagen en we moeten nog 70 mijl varen (48 mijl vandaag) en nog inklaren!
Ok, dat wordt effe een wijziging van plannen en doorduwen.
De ankerketting loopt schakel per schakel op de rol de ankerbak binnen. Joepie!!! Wat een verademing, geen springkonijn meer! Alleen moet ik extra de gekleurde markeringen per 10 meter in de gaten houden, aangezien deze nu ook omgedraaid zijn: blauw is geen 10m meer, maar nu 50 meter, wit is 10m en géén 50m, enz... Dat wordt goed uitkijken, tellen en nadenken straks als ik het weer laat droppen.
Hierbij verlaten we de mooie eilanden, koraalriffen en de Kuna indianen van het unieke plekje Kuna Yala. We hadden hier graag nog wat langer rondgezworven, gesnorkeld en eilandjes bezocht, vooral in de westelijke eilanden. Maar, de andere kant van het kanaal roept!
Meteen zetten we spinnaker en bij een zacht briesje varen we een mooi gemiddelde van 7 á 8kn. Zo halen we tijdig voor het donker de baai van Portobelo. De kustlijn is groen en heuvel- en bergachtig. Prachtige villa's verwelkomen ons in de baai, alsook enkele wrakken. De ene steekt met zijn twee masten boven de waterlijn uit, een ander ligt tegen de kant met de zeilen op! Het lijkt hier wél een botenkerkhof. Toch geeft de baai een pittoreske indruk met de huisjes en de restanten van forten die over ons waken.
The Captain wordt meteen de mast ingehezen om de windmeter te gaan checken, die al enkele dagen op verlof is... en 'out of order' is. De windmeter krijgt extra siliconenspray op de beweegbare onderdelen gespoten en kan weer de mast op.
Tegen zonsondergang horen we huilende/roepende dierengeluiden, dit blijken de brulapen 🐒 te zijn die op elkaar roepen... tot het weer licht wordt kan je ze horen 🙉
Kuna Yala, Eastern Lemon Cays, Niunudup & Dog Island & Chichime
Zondag, 19 & Maandag, 20 februari '17
Mooie eilandjes van de 'Eastern Lemon Cays' doemen snel voor ons op. De vislijn heeft niks opgeleverd en wordt binnengehaald voor we de doorgang van het koraalrif binnen varen.
Het is hier druk, vele boten liggen reeds voor anker en kleinere houten boten varen af en aan met toeristen. Het kleine eilandje achter ons met een mooi strandje en een ondiep plekje lichtblauw water dat dienst doet als het natuurlijk ondiepe zwembadje, is druk bevolkt.
Het eiland links voor ons is ook bezaaid met dagjesmensen, er is een restaurant.
In de late namiddag worden de meeste dagjesmensen reeds teruggevoerd en wordt het rustiger om ons heen. Geen sjezende bootjes meer vol 'zuurkijkende' roodverbrande mensen. Gek, ben je op vakantie in een paradijs en dan kan er geen lachje of zwaaiend handje van af... of was de maaltijd niet lekker?!
Met de dinghy en ons snorkelgerief trekken we erop uit.
Eerst maken we even een stop bij het restaurant, bekijken het menubord, informeren we naar de prijs en de openingsuren. Wat de baas aan het eten is ziet er dik ok (er liggen frietjes op zijn bord 😋) uit en de prijs is ook ok. Dit is een optie voor straks, maar eerst even onderwater kijken of we zelf een 'main' kunnen vangen voor ons diner.
Het is hier een prachtige plek en een snorkelgebied met inmens koraal. Maar, geen lekkere prooi te zien en dus ook geen vangst. Niet aan de vislijn of lasso, jammer. Zouden ze het hier leeggeplunderd hebben? Het restaurant blijft leeg en we besluisten om zelf een diner te toveren en te eten op ons privé-terras met mooi uitzicht.
De volgende dag varen we een kleine mijl verder naar 'Dog Island'.
Hier ligt een wrak waar we een snorkelstopje houden, maar eerst wordt het tandwiel van de ankerketting omgedraaid, omdat deze nog steeds zijn springkuren heeft! Misschien helpt dit...
Nadat we het wrak van dichterbij gaan spotten zijn, wordt de proef op de som genomen. We gaan anker op... zonder bevredigend resultaat 😏 Pfff... Wat kunnen we nog doen?!
Enkele mijltjes verder ligt 'Chichime', daar hebben we een afspraak met SY Bella Ciao & Yemaya, om onze transit door het Panamakanaal te plannen.
Het Damfortanker, ons reserve -/hekanker, wordt klaargemaakt om te droppen. Deze hangt aan een gelood touw i.p.v. aan een ketting. The Captain gooit het anker overboord. Zo is het anker en de ankerketting vrij om verder naar een oplossing te zoeken. Het Rocna-anker wordt in de dinghy gelegd en de 60m ankerketting wordt volledig in het water gedropt, met één uiteinde vastgemaakt aan de boeg. De schakels worden gemeten en de schakels van de eerste meters zijn afgesleten, wel 1mm aan elke kant, dus dat is 2mm per schakel. Hierdoor passen ze niet meer goed in het wiel en wippen ze eruit en lijkt het of de ankerketting uitgerokken is! Ja, de schakels en ketting komen natuurlijk telkens onder spanning te staan en er komen enorme krachten op, aangezien ze twaalf ton moeten proberen verankerd te houden in wind en deining. De laatste meters van de ankerketting zien er beter uit, deze worden bijna nooit gedropt en zijn nog niet uitgesleten door telkens over het ankerwiel te lopen of onder spanning te komen.
Het vermoeden was dus juist en zo wordt de ankerketting omgedraaid, d.w.z. de eerste meter worden de laatste meter en omgekeerd en zo kunnen we de opgedraaide ankerketting ook weer ontdraaien door het van nul weer op te halen. Een intensief zwaar werkje, hopelijk brengt dit soelaas.
Dan is het tijd voor 'stap één' voor het starten van de transit door het Panamakanaal. Iedere boot vult online een document in voor de meting van het schip.
Morgenvroeg kunnen we bellen voor een afspraak hiervoor.
Mooie eilandjes van de 'Eastern Lemon Cays' doemen snel voor ons op. De vislijn heeft niks opgeleverd en wordt binnengehaald voor we de doorgang van het koraalrif binnen varen.
Het is hier druk, vele boten liggen reeds voor anker en kleinere houten boten varen af en aan met toeristen. Het kleine eilandje achter ons met een mooi strandje en een ondiep plekje lichtblauw water dat dienst doet als het natuurlijk ondiepe zwembadje, is druk bevolkt.
Het eiland links voor ons is ook bezaaid met dagjesmensen, er is een restaurant.
In de late namiddag worden de meeste dagjesmensen reeds teruggevoerd en wordt het rustiger om ons heen. Geen sjezende bootjes meer vol 'zuurkijkende' roodverbrande mensen. Gek, ben je op vakantie in een paradijs en dan kan er geen lachje of zwaaiend handje van af... of was de maaltijd niet lekker?!
Met de dinghy en ons snorkelgerief trekken we erop uit.
Eerst maken we even een stop bij het restaurant, bekijken het menubord, informeren we naar de prijs en de openingsuren. Wat de baas aan het eten is ziet er dik ok (er liggen frietjes op zijn bord 😋) uit en de prijs is ook ok. Dit is een optie voor straks, maar eerst even onderwater kijken of we zelf een 'main' kunnen vangen voor ons diner.
Het is hier een prachtige plek en een snorkelgebied met inmens koraal. Maar, geen lekkere prooi te zien en dus ook geen vangst. Niet aan de vislijn of lasso, jammer. Zouden ze het hier leeggeplunderd hebben? Het restaurant blijft leeg en we besluisten om zelf een diner te toveren en te eten op ons privé-terras met mooi uitzicht.
De volgende dag varen we een kleine mijl verder naar 'Dog Island'.
Hier ligt een wrak waar we een snorkelstopje houden, maar eerst wordt het tandwiel van de ankerketting omgedraaid, omdat deze nog steeds zijn springkuren heeft! Misschien helpt dit...
Nadat we het wrak van dichterbij gaan spotten zijn, wordt de proef op de som genomen. We gaan anker op... zonder bevredigend resultaat 😏 Pfff... Wat kunnen we nog doen?!
Enkele mijltjes verder ligt 'Chichime', daar hebben we een afspraak met SY Bella Ciao & Yemaya, om onze transit door het Panamakanaal te plannen.
Het Damfortanker, ons reserve -/hekanker, wordt klaargemaakt om te droppen. Deze hangt aan een gelood touw i.p.v. aan een ketting. The Captain gooit het anker overboord. Zo is het anker en de ankerketting vrij om verder naar een oplossing te zoeken. Het Rocna-anker wordt in de dinghy gelegd en de 60m ankerketting wordt volledig in het water gedropt, met één uiteinde vastgemaakt aan de boeg. De schakels worden gemeten en de schakels van de eerste meters zijn afgesleten, wel 1mm aan elke kant, dus dat is 2mm per schakel. Hierdoor passen ze niet meer goed in het wiel en wippen ze eruit en lijkt het of de ankerketting uitgerokken is! Ja, de schakels en ketting komen natuurlijk telkens onder spanning te staan en er komen enorme krachten op, aangezien ze twaalf ton moeten proberen verankerd te houden in wind en deining. De laatste meters van de ankerketting zien er beter uit, deze worden bijna nooit gedropt en zijn nog niet uitgesleten door telkens over het ankerwiel te lopen of onder spanning te komen.
Het vermoeden was dus juist en zo wordt de ankerketting omgedraaid, d.w.z. de eerste meter worden de laatste meter en omgekeerd en zo kunnen we de opgedraaide ankerketting ook weer ontdraaien door het van nul weer op te halen. Een intensief zwaar werkje, hopelijk brengt dit soelaas.
Dan is het tijd voor 'stap één' voor het starten van de transit door het Panamakanaal. Iedere boot vult online een document in voor de meting van het schip.
Morgenvroeg kunnen we bellen voor een afspraak hiervoor.
donderdag 23 februari 2017
Kuna Yala, Holandes Cays, BBQ Island "Swimming Pool" Anchorage & Waisaladup
Donderdag, 16 februari '17 - zondag, 19 februari '17
Hoopvol zetten we onze zeilen, maar onze vaarsneldheid komt niet boven de 3 knopen... na een uur mag de motor het overnemen.
Slechts op tien mijl ligt onze volgende bestemming: 'Holandes Cays', deze bestaan uit éénentwintig eilanden, waarvan de meeste onbewoond, die verspreid zijn over zeven mijl breedte en achter een gigantische rif liggen dat boven de waterlijn uittorent, waar de golven woest op inbeuken. Daarachter ligt het ene eiland na het andere om ter mooist te wezen omgeven door het allermooiste helderste water in allerlei tinten blauwe. Een kleurenpalet van in de verfwinkel is er niks tegen!
Hier is het water het helderst van allemaal doordat de Holandes Cays het verst van het vasteland en de rivieren liggen.
Volgens de pilot zouden de koraalriffen in heel de Kuna Yala de best bewaarde zijn ter wereld, doordat ze onaangeroerd blijven, omdat de Kuna's verbieden iets op te duiken dat dieper ligt dan wát je met de luchtinhoud van je longen kan bereiken. Dus geen duikers hier, enkel snorkelaars.
We kiezen voor de oostelijke kant van dit gebied, doordat we verleid worden door de naam 'Swimming Pool' anchorage. Zensation in een zwembad laten dobberen, dat is wat we willen. En de naam is niet overdreven. Op 10m diepte zien we een pijlstaartrog met ons meezwemmen en zeesterren op de witte zandbodem liggen. Tussen de oranje sterren, valt ons anker in glashelder water op een diepte van 2,7m en graaft zich in in het weerspiegelende zand.
Snorkels gaan meteen op...
The Captain kan het niet laten en vertroeteld verder onze dame haar buik met steek-/plamuurmes en schuurspons. Plots zit ie als een speer op de zwemtrap uit te blazen met zijn palmen in de lucht... Een haai 🦈... er zwemt een haai van bijna 2m rond de boot die plots naar hem toe kwam 😱
Het schrapend geluid zal het 'onschuldige' beestje nieuwsgierig gemaakt hebben. Vanop de boot wordt de omgeving afgespeurd: geen donkere schaduw te zien in het water of een boven water uitstekende vin... Is de haai weg? Wat doet zo'n groot beest hier 'binnen' het rif?!
Nou voorlopig even niet scheuren of schrapen, laat staan in het water gaan.
Toch willen we met onze eigen ogen het koraal gaan bekijken en onze mening erover geven. Dan maar de dinghy in naar het rif nabij BBQ Island. Om het been van the Captain zit een duikersmes, je weet maar nooit! Tenslotte is 16u 'shark hour' en dat is het net!!! Brrr....
De Passion Rebelle-crew is mee en met de kinderen aan de hand of op de rug ontdekken we de onderwaterwereld, speurend met één oog op haaien. We spotten twee koraalduivels (Lionfish) en adelaarsroggen zweven om en onder ons heen. Eentje vliegt meters boven het rif om verder op het water weer in te plonsen... Wauw!!!
De antennes van langoesten komen nieuwsgierig onder de stenen voelen en met een roeispaan proberen de mannen ze uit hun schuilplaats te lokken... zonder resultaat. Hadden we toch maar een lasso of een speergun om deze lekkernij te vangen.
Nadat ons krabben worden aangeboden aan 3US$/pond en we deze prijs niet willen betalen voor deze lekkernij, gaat mijn Mac Guyver aan de slag. Met een telescopische steel van een oud visnet, visdraad en kolsonbandjes knutselt hij een lasso in elkaar. Meteen wordt de jacht geopend en bij de eerste snorkelplek en eerste poging is het al prijs: een prachtige krab 🦀 hangt gevangen te bengelen aan de lasso!
Op de andere spot vinden we geen krabben of langoesten. De mannen gaan alleen verder op jacht. Maar komen na een tijd zonder extra vangst terug...
Een krab voor acht personen is wat weinig en dus kook ik hem voor ons tweetjes. Met de notenkraker gaan we de poten te lijf en halen de kleine stukjes vlees eruit. Alle stukjes bij elkaar zijn net genoeg voor een krabcocktail! Veel moeite voor weinig, maar de smaak is een ware sensatie in onze mond... dit is véél beter dan Kingcrab uit blik!!! Bedankt mijn Lovertje voor deze fantastische vangst en hap 😘 En ondertussen ontpopt hij zich verder tot Meesterchef 👨🏼🍳 in het bakken van lekkere verse gezouten bakbananen chips 🍌
Aan de westelijke Holandes Cays willen we ook nog een kijkje nemen en onze kans wagen en dus varen we enkele mijlen verder.
Jammergenoeg vinden we tijdens de verschillende snorkelexpedities hier, tussen het prachtige grote kleurrijke koraal, geen ingrediënten om te vangen, koken en op te eten.
Nochtans is het vruchtbaar water hier, aangezien het volop visjacht is en honderden vissen, om ons heen, uit het water springen! Deze levendige kleine visjes zorgen voor een spektakel en telkens horen we ze weer uit en in het water springen: een 'regen van visjes'. Daarna volgen de grotere vissen, de jagers, die achter hen aan plonsen. Zo'n leuk tafereel, telkens weer opnieuw.
The Captain probeert vanaf Zensation eentje van de jagers te vangen, zonder succes. Dan gaat hij trolen, met de dinghy varen en zijn vislijn in het water. Hij verliest een haak en dus ook de vangst! De volgende is een kleine barracuda die terug zijn vrijheid krijgt en de geep, die even later aan de lijn hangt, die willen we niet omwille van te veel graten.
Gelukkig hebben we deze morgen, op de korte zeiltocht hier naartoe, een makreel gevangen. En hoe?! De vishaak hing in zijn rug! Ocharme het visje, hij werd per ongeluk meegesleurd door onze haak en lijn 🎣
Zonder protest wordt ie gefileerd en wat smaakt ie, enkele uren later, heerlijk op ons bord 😋
P.S.: de afgevaardigden van het algemeen 'Kuna Yala Congesso' kwamen ook nog even langsvaren en een bezoekje brengen. Resultaat: 60US$ armer: 20US$ anchorfee voor een maand voor alle Kuna Yala eilanden en 20US$/pers.
Euh... and what about de vorige ankerfees die we reeds betaald hebben?! Tja, dat is van die eilanden/streek! Hadden we eerst deze mannen op bezoek gehad, hadden we de anderen niet meer moeten betalen. Dus, 30US$ extra naar de 'Saila's' 🤑 van Isla Pinos, Mamitupu & Playon Chico 😏 Die hoeven niet zo veel kokosnoten te oogsten en te verkopen dit jaar!
Aan de cruisers die ons waterspoor volgen... je bent hierbij gewaarschuwd.
Hoopvol zetten we onze zeilen, maar onze vaarsneldheid komt niet boven de 3 knopen... na een uur mag de motor het overnemen.
Slechts op tien mijl ligt onze volgende bestemming: 'Holandes Cays', deze bestaan uit éénentwintig eilanden, waarvan de meeste onbewoond, die verspreid zijn over zeven mijl breedte en achter een gigantische rif liggen dat boven de waterlijn uittorent, waar de golven woest op inbeuken. Daarachter ligt het ene eiland na het andere om ter mooist te wezen omgeven door het allermooiste helderste water in allerlei tinten blauwe. Een kleurenpalet van in de verfwinkel is er niks tegen!
Hier is het water het helderst van allemaal doordat de Holandes Cays het verst van het vasteland en de rivieren liggen.
Volgens de pilot zouden de koraalriffen in heel de Kuna Yala de best bewaarde zijn ter wereld, doordat ze onaangeroerd blijven, omdat de Kuna's verbieden iets op te duiken dat dieper ligt dan wát je met de luchtinhoud van je longen kan bereiken. Dus geen duikers hier, enkel snorkelaars.
We kiezen voor de oostelijke kant van dit gebied, doordat we verleid worden door de naam 'Swimming Pool' anchorage. Zensation in een zwembad laten dobberen, dat is wat we willen. En de naam is niet overdreven. Op 10m diepte zien we een pijlstaartrog met ons meezwemmen en zeesterren op de witte zandbodem liggen. Tussen de oranje sterren, valt ons anker in glashelder water op een diepte van 2,7m en graaft zich in in het weerspiegelende zand.
Snorkels gaan meteen op...
The Captain kan het niet laten en vertroeteld verder onze dame haar buik met steek-/plamuurmes en schuurspons. Plots zit ie als een speer op de zwemtrap uit te blazen met zijn palmen in de lucht... Een haai 🦈... er zwemt een haai van bijna 2m rond de boot die plots naar hem toe kwam 😱
Het schrapend geluid zal het 'onschuldige' beestje nieuwsgierig gemaakt hebben. Vanop de boot wordt de omgeving afgespeurd: geen donkere schaduw te zien in het water of een boven water uitstekende vin... Is de haai weg? Wat doet zo'n groot beest hier 'binnen' het rif?!
Nou voorlopig even niet scheuren of schrapen, laat staan in het water gaan.
Toch willen we met onze eigen ogen het koraal gaan bekijken en onze mening erover geven. Dan maar de dinghy in naar het rif nabij BBQ Island. Om het been van the Captain zit een duikersmes, je weet maar nooit! Tenslotte is 16u 'shark hour' en dat is het net!!! Brrr....
De Passion Rebelle-crew is mee en met de kinderen aan de hand of op de rug ontdekken we de onderwaterwereld, speurend met één oog op haaien. We spotten twee koraalduivels (Lionfish) en adelaarsroggen zweven om en onder ons heen. Eentje vliegt meters boven het rif om verder op het water weer in te plonsen... Wauw!!!
De antennes van langoesten komen nieuwsgierig onder de stenen voelen en met een roeispaan proberen de mannen ze uit hun schuilplaats te lokken... zonder resultaat. Hadden we toch maar een lasso of een speergun om deze lekkernij te vangen.
Nadat ons krabben worden aangeboden aan 3US$/pond en we deze prijs niet willen betalen voor deze lekkernij, gaat mijn Mac Guyver aan de slag. Met een telescopische steel van een oud visnet, visdraad en kolsonbandjes knutselt hij een lasso in elkaar. Meteen wordt de jacht geopend en bij de eerste snorkelplek en eerste poging is het al prijs: een prachtige krab 🦀 hangt gevangen te bengelen aan de lasso!
Op de andere spot vinden we geen krabben of langoesten. De mannen gaan alleen verder op jacht. Maar komen na een tijd zonder extra vangst terug...
Een krab voor acht personen is wat weinig en dus kook ik hem voor ons tweetjes. Met de notenkraker gaan we de poten te lijf en halen de kleine stukjes vlees eruit. Alle stukjes bij elkaar zijn net genoeg voor een krabcocktail! Veel moeite voor weinig, maar de smaak is een ware sensatie in onze mond... dit is véél beter dan Kingcrab uit blik!!! Bedankt mijn Lovertje voor deze fantastische vangst en hap 😘 En ondertussen ontpopt hij zich verder tot Meesterchef 👨🏼🍳 in het bakken van lekkere verse gezouten bakbananen chips 🍌
Aan de westelijke Holandes Cays willen we ook nog een kijkje nemen en onze kans wagen en dus varen we enkele mijlen verder.
Jammergenoeg vinden we tijdens de verschillende snorkelexpedities hier, tussen het prachtige grote kleurrijke koraal, geen ingrediënten om te vangen, koken en op te eten.
Nochtans is het vruchtbaar water hier, aangezien het volop visjacht is en honderden vissen, om ons heen, uit het water springen! Deze levendige kleine visjes zorgen voor een spektakel en telkens horen we ze weer uit en in het water springen: een 'regen van visjes'. Daarna volgen de grotere vissen, de jagers, die achter hen aan plonsen. Zo'n leuk tafereel, telkens weer opnieuw.
The Captain probeert vanaf Zensation eentje van de jagers te vangen, zonder succes. Dan gaat hij trolen, met de dinghy varen en zijn vislijn in het water. Hij verliest een haak en dus ook de vangst! De volgende is een kleine barracuda die terug zijn vrijheid krijgt en de geep, die even later aan de lijn hangt, die willen we niet omwille van te veel graten.
Gelukkig hebben we deze morgen, op de korte zeiltocht hier naartoe, een makreel gevangen. En hoe?! De vishaak hing in zijn rug! Ocharme het visje, hij werd per ongeluk meegesleurd door onze haak en lijn 🎣
Zonder protest wordt ie gefileerd en wat smaakt ie, enkele uren later, heerlijk op ons bord 😋
P.S.: de afgevaardigden van het algemeen 'Kuna Yala Congesso' kwamen ook nog even langsvaren en een bezoekje brengen. Resultaat: 60US$ armer: 20US$ anchorfee voor een maand voor alle Kuna Yala eilanden en 20US$/pers.
Euh... and what about de vorige ankerfees die we reeds betaald hebben?! Tja, dat is van die eilanden/streek! Hadden we eerst deze mannen op bezoek gehad, hadden we de anderen niet meer moeten betalen. Dus, 30US$ extra naar de 'Saila's' 🤑 van Isla Pinos, Mamitupu & Playon Chico 😏 Die hoeven niet zo veel kokosnoten te oogsten en te verkopen dit jaar!
Aan de cruisers die ons waterspoor volgen... je bent hierbij gewaarschuwd.
dinsdag 21 februari 2017
Kuna Yala, Green Island, Kanlildup
Maandag, 13 - donderdag, 16 februari '17
De wind is afgenomen, alsook de golven. De tocht van 27 mijl verloopt aangenaam. Onze vishaak hangt weer uit, een nieuwe vangst is welkom, maar liefst niet té groot 😉
We komen in steeds blauwer en helderder water met bounty-eilanden aan alle kanten. Welk onbewoond eiland zullen we opeisen?! Jammer dat de Kuna's dat niet toelaten, begrijpelijk dat ze dit niet willen afgeven. Dan kiezen we er maar eentje of enkele uit om ons anker voor te droppen en even te verblijven... dat mag wél, vaak wél betalend door een 'anchorfee' die ze komen ontvangen (10US$/plaats/per maand). O ja, en om sommige eilanden/stranden te betreden, durven ze ook nog eens een 'fee' te vragen, die tussen de 3 & 13 US$ kan bedragen!
Bij Green Island liggen een tiental boten, we schrikken van de hoeveelheid 😱
Al van ver zien we de blauwe catamaran SY Bella Ciao liggen. Ons anker heeft zich nog niet ingegraven of Reinhilde & Frits komen al bijpraten.
We liggen in kristalhelder water en voor ons ligt een natuurlijk zwembadje. De bijboten worden geankerd in het ondiepe water en doen dienst als bar, terwijl we in het water hangen met een drankje in de hand en onder ons tientallen oranje zeesterren verspreid liggen. Dit is nu eens een 'speciale' sundowner 🍹
Met alweer vele nieuwe gezichten en namen wordt het een gezellige, spontane bijeenkomst. Voor herhaling vatbaar!
Maar de volgende dag begint al snel met een grijze wolken die een dak boven ons vormen en steeds donkerder worden en ons overspoelen met nu en dan een buitje, tot het niet meer stopt. Het wordt een Valentijnsdag met knusheid en liefde binnen en een volle watertank. We vangen minstens 200L water op 💦
Een verkleumde visser komt bij de eerste zonnestralen, in de late namiddag, langs met zijn vangst 🦐 Ons Valentijnsdiner bestaat uit vier langoesten en onder een fonkelende sterrenhemel worden ze met véél liefde en smaak opgepeuzeld. Net wat anders dan 'meeneem Chinees'! En... als toetje... smelt de witte 'Manon' praline (de witte met de noot!) van Leonidas langzaam in onze mond 😋
Tjing Tjing 🥂 op ons '16' jaar samen zijn 💖 Happy Valentine Everybody 😘
Stralende zon, blauwe lucht, helder warm water, een zwemmetje, een schrobbeurtje voor het onderwaterschip, een praatje met de buren en de Kuna's die hun waar komen aanprijzen, enz...
En... zelfs twee dolfijnen 🐬🐬 die rustig door de baai passeren tussen de geankerde boten!!! Wat wil een mens nog meer?!
En, ooo ja, zelfs internet werkt hier een ietsiepietsie... soms kunnen we wél minstens tien keer rond de boot zwemmen alvorens een Whatsappje te kunnen versturen, soms kunnen we zelfs mailen, blog posten, maar videogesprekken is net een beetje té véél gevraagd. Kunnen ook niet alles hebben in 't Paradijs, ni waar 😉
Het menu/gerecht van de dag wordt bepaald door wat het eerst rijp is, bederft of op moet, wat de Kuna's gevangen of geoogst hebben, of wat we nog in de vriezer vinden en wat improvisatie.
Ons privé-terras wordt verlicht door honderden sterren die om ter hardst fonkelen ✨ in gezelschap van de maan die elke dag een ander gedaante aanneemt...
Vallen in slaap met de live-natuurgeluiden om ons heen van golven, tjirpende vogels, knabbelende visjes, enz..., waar een CD ervan in het niets verdwijnt.
De ankerketting heeft al een tijdje zijn kuren, ze springt namelijk!!! De schakels lopen niet netjes in hun vorm op het tandwiel en de ketting is behoorlijk gedraaid. Waarom springt ze bij het inhalen? Is het door het tandwiel, door de verdraaide ketting of is het door de ankerrol die de ketting vooraan op de boeg begeleid en uitgesleten is? De zoektocht naar een nieuw tandwiel in Cartagena eindigde vruchteloos. Een nieuwe ankerrol vinden we hier op de onbewoonde eilanden zeker niet. Één van de cruisers geeft de tip om de ankerrol door te zagen.
En dat doet the Captain, zo krijgen we terug een betere vorm om de schakels van de ketting in te begeleiden. De test volgt al snel, want we gaan anker op. Hoopvol en hoopgevend komen de eerst meters netjes en rustig binnen... tot ie weer gaat springen 😱 Tja, het probleem is dus nog niet opgelost, of moeten we het nog enkele keren de kans geven en gaat het beter als de ketting niet meer verdraaid is of moeten er nog scherpe kantjes van de rol afgevijld worden?
Wordt vervolgt...
De wind is afgenomen, alsook de golven. De tocht van 27 mijl verloopt aangenaam. Onze vishaak hangt weer uit, een nieuwe vangst is welkom, maar liefst niet té groot 😉
We komen in steeds blauwer en helderder water met bounty-eilanden aan alle kanten. Welk onbewoond eiland zullen we opeisen?! Jammer dat de Kuna's dat niet toelaten, begrijpelijk dat ze dit niet willen afgeven. Dan kiezen we er maar eentje of enkele uit om ons anker voor te droppen en even te verblijven... dat mag wél, vaak wél betalend door een 'anchorfee' die ze komen ontvangen (10US$/plaats/per maand). O ja, en om sommige eilanden/stranden te betreden, durven ze ook nog eens een 'fee' te vragen, die tussen de 3 & 13 US$ kan bedragen!
Bij Green Island liggen een tiental boten, we schrikken van de hoeveelheid 😱
Al van ver zien we de blauwe catamaran SY Bella Ciao liggen. Ons anker heeft zich nog niet ingegraven of Reinhilde & Frits komen al bijpraten.
We liggen in kristalhelder water en voor ons ligt een natuurlijk zwembadje. De bijboten worden geankerd in het ondiepe water en doen dienst als bar, terwijl we in het water hangen met een drankje in de hand en onder ons tientallen oranje zeesterren verspreid liggen. Dit is nu eens een 'speciale' sundowner 🍹
Met alweer vele nieuwe gezichten en namen wordt het een gezellige, spontane bijeenkomst. Voor herhaling vatbaar!
Maar de volgende dag begint al snel met een grijze wolken die een dak boven ons vormen en steeds donkerder worden en ons overspoelen met nu en dan een buitje, tot het niet meer stopt. Het wordt een Valentijnsdag met knusheid en liefde binnen en een volle watertank. We vangen minstens 200L water op 💦
Een verkleumde visser komt bij de eerste zonnestralen, in de late namiddag, langs met zijn vangst 🦐 Ons Valentijnsdiner bestaat uit vier langoesten en onder een fonkelende sterrenhemel worden ze met véél liefde en smaak opgepeuzeld. Net wat anders dan 'meeneem Chinees'! En... als toetje... smelt de witte 'Manon' praline (de witte met de noot!) van Leonidas langzaam in onze mond 😋
Tjing Tjing 🥂 op ons '16' jaar samen zijn 💖 Happy Valentine Everybody 😘
Stralende zon, blauwe lucht, helder warm water, een zwemmetje, een schrobbeurtje voor het onderwaterschip, een praatje met de buren en de Kuna's die hun waar komen aanprijzen, enz...
En... zelfs twee dolfijnen 🐬🐬 die rustig door de baai passeren tussen de geankerde boten!!! Wat wil een mens nog meer?!
En, ooo ja, zelfs internet werkt hier een ietsiepietsie... soms kunnen we wél minstens tien keer rond de boot zwemmen alvorens een Whatsappje te kunnen versturen, soms kunnen we zelfs mailen, blog posten, maar videogesprekken is net een beetje té véél gevraagd. Kunnen ook niet alles hebben in 't Paradijs, ni waar 😉
Het menu/gerecht van de dag wordt bepaald door wat het eerst rijp is, bederft of op moet, wat de Kuna's gevangen of geoogst hebben, of wat we nog in de vriezer vinden en wat improvisatie.
Ons privé-terras wordt verlicht door honderden sterren die om ter hardst fonkelen ✨ in gezelschap van de maan die elke dag een ander gedaante aanneemt...
Vallen in slaap met de live-natuurgeluiden om ons heen van golven, tjirpende vogels, knabbelende visjes, enz..., waar een CD ervan in het niets verdwijnt.
De ankerketting heeft al een tijdje zijn kuren, ze springt namelijk!!! De schakels lopen niet netjes in hun vorm op het tandwiel en de ketting is behoorlijk gedraaid. Waarom springt ze bij het inhalen? Is het door het tandwiel, door de verdraaide ketting of is het door de ankerrol die de ketting vooraan op de boeg begeleid en uitgesleten is? De zoektocht naar een nieuw tandwiel in Cartagena eindigde vruchteloos. Een nieuwe ankerrol vinden we hier op de onbewoonde eilanden zeker niet. Één van de cruisers geeft de tip om de ankerrol door te zagen.
En dat doet the Captain, zo krijgen we terug een betere vorm om de schakels van de ketting in te begeleiden. De test volgt al snel, want we gaan anker op. Hoopvol en hoopgevend komen de eerst meters netjes en rustig binnen... tot ie weer gaat springen 😱 Tja, het probleem is dus nog niet opgelost, of moeten we het nog enkele keren de kans geven en gaat het beter als de ketting niet meer verdraaid is of moeten er nog scherpe kantjes van de rol afgevijld worden?
Wordt vervolgt...
Kuna Yala, Snug Harbour, Apaidup & Playon Chico, Ukupensi
Vrijdag, 10 - maandag, 13 februari '17
De wind is weer toegenomen en de golven hebben zich opgebouwd, de nauwe doorgang tussen twee riffen om het eiland te verlaten aan de ankerplaats, ziet er beangstigend uit! Niemand heeft zin om vandaag een duikboot te zijn... en dus kiezen we om rond het eiland en de riffen te varen, dezelfde route als enkele dagen om binnen te varen. De vier boeten lichten allen hun anker en in konvooi varen we achter elkaar aan, Zensation op kop (iemand moet het grootste risico nemen!), het rif buiten, uitgezwaaid door Pablo. We hadden nog graag zijn kokosnotenpress gezien en kokosnootolie gekocht, maar dat zal voor een andere keer zijn.
We kiezen ervoor om achter de riffen te blijven, tussen hen en het vaste land, om beschermd te zijn voor de hoge golven die met grote kracht op de riffen botsen en gebroken worden. Een smalle passage met donkere vlekken zorgt voor extra aandacht. Op de punt zie ik enkel vuil drijven... maar de doorgang is vrij en breed genoeg, we geraken er allen veilig door, terwijl we via de VHF contact houden met de andere boten en aanwijzingen geven.
Zelfs achter de riffen vechten onze dames tegen hoge golven 🌊 en enkele zoutwaterdouches krijgen we gratis in de kuip gekatapulteerd 💦
Onze Amerikaanse vrienden verlaten ons na enige tijd en stoppen onderweg, terwijl Passion Rebelle en Zensation doorgaan. Doel: plat water vinden en onbewoonde eilanden.
Snug Harbor, genoemd door Engelse schoeners die vroeger hier stopten voor kokosnoten, is omringd door rif en we hebben een keuze van vier eilanden. Achter het rif is het water plat, gewoon plat. Tussen de eilanden zien en horen we de hoge golven bulderen op het rif... voor, achter en naast ons eilandjes met palmbomen, mangroven, strand en rustig water.
Pfff... wat een tocht! Dit is het paradijs en we zijn blij dat we er zijn 🏝
Enkele uren later maken we kennis met de Kuna-indiaan, Arkin. We hebben al véél over hem gehoord/gelezen in andere blogs, vooraf die van Frieda & Leon, SY Puff, die hem een zeiltje voor zijn 'ulu' 🛶 kado gaven.
De volgende dag leidt hij ons rond op Playon Chico - Ukupensi, het eiland waar het dorp is en hij woont. Het is verbonden met het vaste land, door een betonnen brug. We zetten voor het eerste voet op Panama-grond! Illegaal... 🙊
Een airstrip ligt onder ons. Hier vertrekt dagelijks een vliegtuigje 🛩 met langoesten of kan je een vlucht naar ergens in het binnenland nemen. Hiernaast bevindt zich een groot schoolgebouw. We ontmoeten de chief of 'Saila' van het dorp.
Een wandeling door het groen, met een pad dat door de Kuna's met hun machetes wordt vrijgemaakt, brengt ons naar een heuvel. Een klim naar boven geeft ons een panoramisch zicht over Snug Harbor en Playon Chico. We staan tussen graven en bevinden zich op een kerkhof. De doden liggen onder een open hutje met dak, met een berg grond, waarover een deken is gelegd. Het voelt ongepast om hier te lopen... Arkin toont het graf van zijn overleden vader.
Terug aangekomen bij de brug, gaan we hierover en komen in het grote dorp dat druk bebouwd en bewoond is, nml. 3 000 inwoners. Een plein met internet, huizen van hout, alsook ook steen/beton, winkeltjes, satellietschotels en zonnepanelen, enz... Bij de bakker kopen we dunne stokbroden 🥖 en in een drankenwinkeltje vinden we een 'Digicel'-simkaart en data.
Arkin stelt zich voor aan zijn familie en ook hier wil iedereen een mola verkopen.
Het verschil met de vorige twee dorpen is dat ze hier gewoon zijn om andere mensen op bezoek te krijgen. De kinderen worden niet aangeraakt en de Kuna-kinderen zijn niet in hen geïnteresseerd om mee te spelen.
Arkin wil zijn familie meenemen naar onze boten, maar hij kan niet zeilen tegen de grote windgolven die tussen de eilanden staan, en peddelen met zijn vrouw en twee dochters erbij, is te zwaar. Onze Engelse-Amerikaanse buren zijn met hun kayak, Passion Rebelle dinghy zit vol en dus geven wij hem een sleepje... onderweg krijgen we regelmatig een golf over ons heen! Nat en gepekeld arriveren we aan Zensation. Een drankje, een koekje 🍪 en een praatje. De biertjes die ze vroegen en aannemen blijven onaangeroerd 😉 We geven hen kleding 👕, een paar zeilschoenen 👟, extra touwen en fotoafdrukken van hen mee. Alles gaat in een plastiek zak, samen met hun biertjes 🍺
Ze zijn blij en dankbaar en peddelen naar de volgende boot.
De volgende dag maken we met zijn allen een zwemuitstapje naar het eilandje in de buurt. De snorkels gaan op, maar er is niet veel te zien. Maar wat heerlijk om weer te zwemmen, het water te voelen en op een strandje te kunnen zitten. De kinderen leven zich uit, terwijl de volwassenen keuvelen. Ondertussen komen de twee Amerikaanse boten ook toe.
We zijn hier omsingeld door ondiep water en rif. Er inkomen met ons Dinghietje was niet makkelijk, maar eruit geraken... na ons vertier is er enige tijd vertreken en laag water vermoeilijkt onze uittocht... de harde bodem van ons Dinghietje krast over het scherpe koraal 😱
Hier lukt het niet, daar dan misschien? Na enkele pogingen en plaatsen afgetast te hebben, varen we zo dicht als we kunnen tegen de mangrovenstruiken aan en... oef, we zijn eruit! Een onvoorziene overnachting op het strand is gelukkig niet voor vandaag.
In de late namiddag brengt Arkin ons nog kokosnoten, plantana's 🍌 en een yucca van zijn finca. We nemen alvast afscheid van hem, aangezien we plannen om morgenvroeg door te varen. Hij is een fijne man en zorgt goed voor de cruisers. Jammergenoeg was er te veel wind om te vissen en op langoesten jacht te gaan, anders had hij deze nog kunnen aanprijzen of voor ons een BBQ georganiseert. We beloven hem véél groeten over te brengen aan Frieda & Leon en zwaaien hem uit terwijl hij trots met het zeiltje van SY Puff wegglijdt. 'Tot ziens, Arkin, het ga je goed!'
Enkele plantana's worden met de mandoline in fijne schijfjes gesneden en enkele uren in zoutwater gelegd. Geert frituurt ze, het smaakt super heerlijk...., nu hoeft hij geen 'paprika chips' meer, zegt hij! Ook op Passion Rebelle is iedereen enthousiast over onze aperitiefhap 😋
Ons verblijf hier zit er weer bijna op... de volle maan schitterd in zijn pracht en laat zijn licht over ons dwalen 🌕
De wind is weer toegenomen en de golven hebben zich opgebouwd, de nauwe doorgang tussen twee riffen om het eiland te verlaten aan de ankerplaats, ziet er beangstigend uit! Niemand heeft zin om vandaag een duikboot te zijn... en dus kiezen we om rond het eiland en de riffen te varen, dezelfde route als enkele dagen om binnen te varen. De vier boeten lichten allen hun anker en in konvooi varen we achter elkaar aan, Zensation op kop (iemand moet het grootste risico nemen!), het rif buiten, uitgezwaaid door Pablo. We hadden nog graag zijn kokosnotenpress gezien en kokosnootolie gekocht, maar dat zal voor een andere keer zijn.
We kiezen ervoor om achter de riffen te blijven, tussen hen en het vaste land, om beschermd te zijn voor de hoge golven die met grote kracht op de riffen botsen en gebroken worden. Een smalle passage met donkere vlekken zorgt voor extra aandacht. Op de punt zie ik enkel vuil drijven... maar de doorgang is vrij en breed genoeg, we geraken er allen veilig door, terwijl we via de VHF contact houden met de andere boten en aanwijzingen geven.
Zelfs achter de riffen vechten onze dames tegen hoge golven 🌊 en enkele zoutwaterdouches krijgen we gratis in de kuip gekatapulteerd 💦
Onze Amerikaanse vrienden verlaten ons na enige tijd en stoppen onderweg, terwijl Passion Rebelle en Zensation doorgaan. Doel: plat water vinden en onbewoonde eilanden.
Snug Harbor, genoemd door Engelse schoeners die vroeger hier stopten voor kokosnoten, is omringd door rif en we hebben een keuze van vier eilanden. Achter het rif is het water plat, gewoon plat. Tussen de eilanden zien en horen we de hoge golven bulderen op het rif... voor, achter en naast ons eilandjes met palmbomen, mangroven, strand en rustig water.
Pfff... wat een tocht! Dit is het paradijs en we zijn blij dat we er zijn 🏝
Enkele uren later maken we kennis met de Kuna-indiaan, Arkin. We hebben al véél over hem gehoord/gelezen in andere blogs, vooraf die van Frieda & Leon, SY Puff, die hem een zeiltje voor zijn 'ulu' 🛶 kado gaven.
De volgende dag leidt hij ons rond op Playon Chico - Ukupensi, het eiland waar het dorp is en hij woont. Het is verbonden met het vaste land, door een betonnen brug. We zetten voor het eerste voet op Panama-grond! Illegaal... 🙊
Een airstrip ligt onder ons. Hier vertrekt dagelijks een vliegtuigje 🛩 met langoesten of kan je een vlucht naar ergens in het binnenland nemen. Hiernaast bevindt zich een groot schoolgebouw. We ontmoeten de chief of 'Saila' van het dorp.
Een wandeling door het groen, met een pad dat door de Kuna's met hun machetes wordt vrijgemaakt, brengt ons naar een heuvel. Een klim naar boven geeft ons een panoramisch zicht over Snug Harbor en Playon Chico. We staan tussen graven en bevinden zich op een kerkhof. De doden liggen onder een open hutje met dak, met een berg grond, waarover een deken is gelegd. Het voelt ongepast om hier te lopen... Arkin toont het graf van zijn overleden vader.
Terug aangekomen bij de brug, gaan we hierover en komen in het grote dorp dat druk bebouwd en bewoond is, nml. 3 000 inwoners. Een plein met internet, huizen van hout, alsook ook steen/beton, winkeltjes, satellietschotels en zonnepanelen, enz... Bij de bakker kopen we dunne stokbroden 🥖 en in een drankenwinkeltje vinden we een 'Digicel'-simkaart en data.
Arkin stelt zich voor aan zijn familie en ook hier wil iedereen een mola verkopen.
Het verschil met de vorige twee dorpen is dat ze hier gewoon zijn om andere mensen op bezoek te krijgen. De kinderen worden niet aangeraakt en de Kuna-kinderen zijn niet in hen geïnteresseerd om mee te spelen.
Arkin wil zijn familie meenemen naar onze boten, maar hij kan niet zeilen tegen de grote windgolven die tussen de eilanden staan, en peddelen met zijn vrouw en twee dochters erbij, is te zwaar. Onze Engelse-Amerikaanse buren zijn met hun kayak, Passion Rebelle dinghy zit vol en dus geven wij hem een sleepje... onderweg krijgen we regelmatig een golf over ons heen! Nat en gepekeld arriveren we aan Zensation. Een drankje, een koekje 🍪 en een praatje. De biertjes die ze vroegen en aannemen blijven onaangeroerd 😉 We geven hen kleding 👕, een paar zeilschoenen 👟, extra touwen en fotoafdrukken van hen mee. Alles gaat in een plastiek zak, samen met hun biertjes 🍺
Ze zijn blij en dankbaar en peddelen naar de volgende boot.
De volgende dag maken we met zijn allen een zwemuitstapje naar het eilandje in de buurt. De snorkels gaan op, maar er is niet veel te zien. Maar wat heerlijk om weer te zwemmen, het water te voelen en op een strandje te kunnen zitten. De kinderen leven zich uit, terwijl de volwassenen keuvelen. Ondertussen komen de twee Amerikaanse boten ook toe.
We zijn hier omsingeld door ondiep water en rif. Er inkomen met ons Dinghietje was niet makkelijk, maar eruit geraken... na ons vertier is er enige tijd vertreken en laag water vermoeilijkt onze uittocht... de harde bodem van ons Dinghietje krast over het scherpe koraal 😱
Hier lukt het niet, daar dan misschien? Na enkele pogingen en plaatsen afgetast te hebben, varen we zo dicht als we kunnen tegen de mangrovenstruiken aan en... oef, we zijn eruit! Een onvoorziene overnachting op het strand is gelukkig niet voor vandaag.
In de late namiddag brengt Arkin ons nog kokosnoten, plantana's 🍌 en een yucca van zijn finca. We nemen alvast afscheid van hem, aangezien we plannen om morgenvroeg door te varen. Hij is een fijne man en zorgt goed voor de cruisers. Jammergenoeg was er te veel wind om te vissen en op langoesten jacht te gaan, anders had hij deze nog kunnen aanprijzen of voor ons een BBQ georganiseert. We beloven hem véél groeten over te brengen aan Frieda & Leon en zwaaien hem uit terwijl hij trots met het zeiltje van SY Puff wegglijdt. 'Tot ziens, Arkin, het ga je goed!'
Enkele plantana's worden met de mandoline in fijne schijfjes gesneden en enkele uren in zoutwater gelegd. Geert frituurt ze, het smaakt super heerlijk...., nu hoeft hij geen 'paprika chips' meer, zegt hij! Ook op Passion Rebelle is iedereen enthousiast over onze aperitiefhap 😋
Ons verblijf hier zit er weer bijna op... de volle maan schitterd in zijn pracht en laat zijn licht over ons dwalen 🌕